Με την πλάτη στο τοίχο ο Τραμπ

Λοιπόν, αυτός ο Πρόεδρος σίγουρα ανησυχεί πολύ για την τροπή της σύγκρουσης και, γενικότερα, για την τελική έκβαση των πραγμάτων για τις ΗΠΑ, το MAGA και τον ίδιο. Είναι τόσο αυτονόητο, ώστε τα ΜΜΕ, τουλάχιστον στη Δύση, παριστάνουν ότι δεν γνωρίζουν καν την είδηση της επίσκεψης. Το λέω, επειδή χωρίς την Κίνα, το Ιράν δεν θα μπορούσε να σταθεί στα ίσα απέναντι στην Αμερική. 

Γράφω από καιρό ότι το Ιράν είναι μεγάλη μπουκιά για τον Τραμπ και για τις ΗΠΑ. Ο πόλεμος, λένε ανεπίσημα στις ΗΠΑ, θα κρατήσει τρεις-τέσσερεις βδομάδες, δηλαδή ώσπου να φτάσει ο Τραμπ στο Πεκίνο. Δεν γίνεται λόγος για ματαίωση της επίσκεψης. Ο Τραμπ, πιστεύω, ούτε θα πάει, ούτε πολύ περισσότερο θα φύγει ταπεινωμένος από το Πεκίνο, τουλάχιστον κατά τους τύπους. Ξεπουπουλιασμένος όμως;

Και οι πάντες ξέρουν ότι άμα ξηλωθεί ο πρώτος πόντος, πρώτον όλοι το βλέπουν και δεύτερον περισσεύουν αυτοί που θέλουν και θα επιδιώξουν να ξηλώσουν τους υπόλοιπους πόντους. Οι ΗΠΑ έχουν σοβαρό πρόβλημα, εντός και εκτός της χώρας και ο ρεαλιστής (μείον η αλαζονεία) Τραμπ πάει σε αυτόν που μπορεί να προτείνει λύσεις. Αλλά πάει έχοντας στην πλάτη το λάθος (του), που λέγεται Ιράν. Δηλαδή την χώρα που χωρίς αυτήν η Κίνα θα πάθαινε ασφυξία.

Όλοι παίρνουν ένα μάθημα. Το αμερικανικό κατεστημένο αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι παντοδύναμο. Οι Ευρωπαίες γεροντοκόρες ότι είναι τόσο σταφιδιασμένες, που πρέπει να κρύβουν παρά να εκτίθενται ακάλυπτες. Οι Ρώσοι ότι πρέπει να δείχνουν πως αξίζουν (;) τον παλαιό τίτλο της Μεγάλης Δύναμης. Η Κίνα έχει εξοπλίσει κατάλληλα το Ιράν, ώστε να αντιμετωπίσει επαρκώς την συνδυασμένη επίθεση των ΗΠΑ/Ισραήλ–  ήταν λάθος μου ότι η Κίνα είχε εγκαταλείψει το Ιράν. Το Ιράν αντιστέκεται και οι ΗΠΑ με τον Τραμπ, αφού δεν μπορούν να νικήσουν, θέλουν τουλάχιστον να μην ταπεινωθούν. Ούτε οι Κινέζοι το θέλουν, νομίζω. 

Η υπόθεση “Έπστιν” και το Ιράν

Λένε ότι ο Τραμπ υπέκυψε σε αθέμιτες πιέσεις του Νετανιάχου (κοινώς: εκβιασμούς) με φωτογραφίες από την υπόθεση “Επστίν”, πράγμα διόλου απίθανο στον αγγελικό κόσμο των Δυτικών ελίτ, όπως τον έχουν εκθέσει απολαυστικά ο Παζολίνι, ο Κιούμπρικ και άλλοι. Στον Πόλεμο (την Τέχνη της εξαπάτησης) σημασία έχει η Νίκη, όχι ο τρόπος που νίκησες. Οι ΗΠΑ, αν αποκτούσαν την κυριότητα και του Ιράν, μετά την “κατάκτηση” της Βενεζουέλας, θα μετέτρεπαν κυριολεκτικά σε “έρημο Σαχάρα” τον Κόσμο.

Ιδίως η Κίνα δεν θα μπορούσε να συνεχίσει τα απίστευτα οικονομικά της άλματα και την μετατροπή της σε άκρως επίφοβο αντίπαλο. Αθόρυβα η Κίνα εξασφάλισε στο Ιράν τα απαραίτητα όπλα για την άμυνά του. Ούτε η περιβόητη Μοσάντ, ούτε η CIA έμαθαν, και πάντως δεν αξιολόγησαν, την παροχή οπλισμού στο Ιράν από την Κίνα. Οι Ευρωπαίοι απόδειξαν την ανικανότητά τους, πόσο ξεπερασμένοι είναι, ανίκανοι να προσφέρουν υπηρεσίες/πληροφορίες και να λάβουν αντίτιμο.

Τα άλλα, τα περί πυρηνικών του Ιράν είναι περιορισμένης σημασίας, κυριολεκτικά “στάχτη στα μάτια” του κοσμάκη, για να πεισθεί ότι κινδυνεύει από το Ιράν και άλλες μεσαίες χώρες, που δήθεν δεν ξέρουν ότι οι Μεγάλοι παίκτες μπορούν να τις κάνουν στάχτη αν απειληθούν. Οι σταδιακές υποχωρήσεις του καθεστώτος, (αποδοχή μεταρρυθμίσεων και άνοδος προσώπων που τις υποστηρίζουν) είχαν αποτέλεσμα, αντίθετα με την εμμονή της Δύσης να παρουσιάζει την Ιρανική Εξουσία ως αδιάλλακτη και αμετακίνητη. Τέτοια λάθη πληρώνονται ακριβά.