Με τις ευλογίες του Τραμπ Άγκυρα και Δαμασκός καταλύουν την Ροζάβα

Η πολιορκία του Κομπάνι είναι συνέπεια των δραματικών εξελίξεων που σημειώθηκαν στην Συρία, με κύριους ωφελημένους την Τουρκία και τις ισλαμικές δυνάμεις της Δαμασκού. Μεγάλοι χαμένοι οι Κούρδοι, που έχασαν τον έλεγχο εκτεταμένων εδαφών που είχαν για χρόνια υπό τον έλεγχο τους, “μαχαιρωμένοι πισώπλατα” από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι χαρακτηριστικό πως ο Ντόναλντ Τραμπ, αφού γνωστοποίησε ότι επικοινώνησε με τον Σύρο-μεταβατικό πρόεδρο αλ-Σαραά, δήλωσε πως «τα πράγματα στην Συρία εξελίσσονται πολύ καλά»!

Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, ξεκίνησε η αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από την αεροπορική βάση Καμισλί στην Βορειοανατολική Συρία, με τους Κούρδους να βλέπουν την απώλεια του τελευταίου διεθνούς εγγυητή στην περιοχή. Η Ρωσία επιδιώκει γέφυρες με τον αλ-Σαραά, ο οποίος την Τετάρτη έχει συνάντηση με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, προκειμένου να κρατήσει τις υπόλοιπες βάσεις της στην Συρία, ειδικά την ναυτική στην Ταρτούς, η μοναδική-επίσημη που έχουν στην Μεσόγειο.

Το Ισραήλ περιορίστηκε σε μία ρητορική στήριξη των Κούρδων, με τις ΗΠΑ να επιλέγουν Τουρκία και Δαμασκό. Ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Τουρκία και ειδικός απεσταλμένος στη Συρία, Τομ Μπαράκ, δήλωσε ξεκάθαρα ότι η αρχική αποστολή του Κούρδων έχει εκπληρωθεί και η αμερικανική πολιτική προκρίνει πλέον  την στήριξη των ισλαμιστών του Σαραά.

Ροζάβα: Τέλος στο κουρδικό όνειρο

Οριστικό τέλος εποχής, λοιπόν, για την Αυτόνομη Διοίκηση Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, γνωστή ως Ροζάβα, όπου πρωτοστατούσαν οι περίφημες Δυνάμεις Προστασίας του Λαού (YPG), ως μέλος και κυριότερος παράγων των SDF (Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις) – μια πολυ-εθνοθρησκευτική συμμαχία μεταξύ των κουρδικών δυνάμεων, Σουνιτών Αράβων, Ασσυρίων, Αρμενίων, Τουρκμένων και Καυκάσιων πολιτοφυλάκων, οι οποίες υπήρξαν ο καλύτερος σύμμαχος των ΗΠΑ και της Δύσης, στην μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Οι παραπάνω, μαζί με αραβικά μετριοπαθή στοιχεία της περιοχής, πολέμησαν γενναία και με αυταπάρνηση, κατορθώνοντας να νικήσουν το εξτρεμιστικό-ισλαμιστικό μόρφωμα και απειλή κατά της ανθρωπότητας, το Ισλαμικό Κράτος, το ISIS. Οι ΗΠΑ τους διέθεσαν πολλά οπλικά συστήματα και γενναία επιμελητεία (Διοικητική Μέριμνα), καθώς και διοικητική, οικονομική υποστήριξη.

Οι Κούρδοι Πεσμεργκά (αυτοί που αντίκρισαν τον θάνατο) από την πλευρά τους, μαζί με τους συμμάχους τους στις SDF αξιοποίησαν το έπακρον την αμερικανική βοήθεια. Κατάφεραν, δηλαδή, να απελευθερώσουν ολόκληρη την περιοχή ανατολικά του Ευφράτη, καταβάλλοντας βαρύ τίμημα: Χιλιάδες νεκρούς! Οι ΗΠΑ τους χορήγησαν οπλικά συστήματα σύγχρονα και αποτελεσματικά για την δημιουργία ενός ικανού στρατού 30-35.000 ανδρών. Όμως, η αποστολή ολοκληρώθηκε, όπως είπε ο Μπαράκ…

Μετά την ταχεία ανατροπή του Άσαντ, δημιουργήθηκαν νέα δεδομένα, καθώς οι ΗΠΑ αποφάσισαν ότι ο σύμμαχος τους στην Συρία είναι ο Αχμέντ αλ-Σααρά, γνωστός ως Τζολάνι (ο άλλοτε επικεφαλής της συριακής Αλ Κάϊντα) προς μεγάλη ικανοποίηση της Τουρκίας. Αφού η προσπάθεια ενσωμάτωσης των SDF στον κεντρικό στρατό της Συρίας – που στην πραγματικότητα μόνο κατ’ όνομα υφίσταται, καθώς αποτελεί ένα συνονθύλευμα τζιχαντιστικών συμμοριών – δεν προχώρησε, ακολούθησε στρατιωτική επιχείρηση των δυνάμεων της Δαμασκού, με την στήριξη βεβαίως της Τουρκίας.

