Ο ρόλος της τουρκικής ΜΙΤ στην αποκλιμάκωση ΗΠΑ-Ιράν

Σύμφωνα με πηγές ασφαλείας που επικαλείται η κρατική TRT, η ΜΙΤ συντόνισε ενέργειες με περισσότερες από 13 χώρες, μεταξύ αυτών οι ΗΠΑ, το Ιράν, το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και η Γερμανία, με στόχο να αποτραπεί η μετατροπή της κρίσης σε γενικευμένο περιφερειακό πόλεμο.

Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι η υπηρεσία ενεργοποιήθηκε με εντολή του προέδρου Ερντογάν από την αρχή της κρίσης και θεωρήθηκε ένας από τους ελάχιστους μηχανισμούς που μπορούσαν να διατηρούν ανοιχτή γραμμή ταυτόχρονα τόσο με τη Δύση, όσο και με την Τεχεράνη. «Η ΜΙΤ κράτησε ανοικτούς τους διαύλους επικοινωνίας, απέτρεψε παρεξηγήσεις και μετέφερε κρίσιμα μηνύματα με στόχο την αποκλιμάκωση», ανέφεραν χαρακτηριστικά. Παράλληλα, κατέθεσε συγκεκριμένες προτάσεις για πιθανούς δρόμους εξόδου, ώστε να μην βαθύνει περαιτέρω η σύγκρουση.

Συντονισμός με πάνω από 13 χώρες

Καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης, η ΜΙΤ συνεργάστηκε με υπηρεσίες πληροφοριών από περισσότερες από 13 χώρες, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, το Ιράν, το Ιράκ, το Πακιστάν, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, η Αίγυπτος, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία.

Ταυτόχρονα, διατήρησε σε ανώτατο επίπεδο την επικοινωνία της με ιρανικούς φορείς, συμπεριλαμβανομένων των Φρουρών της Επανάστασης, μεταφέροντας διαρκώς τουρκικές προτάσεις και προειδοποιήσεις με στόχο τον τερματισμό της έντασης. Η δράση της, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στη διεθνή διπλωματία.

Όπως σημειώνουν οι ίδιες πηγές, η ΜΙΤ έλαβε μέτρα ώστε η κρίση στο Ιράν να μην επηρεάσει αρνητικά «ούτε την αντιτρομοκρατική στρατηγική της Τουρκίας, ούτε την ασφάλεια των συνόρων της».  Στο πλαίσιο αυτό, πραγματοποίησε στοχευμένες κινήσεις γύρω από τις περιφερειακές ισορροπίες, επιδιώκοντας να αποτρέψει ενδεχόμενες εθνοτικές εντάσεις στο εσωτερικό του Ιράν, που θα μπορούσαν να έχουν αντίκτυπο και σε γειτονικές χώρες.

ΜΙΤ: Αυξημένη επιφυλακή για κατασκοπεία

Η ΜΙΤ είχε επίσης ενεργό ρόλο σε επιχειρήσεις ανθρωπιστικής βοήθειας και εκκενώσεων, συμβάλλοντας στη μεταφορά πολιτών τρίτων χωρών που είχαν εγκλωβιστεί σε εμπόλεμες περιοχές προς ασφαλείς ζώνες. Την ίδια ώρα, ενίσχυσε το επίπεδο επιφυλακής της απέναντι σε πιθανές κατασκοπευτικές ενέργειες που θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν την αστάθεια της κρίσης.

Σύμφωνα με τις πηγές, οι επιχειρήσεις αντικατασκοπείας εντός της χώρας εντατικοποιήθηκαν, ενώ τα μέτρα για την προστασία της εθνικής ασφάλειας τέθηκαν στο ανώτατο επίπεδο.

Οι πόλεμοι του νου και η νέα διαδικτυακή στρατηγική

Ο Ιορδανός πολιτικός επιστήμονας και συγγραφέας Αμπντουλάχ Ασσαχέμ σχολίασε την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας και το όραμά της για τις υπηρεσίες Πληροφοριών. Αναλύοντας ιδιαίτερα τη νέα αντίληψη ασφάλειας που διαμορφώνεται υπό την ηγεσία του Ιμπραήμ Καλίν, ο Ασσαχέμ υπογράμμισε την έννοια των «πολέμων του νου», που υπερβαίνει τις παραδοσιακές στρατιωτικές στρατηγικές.
Στην ανάλυσή του σημειώνει:

