Η ζυγαριά δεν έχει ακόμα γύρει στον πόλεμο κατά του Ιράν

Όταν ο Τραμπ έπιασε τον Μαδούρο και οι ΗΠΑ έγιναν κάτοχος της Βενεζουέλας, με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον Κόσμο, απόκτησε αποφασιστικό πλεονέκτημα. Κίνα και Ρωσία είχαν ως μόνη λύση να τα δώσουν όλα για να μην περάσει και το Ιράν στην επιρροή των ΗΠΑ.

Οι Ιρανοί είναι σαφέστατοι: Μόνη λύση (και όχι μπαλώματα) είναι να φύγουν οι Αμερικάνοι από την περιοχή, είπαν. Στο Ερώτημα ποιος έχει δίκιο η ρεαλιστική απάντηση είναι: αυτός που θα κερδίσει τον πόλεμο. Αν δεν κερδίσουν οι ΗΠΑ το χτύπημα (για την Δύση) θα είναι καίριο και οπωσδήποτε απροσδόκητο, στα όρια του απίθανου. Αλλά όχι του αδύνατου.

Το Ιράν αντιμετωπίζει για μια ακόμα φορά ένα δίλημμα ιστορικής σημασίας. Η πρώτη, όταν αντιμετώπισε τον Μέγα Αλέξανδρο και έχασε. Και αυτή τη φορά, όταν, αμυνόμενο, απειλεί αυτό μια αυτοκρατορία, των ΗΠΑ. Το λέω επειδή μοναδικός Θεός του Πολέμου δεν είναι η Δύναμη των Όπλων, αλλά είναι η συντροφιά της δολιότητας, της πονηριάς και, κυρίως, της σωστής εκτίμησης των συνθηκών. Ο Πόλεμος είναι Δύναμη, αλλά και Τέχνη. Είναι άξιο απορίας πως οι Ισραηλινοί -Εβραίοι- έπεσαν στην παγίδα της ακατέργαστης επιθετικότητας.

Το νέο στοιχείο είναι η ασύνετη στάση των ΗΠΑ, ένοχες για αλαζονεία, τυφλή πίστη στην ωμή βία. Οι Ευρωπαίοι έχουν άριστα καταλάβει ότι παίζεται η ύπαρξή τους και όχι απλώς “η ύπαρξή τους ως Μεγάλων Δυνάμεων”. Και λένε στον Τραμπ “ή θα νικήσουμε μαζί ή θα πας μαζί μας στην Άβυσσο”. Ο Μπρεζίνσκι (κορυφαίος των ΗΠΑ) υπολόγιζε (στην μνημειώδη “Μεγάλη Σκακιέρα”) ότι η μονοκρατορία των ΗΠΑ θα κρατούσε μια γενιά, δηλαδή ως στις μέρες μας. Αλλά αυτό δεν προεξοφλούσε ότι οι ΗΠΑ δεν θα συνεχίσουν, όπως το κάνουν έως σήμερα, ως συμμέτοχοι στην Παγκόσμια Εξουσία.

ΗΠΑ και Ιράν

Το πρόβλημα των ΗΠΑ είναι ότι πιστεύουν πως δεν τους αρκεί να είναι μια από τις ελάχιστες (μια-δυο ακόμα) Δυνάμεις που κυριαρχούν στον Κόσμο. Όταν έπεσε η ΕΣΣΔ πίστεψαν ότι μπορούσαν να είναι η μια και μοναδική Υπερδύναμη. Και ήταν για μια γενιά. Όχι για πάντα. Τώρα το Ιράν δείχνει να μην καίγεται για συνομιλίες και συμβιβασμούς. Κι ας χάνει σωρηδόν στελέχη πρώτης γραμμής. Στις μαζικές, και ταυτόχρονα θεοκρατικές, κοινωνίες, ο ρόλος του ατόμου δεν είναι στο επίκεντρο, η απώλεια δεν καθορίζει την πορεία του συνόλου -οι μαζικές δυτικές, καπιταλιστικές κοινωνίες λειτουργούν αλλιώς.

Το Ιράν χτυπάει τις γειτονικές του αραβικές χώρες και εμιράτα για τις αναγκάσει να καταργήσουν τις συμφωνίες και τις ρήτρες που τις δεσμεύουν με τις ΗΠΑ με ρήτρα δολαρίου για το πετρέλαιο. Ουσιαστικά οι απαιτήσεις των Ιρανών ισοδυναμούν με εκδίωξη των Αμερικανών από την Μέση Ανατολή. Είναι όχι απλώς οικονομική, αλλά ριζική γεωπολιτική ανατροπή. Μπορεί να γίνει, μόνο αν οι ΗΠΑ πάψουν να είναι “η (μοναδική) Μεγάλη Δύναμη”. Ο Τραμπ εμφανίζεται ότι τα κάνει όλα μόνος του ως επιβεβαίωση ότι αυτός, ως θεός, ρυθμίζει τα πάντα. Η εικόνα είναι πλαστή. Οι διαφωνίες και απαιτήσεις είναι δημοσίως γνωστές και μπορεί να μπλέξουν τις ΗΠΑ σε τέτοιο πυκνό δίχτυ προβλημάτων και αντιθέσεων, που δεν θα μπορούν να βγουν χωρίς να αφήσουν στο πεδίο την μονοκρατορία τους.