Ένας από τους λόγους της ήττας των SDF, πέραν της εγκατάλειψης τους από τις ΗΠΑ, ήταν και οι εκτεταμένες λιποταξίες και η απώλεια στήριξης που είχαν από αραβικές φυλές, για παράδειγμα στην Ράκα. Και η ΕΕ υποστήριξε τον Σαραά, οι επιθέσεις της Δαμασκού, ουδόλως επηρέασαν τα πακέτα ευρωπαϊκής βοήθειας.  Το δε δράμα των Κούρδων δεν συζητήθηκε ούτε στο Ευρωκοινοβούλιο, με τις πλειοψηφία τον πολιτικών ομάδων να απορρίπτουν σχετικό αίτημα συζήτησης!

Ο τουρκικός εφιάλτης

Ο μόνιμος εφιάλτης της Τουρκίας, είναι η δημιουργία κουρδικού κράτους στο Ιράκ είτε στην Συρία, το οποίο θα αποτελούσε τη λυδία λίθο για τον ακρωτηριασμό της. Υπενθυμίζουμε ότι η συντριπτική πλειονότητα των Κούρδων στην Μέση Ανατολή ευρίσκεται στην Τουρκία και συγκεκριμένα στη νοτιοανατολική Τουρκία. Η δημιουργία κράτους, λοιπόν, θα αποτελούσε το έναυσμα για εξεγέρσεις με σκοπό την αυτονομία τους και την ένωση με το κουρδικό κράτος.

Στην περίπτωση της Συρίας, η Άγκυρα θεωρεί ότι οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) καθοδηγούνται και ελέγχονται πλήρως από το YPG και με την σειρά του, αυτό από το PKK που η Τουρκία και άλλες χώρες χαρακτηρίζουν τρομοκρατική οργάνωση. Έτσι, θεωρώντας ότι τα μέλη του ΡΚΚ είναι τρομοκράτες, θεωρεί ότι και οι Κούρδοι της Συρίας είναι τρομοκράτες.

Πριν ξεκινήσει η επίθεση κατά των Κούρδων στην Συρία, η Τουρκία ξεκίνησε μία διαδικασία εξομάλυνσης με το PKK, το οποίο συμφώνησε στον αφοπλισμό του. Έχοντας συμφωνήσει το PKK σε αφοπλισμό, η Τουρκία απαιτούσε να κάνουν το ίδιο και οι Κούρδοι της Συρίας, παρόλο που οι τελευταίοι κράτησαν αποστάσεις από το PKK, εγκατέλειψαν τον στόχο για δημιουργία κουρδικού κράτους, υποστήριξαν την ανατροπή Άσαντ, υπέγραψαν συμφωνία για ενσωμάτωση τους στην Δαμασκό… Το PKK χαρακτήρισε τις δραματικές εξελίξεις στην Συρία ως ««πισωγύρισμα» στην διαδικασία.

Πάντως, με την βόρεια περιοχή της Συρίας στον έλεγχο των δυνάμεων της Δαμασκού, αποτρέπεται η δημιουργία κουρδικής κρατικής ή αυτόνομης οντότητας και δίνεται τέλος στο πείραμα της Ροζάβα. Ο δρόμος ανοίγει για μία εκτεταμένη εθνοκάθαρση και πληθυσμιακή αλλοίωση της περιοχής αυτής από την Τουρκία και τους Σύρους συμμάχους της. Εκεί θα εγκαταστήσουν πρόσφυγες και μετανάστες που ευρίσκονται στην Τουρκία.

Εκτιμάται ότι η εκεχειρία Δαμασκού-Κούρδων είναι προσωρινή, καθώς οι επιθέσεις των ισλαμιστών είναι θέμα χρόνου να επαναληφθούν, αφού πρώτα διευκολυνθεί η μεταφορά στο Ιράκ των τζιχαντιστών του ISIS που κρατούνταν μέχρι τώρα σε κουρδικές φυλακές, στη βορειοανατολική Συρία.