«Ο επικεφαλής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών αποκαλύπτει τη νέα τουρκική στρατηγική ασφάλειας. Μιλά όχι μόνο για πολέμους μεταξύ στρατών, αλλά και για πολέμους που διεξάγονται στο πεδίο της σκέψης και της αντίληψης» Στην ερώτηση “Είναι η Τουρκία στόχος;” η απάντηση ήταν σαφής: “Ναι”. Όχι όμως με τανκς, αλλά κυρίως με παραπληροφόρηση, ψυχολογικό πόλεμο, υπονόμευση της εσωτερικής εμπιστοσύνης και οικονομική χειραγώγηση.

Η Τουρκία μπορεί να καταληφθεί μέσω των κοινωνικών δικτύων και της χειραγώγησης και αυτό δεν είναι λιγότερο επικίνδυνο από μια στρατιωτική κατοχή. Και εδώ αρχίζει η ουσία της αφήγησης. Ο Καλίν δεν μιλά απλώς για στρατιωτική εξέλιξη, αλλά για μια πλήρη μεταμόρφωση της έννοιας της ασφάλειας· πλέον δεν αρκούν μόνο τα όπλα – εξίσου κρίσιμα είναι η αντίληψη, η ταυτότητα, η επίγνωση και ο λόγος. Με άλλα λόγια: όποιος ελέγχει την αντίληψη ελέγχει και το αποτέλεσμα.

Σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές του δηλώσεις, το τονίζει ακόμη περισσότερο: Δεν είμαστε απλώς ένα κράτος. Είμαστε ένας ενεργός πολιτισμός. Αυτή η φράση από μόνη της αρκεί για να εξηγήσει γιατί η Τουρκία δρα πέρα από τα σύνορά της, γιατί εμπλέκεται σε σύνθετα ζητήματα και γιατί καθίσταται στόχος.

Διότι η Τουρκία δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως ένα συνηθισμένο κράτος αλλά ως συνέχεια μιας μεγάλης αυτοκρατορίας που δεν χάθηκε ούτε χρονικά ούτε γεωγραφικά  –μιας αυτοκρατορίας της οποίας η καρδιά εξακολουθεί να χτυπά στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα, στις ανησυχίες του προέδρου και της ηγετικής του ομάδας. Το συμπέρασμα που επιχειρεί να μεταδώσει ο Καλίν είναι σαφές: Οι σύγχρονοι πόλεμοι δεν περιορίζονται πλέον σε πυραύλους, αεροσκάφη και μέτωπα· αφορούν επίσης ιδέες, αφηγήσεις, πλατφόρμες και συνείδηση.

Και το πιο κρίσιμο ερώτημα είναι το εξής: Βρισκόμαστε μπροστά σε συγκρούσεις στρατών; Ή μήπως σε έναν πόλεμο που θα αναδιαμορφώσει τη συνείδηση ολόκληρης της περιοχής; Αν ισχύει το δεύτερο τότε ο πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει εδώ και καιρό, αλλά πολλοί δεν το έχουν ακόμη αντιληφθεί. Και εδώ περνάμε στην πράξη: Η Τουρκία επιχειρεί να αναλάβει δράση, συνάπτοντας συμφωνίες με πλατφόρμες που θα απαιτούν από τους χρήστες να αποκαλύπτουν την πραγματική τους ταυτότητα, προκειμένου να αποτραπεί η χειραγώγηση και η υποκίνηση διχασμού.

Καθώς δεν διαθέτει το μοντέλο της Κίνας με τις εσωτερικά ελεγχόμενες, κλειστές πλατφόρμες, στρέφεται στη δεύτερη επιλογή: την αποκάλυψη ταυτοτήτων, ώστε να καταρρεύσουν οι ψεύτικοι λογαριασμοί. Πρόκειται για ένα κρίσιμο σημείο διότι αυτό που παρακολουθούμε σήμερα δεν είναι μια απλή δημόσια αντιπαράθεση· πιθανότατα πρόκειται για οργανωμένες επιθέσεις από ανώνυμα διαδικτυακά δίκτυα – ενδεχομένως με προέλευση από το Τελ Αβίβ ή αλλού – με έναν και μόνο στόχο: να προκαλέσουν διχασμό, να υπονομεύσουν τις κοινωνίες εκ των έσω και να διαστρεβλώσουν την αλήθεια.