Μεγάλη μπουκιά για τον Τραμπ το Ιράν!

Η αναμέτρηση δεν έχει τη μορφή “ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε”, όπως με τον Μαδούρο στην Βενεζουέλα. Δεν αποκλείονται οι δυναμικές, ένοπλες μορφές εισβολής. Αλλά πολλοί παράγοντες υποδεικνύουν ότι το ρίσκο της ήττας είναι πολύ μεγάλο. Το Ιράν είναι πολύ μεγάλη μπουκιά και μπορεί να κάτσει στο λαιμό του Τραμπ μια άμεση, ένοπλη αναμέτρηση. Στο τέλος-τέλος, δεν φτάνει να νικήσεις ένα στρατό, πρέπει να υποτάξεις και την κοινωνία, οπότε οι εσωτερικές αντιθέσεις περιορίζονται, ενώ ο πατριωτισμός γίνεται ο σημαντικός παράγων. Και, τέλος, θα φανεί πόσο κινδυνεύει το δολάριο. 

Το κρίσιμο στον στόχο “να γίνει η Αμερική Μεγάλη Ξανά” είναι η εσωτερική δυναμική της Αμερικανικής κοινωνίας ή, αντίστροφα, ο διχασμός της. Η ισχύς των Ενόπλων Δυνάμεων είναι κρίσιμο μέγεθος, αλλά όχι το κύριο. Οι ΗΠΑ δεν αντιμετωπίζουν, άμεσα, εξωτερικό κίνδυνο. Αντιθέτως. Η Ρωσία (για την Βενεζουέλα) ήταν συγκαταβατική, με τον Μεντβέντεφ να καταγράφει ότι η στάση των ΗΠΑ ήταν «συνεκτική και κατανοητή» -με δεδομένο ότι η Βενεζουέλα είναι στην πίσω αυλή των ΗΠΑ. Όπως η Ουκρανία είναι στην εξώπορτα της Ρωσίας. Αλληλοκατανόηση. Στο Ιράν, όμως, η Κίνα είναι άκρως ενδιαφερόμενη -ιδίως μετά την απώλεια της Βενεζουέλας ως τροφοδότη πετρελαίου. Και η Ρωσία είναι γείτονας του Ιράν.

Δεν χρειάζεται να επιμείνει κανείς στο ότι στις ταραχές στο Ιράν ουσιώδη ρόλο υποκινητή παίζουν οι ΗΠΑ. Είναι αναμενόμενο στο σύνθετο διεθνές παιχνίδι “εχθρός/φίλος”, που βλέπει καθημερινά ο κάθε ψύχραιμος παρατηρητής. Όλοι ανακατεύονται όπου υπάρχει ευκαιρία, έτοιμοι να αποσυρθούν την ύστατη ώρα. Αναμφίβολα οι αστοί, το “Παζάρι”, όπως συνήθως αποκαλούν τον πυρήνα των αντιπάλων του καθεστώτος, έχει αναλάβει τον συνήθη αντιπολιτευτικό ρόλο του, αλλά το καθεστώς αντιτάσσει ήδη τα φτωχά στρώματα με ογκώδεις διαδηλώσεις, που δεν αξιώνονται να προβληθούν στις Οθόνες της Δύσης. Στο τέλος-τέλος  συγκρούονται οι οπαδοί του Αλλάχ με τους φίλους του Μαμωνά, τίποτα περίεργο. Ο γιός, διάδοχος του έκπτωτου Σάχη, είναι το σάπιο κερασάκι στην τούρτα. 

Ιράν-ΗΠΑ: Ποιος θα κερδίσει;

Ποιος θα κερδίσει την παρτίδα; Δεν υπάρχει απόλυτη βεβαιότητα. Αν και πιθανολογώ ότι το καθεστώς, παρά τα λάθη και τους φανατισμούς, συχνά ή, συνήθως, υπερβολικούς, θα ξεπεράσει και αυτήν την φουρτούνα, έστω δύσκολα. Στο τέλος-τέλος οι γυναίκες, με την εξαίρεση των μαλλιών, είναι σεβαστές και, πχ στα νοσοκομεία (όπου έχω προσωπική αντίληψη), αντιμετωπίζονται ισότιμα. Η μάχη για την Ανεξαρτησία έχει ισότιμους μαχητές στον πληθυσμό.

Η Ανεξαρτησία είναι νόμισμα αναντικατάστατο -νιώσαμε την ανατριχίλα που προκαλεί, με αφορμή τον Καποδίστρια του Σμαραγδή, βλέποντας και τα νύχια, έτοιμα να γρατζουνίσουν, την άπειρη Καρυστιανού. Το ΔΣ μας έπεισε(!…) για την εμμονή του στις δημοκρατικές διαδικασίες… απαραίτητες όταν είναι η ώρα τους. Το πότε είναι απαραίτητες είναι θέμα πολιτικό, όχι τύπων. 

Ο Τραμπ καλεί τους αντιφρονούντες να συνεχίσουν τον αγώνα και ΘΑ τους βοηθήσει. Η Ουκρανία σε δεύτερη έκδοση. Οι Αμερικανοί ιθύνοντες είναι σαν να παίζουν το μέλλον της πατρίδας τους και την προσωπική τους μοίρα σε μια πολύ αμφίβολη ζαριά. Διακινδυνεύουν το χειρότερο: Να φανεί ότι οι ΗΠΑ έδωσαν μάχη εναντίον μιας πρωτεύουσας του Νότου και ηττήθηκαν. Ιδίως μετά τον “θρίαμβο” επί του Μαδούρο. Τα ρόδα έχουν αγκάθια στο δρόμο για να γίνει η Αμερική Μεγάλη Ξανά.