Από την Τζαραμπλούς στην Βόρεια Συρία

Οι εξελίξεις στην βορειοανατολική Συρία έρχονται ως συνέχεια της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στην χώρα, όπου η Άγκυρα προχώρησε ακάθεκτη, αδιαφορώντας για τη διεθνή κοινότητα και το διεθνές δίκαιο – λαμβάνοντας υπόψη την ύποπτη αδράνεια της Δύσης και των Μεγάλων Δυνάμεων.

Η αρχή έγινε με τις επιχειρήσεις “Ασπίδα του Ευφράτη” το 2016, με την κατάληψη της περιοχής Τζαραμπλούς, δυτικά του Ευφράτη. Ακολούθησε η επιχείρηση “Κλάδος Ελαίας” το 2018, με την κατάληψη του κουρδικού καντονίου Αφρίν. Ακολούθησε τον Οκτώβριο του 2019 η επιχείρηση “Πηγή Ειρήνης” στα ανατολικά του Ευφράτη, όπου η Τουρκία κατέλαβε την περιοχή Τελ Αμπιάντ-Ρας ελ Αίν, ανατολικά του Ευφράτη, στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας, όπου κατοικούσαν Κούρδοι.

Η Τουρκία ξεκίνησε τις επιχειρήσεις αυτές για να εξουδετερώσει τον όποιο σχεδιασμό υλοποίησης της κουρδικής Ροζάβα, δηλαδή κουρδικού κράτους στα βόρεια σύνορα της Συρίας. Την στιγμή που εντείνονταν οι συζητήσεις για αναδιαμόρφωση των συνόρων στην Μέση Ανατολή και την δημιουργία κουρδικού κράτους στην Συρία και στο Ιράκ, η Τουρκία κινήθηκε αστραπιαία, αρχικά με την εύκολη ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ, ανατρέποντας άρδην τους συσχετισμούς που είχαν προκύψει με τον συριακό εμφύλιο.

Από το Ιντλίμπ στην Δαμασκό 

Βεβαίως, η ανατροπή Άσαντ δεν έγινε με την απ’ ευθείας εισβολή των τουρκικών δυνάμεων αλλά με τις ισλαμικές εξτρεμιστικές οργανώσεις της HTS, του SDA (Syrian Democratic Army), την καθοδηγούμενη αντιπολίτευση της Συρίας, άλλες ισλαμιστικές-εξτρεμιστικές οργανώσεις, καθώς και μια Ταξιαρχία Τουρκμένων που δημιούργησε και εξόπλισε η Τουρκία.

Αυτοί με μία αστραπιαία επίθεση, εξοπλισμένοι με τουρκικά όπλα, πυρομαχικά και οχήματα και καθοδηγούμενες από Τούρκους επιτελείς, κατόρθωσαν να καταλάβουν αρχικά το μεγαλύτερο μέρος του Χαλεπίου, φτάνοντας μέχρι την Χαμά σε μερικές μέρες και τελικώς την ίδια την Δαμασκό, με την ραγδαία υποχώρηση των δυνάμεων του Άσαντ, χωρίς να δώσουν ουσιαστική και δυναμική αντίσταση.

Οι τζιχαντιστές αυτοί ξεκίνησαν την έφοδο τους κατά του Άσαντ από την περιοχή του Ιντλίμπ στα δυτικά. Η Συμφωνία της Αστάνας τον Σεπτέμβριο του 2017, μεταξύ Ρωσίας-Ιράν-Τουρκίας, είχε καταλήξει σε συμφωνία για το Ιντλίμπ, οριοθετώντας μία ζώνη μη διαμάχης, όπου συγκεντρώθηκαν οι φαινομενικά (όπως αποδείχτηκε) ηττημένες τζιχαντιστικές-ισλαμιστικές οργανώσεις, μαζί με τις οικογένειές των, με αποτέλεσμα να σχηματιστεί μια τζιχαντιστική “χωματερή”, με ευθύνη, επίβλεψη, τροφοδοσία από την Τουρκία. Είναι αυτή η συμμαχία που ασκεί σήμερα την εξουσία στην Δαμασκό, μειώνοντας την επιρροή αρχικά της Ρωσίας και του Ιράν και μετέπειτα των Κούρδων.

Να σημειωθεί ότι οι πρώτες επιθέσεις των δυνάμεων της Δαμασκού κατά των Κούρδων σημειώθηκαν στις κουρδικές συνοικίες του Χαλεπίου, την πόλη που ονειρευόταν και Μουσταφά Κεμάλ και περιλαμβάνεται στον χάρτη του του Εθνικού Όρκου (Misak I Milli) μαζί με όλη την περιοχή στην Βόρεια Σύρια…