Τι δείχνει το σκάνδαλο Έπσταϊν για τα όρια σύγκρουσης ΗΠΑ-Ιράν

Η κατάρρευση, η άμεσα πολιτική αρχίζει όταν τα πιο καλολαδωμένα γρανάζια του καθεστώτος αρχίζουν να τρίζουν. Στις ΗΠΑ το κατεστημένο (Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων) είναι, στην καλή περίπτωση, στο χείλος του γκρεμού. Οι υπόγειες αντιδράσεις στη Ρωσία για την ανοχή στους αμερικανικούς ελιγμούς απέναντι στη Μόσχα μετατράπηκαν σε δημόσια, απερίφραστη, αρθρογραφία του ίδιου του Λαβρόφ. Ο πιο παλιός, έμπειρος, υπουργός Εξωτερικών στην Ευρώπη, ο Σεργκέι Λαβρόφ, σε άρθρο του δήλωσε καθαρά και ευανάγνωστα ότι οι σχέσεις με τις ΗΠΑ απογοητεύουν, δεν πάνε καθόλου καλά.

Ο πρώτος παραλήπτης δεν ήταν ο Τραμπ, αλλά ο ίδιος ο Πούτιν. Και ο οποίος δεν χρειαζόταν γυαλιά για να διαβάσει το μήνυμα: Οι ομάδες που τον στηρίζουν και εξασφαλίζουν την σταθερότητα του καθεστώτος, αλλά και τον ίδιο στην κεφαλή του, δεν αντέχουν άλλο αυτό που οι ίδιοι ονομάζουν κοροϊδία εκ μέρους των Αμερικανών. Μας κοροϊδεύουν, είπαν δημοσίως (με το άρθρο του Λαβρόφ) στον Πούτιν για την πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στη Μόσχα. Ταρακουνήθηκε και ο Τραμπ, που άρχισε τις δηλώσεις ότι “ναι, ναι, πρέπει να τελειώνουμε” με τους Ουκρανούς. Αλλά για την ώρα είναι μόνο λόγια.  

Το τρίτο μήνυμα έρχεται από το Ιράν. Επιμένω ότι είναι μεγάλη η μπουκιά και μπορεί να κάτσει στο λαιμό και του Τραμπ και του Ισραήλ. Επειδή το θέμα δεν είναι ότι οι ΗΠΑ έχουν περισσότερες και καλύτερες βόμβες, όπως εστιάζουν τα ΜΜΕ. Αλλά στο ότι οι Ρώσοι κατηγορούν τις ΗΠΑ πως αντί για συνεργασία (ισότιμη, όπως συμφωνήθηκε στην Αλάσκα), ο Τραμπ επιδιώκει μονοπωλιακή υπεροχή. Παράδειγμα: διαδόθηκε ότι η Ινδία δεν θα παίρνει πια πετρέλαιο από την Ρωσία. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια, σχολίασε ο Λαβρόφ, υπονοώντας αμερικανικό δάκτυλο για το ψεύδος.  

Η μάχη για το Ιράν 

Γενικά, ζητούμενο είναι ο έλεγχος όλης της περιοχής της Μ. Ανατολής. Το Ισραήλ είναι ο τοπικός σημαντικός παίκτης. Αλλά οι ΗΠΑ είναι ο Άρχοντας του παιχνιδιού. Το Ισραήλ, ως βασικός γνώστης/παίκτης της περιοχής, λέει την έγκυρη γνώμη του και ίσως την επιβάλλει, επειδή οι Αμερικάνοι δείχνουν ότι σε βαθμό δυσκολίας πάνω από το επίπεδο Μαδούρο, δυσκολεύονται. Η μάχη περί το Ιράν συσπειρώνει τις αντιθέσεις και τους παίκτες των δυο πλευρών -σχηματικά από τη μια Ρωσία/Κίνα με τους BRICS, και από την άλλη οι ΗΠΑ και η δύστροπη Ευρώπη.

Παρά τα λεγόμενα, καμιά πλευρά δεν θέλει να καταστραφεί, αλλά με την ανθρώπινη βλακεία και απληστία ποτέ δεν ξέρεις. Οι αισχρότητες με τον Έπστάϊν μας λένε ότι όλα είναι πιθανά. Και να ξέρουμε όλοι ότι οι ανοησίες περί σωστής πλευράς της Ιστορίας αφορούν και τους χρήσιμους και τους άχρηστους ηλίθιους. Το Ιράν δεν κλείνει την Ιστορία της Μ. Ανατολής, όποια εξέλιξη και αν έχει. Θυμίζει ότι ο ιμπεριαλισμός ζει και επιμένει. Οι θνήσκουσες αυτοκρατορίες το παλεύουν, έως ότου τις συντρίψουν η υπεροψία τους και η ανοησία τους ότι μπορούν να τσαλαπατάνε τους πάντες για πάντα. Αυτή η πεποίθηση τις τυφλώνει και τελικά τις σκοτώνει.