Τα βαθύτερα αίτια της απαγωγής Μαδούρο

Η εξάρτηση του Αμερικανού καταναλωτή από τα φτηνά καύσιμα του αυτοκινήτου παρακίνησε τον πρόεδρο Τραμπ να διατάξει την εισβολή στην Βενεζουέλα και την ανατροπή του Μαδούρο, όπως προηγουμένως του Σαντάμ Χουσείν στο Ιράκ και του Μουαμάρ Καντάφι στην Λιβύη. Η Βενεζουέλα είναι πιο κοντά στην Αμερική απ’ ότι η Σαουδική Αραβία, που θα είχε την ίδια τύχη αν εμπόδιζε την ροή του πετρελαίου στα Αμερικανικά διυλιστήρια, όπως είχε προφητεύσει ο καθηγητής στο UCLA , Armen Alsien, το 1974!..

Εν τούτοις, η νεοαποικιακή Αμερικανική επέμβαση στη Νιγηρία, Ιράν και Βενεζουέλα και προσεχώς στην Κολομβία, σημαδεύει το τέλος της “Αμερικανικής ειρήνης” (Pax Americana) και την είσοδο του κόσμου στην νέα εποχή του Πολυκεντρισμού (Multipolar Order), όπου κάθε παγκόσμια δύναμη (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία) ή και περιφερειακή ηγεμονία (Ινδία, Ισραήλ, Τουρκία) θα διαμορφώνει την γειτονιά της (το Πακιστάν, την Μέση Ανατολή και τη ΝΑ Μεσόγειο αντιστοίχως), κατά πώς αντιλαμβάνεται τα συμφέροντα και τους φόβους της. Αυτό ήταν ήδη το μήνυμα του περασμένου έτους, οπόταν υπήρξαν απτά δείγματα του Πολυκεντρισμού: ο Ρωσοουκρανικός πόλεμος, η διαμάχη του Ισραήλ με τους Παλαιστινίους στην Λωρίδα της Γάζας, η Τουρκική επέμβαση στην Συρία και η “αιφνίδια” λήξη των “ήρεμων νερών” στο Ελληνικό Αιγαίο.

Υπ’ αυτήν την έννοια, η Βενεζουέλικη υπόθεση και το πώς θα εξελιχθεί φέτος ως Αμερικανική Κατοχή, διακυβέρνηση της “Σεβρόν” ή επάνοδος της εθνοαριστεράς με εκλογές, δεν απέχει πολύ από την περιοχή μας κι ας φαίνεται σαν επεισόδιο του Δόγματος Μονρόε από το 1815 (η Αμερικανική ήπειρος διευθύνεται μόνο από τις ΗΠΑ). Οι οικονομικές συνέπειες της Αμερικανικής εισβολής στην Βενεζουέλα δεν είναι ασήμαντες, όχι πως το πετρέλαιο θα ανέβει περισσότερο από 1-2 δολάρια το βαρέλι (υπάρχει περίσσεια), αλλά με την υπερεπέκταση των Αμερικανικών δημοσίων δαπανών, το χρέος των οποίων υπερβαίνει τα 33 τρισεκατομμύρια $, η ισοτιμία του δολαρίου θα υποχωρήσει, περαιτέρω άνοδος της τιμής του αργύρου και του χρυσού και πιέσεις για μείωση των επιτοκίων από το FED.

Εμείς, στην φτωχή Ελλαδίτσα, με τους πένητες αγρότες να αγοράζουν τρακτέρ των 160.000 ευρώ έκαστο και να καταλαμβάνουν τα αεροδρόμια ως κοινοί τρομοκράτες, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε μέσα στην “θαλπωρή” της παγερής Ευρωζώνης, αλλά επειδή η χώρα εισέρχεται καθυστερημένα στην εποχή της αποκαλύψεως των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στο Ιόνιο, νοτίως της Κρήτης και ανακηρύξεως της ΑΟΖ (όπως προ πολλού η Κύπρος), δημιουργούνται συνειρμοί με την συμπεριφορά των μεγάλων πετρελαϊκών εταιριών, που από την εποχή του Ροκφέλερ και Πώλ Γκετύ κυβερνούσαν τον κόσμο – όχι μόνο την Αμερικανική ήπειρο λόγω του δόγματος Μονρόε.

Μπορεί ο μικρός Βοναπάρτης Μακρόν κι ο Βαυαρός Φρίντριχ Μερτς να συντάσσονται με τον Ντόναλντ Τραμπ στους ερασιτεχνισμούς και αντιφάσεις του (απ’ όσα έλεγε προεκλογικώς περί μονώσεως της Αμερικής), αλλά είναι λάθος του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη να ομιλεί περί απαλλαγής της Βενεζουέλας από ένα επιχώρειο δικτάτορα χωρίς να ξέρει τον διάδοχο του. Η Σεβρόν είναι ήδη εδώ και ο κ. Παπασταύρου, ο εκλεκτός της κας Κίνμπερλυ.