Η τουρκική μανία καταδίωξης

Δεν αναφέρθηκε καν στον πρωθυπουργό του Ισραήλ, Βενιαμίν Νετανιάχου. Η Τουρκία ανήκει στο ΝΑΤΟ και αυτό της επιτρέπει να απειλεί και να καλύπτεται από το άρθρο 5 της Βορειοατλαντικής συμφωνίας για παροχή αμυντικής συνδρομής των άλλων 26 κρατών μελών της συμμαχίας, σε περίπτωση εμπλοκής της σε πολέμους με τρίτες χώρες, όπως λχ. το Ισραήλ.

Συμμαχική συνδρομή δεν υπάρχει στην περίπτωση εμπλοκής δύο κρατών μελών σε μεταξύ των πόλεμο και αυτό εξηγεί άνετα την Τουρκική απειλή κατά της Ελλάδας, με το έκνομο της “γαλάζιας πατρίδας”. Χωρίς κυρώσεις, αλλά με κόστος της περαιτέρω μονώσεως από τις άλλες χώρες (πχ. Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία).

Η επίκληση της Ελλάδας του Ευρωπαϊκού κεκτημένου, της χωρικής θάλασσας των 12 μιλίων από των ακτών της, εξερεθίζει τον Ερντογάν και τον καθιστά απειλητικότερο. Το πολύ της οργής προξενεί παραφροσύνη, ως γνωστόν, αλλά εν προκειμένω η απειλή προκαλεί την φοβία της απομονώσεως. Φαύλος κύκλος, δηλαδή. Ουδείς όμως επιθυμεί την απομόνωση της Τουρκίας, παρά μόνον η ιδία την προκαλεί. Δεν είναι τυχαίο ότι στερείται φιλίων χωρών και όλες οι γειτονικές έχουν διαφορές μαζί της: Από Λιβάνου μέχρις Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

Πρόσφατα υπήρξαν και άλλα γεγονότα, όπως η Γαλλοκυπριακή αμυντική συμφωνία και η προειδοποίηση του Βερολίνου στη Τουρκία να μην προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες, όπως η κήρυξη της “γαλάζιας πατρίδας” στο εσωτερικό της δίκαιο. Η στροφή της νέας Συριακής κυβέρνησης κατά της Χεζμπολάχ και υπέρ συνεργασίας με το Ισραήλ ανησύχησε τον Τούρκο πρόεδρο.

Η αναβίωση επίσης του σχεδίου East-Med, αγωγού φυσικού αερίου, με πρόσκληση μάλιστα του Αμερικανού υπουργού ενεργείας Ράϊτ, ενόχλησε την Τουρκία, ό,τι αφήνεται εκτός. Αλλά η ιδία έχει τα σχέδια της, που αντιστρατεύονται τον Αμερικανικό αγωγό “3 +1”, επειδή μετέχει σε αυτόν η Κύπρος. Ουδείς, λοιπόν, ευθύνεται για την “περικύκλωση” της Τουρκίας, παρά μόνον η “μανία καταδιώξεως” των Τούρκων πολιτικών.