Πως η εκεχειρία στο Ιράν αποτελεί την αρχή του τέλους του πολέμου
08/04/2026
Το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας του Ιράν ανεκοίνωσε ότι τα Στενά του Ορμούζ «θα ανοίξουν» υπό τον έλεγχο του, κι ο μεσολαβητής των αντιμαχομένων, Πακιστανός πρωθυπουργός Σαμπάντ Σαρίφ συνεκάλεσε ,για την Παρασκευή 10 Απριλίου, διαπραγματεύσεις στο Ισλαμαμπάντ, πρωτεύουσα του Πακιστάν, μεταξύ Αμερικανικής κι Ιρανικής κυβερνήσεως, προς εξεύρεσιν λύσεως , με αντάλλαγμα την κατάπαυση των βομβαρδισμών και εκτόξευση βαλιστικών πυραύλων, εκατέρωθεν «για δύο εβδομάδες».
Οι ανακοινώσεις σχετικά με το Ιράν αρκούσαν για να υποχωρήσουν οι τιμές του πετρελαίου για παράδοση τον Μάιο κατά 16%, στα 95 δολάρια το βαρέλι. Αλλά για πόσο ακόμη; Ο Νετανιάχου δήλωσε ότι η κατάπαυση του πυρός δεν αφορά τις ισραηλινές επιχειρήσεις στον Λίβανο, ενώ οι “Φρουροί της Ιρανικής Επανάστασης” παραμένουν με το δάχτυλο στη σκανδάλη.
Η πρόβλεψη είναι ότι ή ασάφεια στη Wall Street κι η αβεβαιότης στον Περσικό Κόλπο, θα συνεχισθεί έως ότου επικρατήσει ειρήνη αλλά τελικά οι Αμερικανοί θα επικρατήσουν, διά της απειλής καταστροφής των Ιρανικών υποδομών – ιδίως εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρισμού.
Θα πρόκειται βεβαίως για μία «Πύρρειο νίκη» αφού θα κερδίσουν κάτι που προϋπήρχε ( η ελευθεροπλοΐα στα Στενά) κι οι Ιρανοί ξέρουν ότι το Ορμούζ είναι η «Αχίλλειος πτέρνα» της δύσεως που την κρατούν τώρα ως όμηρον.
Η επικοινωνιακή διαχείρηση από ΗΠΑ και Ιράν
Όλοι τότε θα ομιλούν περί «νίκης» των: Ο Τραμπ, οι «φρουροί της επανάστασης» και το Ισλάμ. Ο μόνος όμως που θα έχει πραγματοποιήσει τους σκοπούς του, ο Νετανιάχου ελέγχει ήδη τον Νότιο Λίβανο από τους Χεζμπολάχ. Εν τούτοις, όπως το πιο βαθύ σκοτάδι είναι λίγο προ της αυγής, έτσι δυσδιάκριτη είναι κάθε αρχή του τέλους μιας ατέρμονος διαμάχης.
Το τέλος του πολέμου στον Περσικό Κόλπο επέρχεται διότι η συνέχιση του ουδένα συμφέρει: Ούτε τον πρόεδρο Τραμπ, μήτε τους Σιίτες μουλάδες αλλά και σουνίτες Άραβες, παρά μόνον έναν ωφελεί: Τον Ερντογάν, να γίνει ηγέτης του Ισλάμ, όπως φιλοδοξεί από καιρό. Αλλά τώρα ποιός τον λαμβάνει υπ’ όψιν; Ούτε το ΝΑΤΟ που πάει για διάλυση «αδεία προέδρου…» των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ήταν κι αυτό ένα Αριστοτέλειο παράδειγμα της «ετερογένειας των σκοπών»: Αφού η ασφάλεια του Περσικού κόλπου «δεν αφορά τους Ευρωπαίους», ποιος ο λόγος υπάρξεως του ΝΑΤΟ και του άρθρου 5 της Βορειοατλαντικής συμφωνίας για την Αμερική; Έπαυσε η συμμαχία να είναι… «βορειοαμερικανική», κατά την εφημερίδα «Νιού Γιόρκ Τάϊμς»! Το γνωμικό «Γλώσσα λανθάνουσα τ’ αληθή λέγει», ισχύει για γραφόμενα καθ’ υπαγόρευσιν απ’ το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
