Το τρίγωνο ΗΠΑ-Τουρκία-Ρωσία και τα "απόνερα" στην Ελλάδα

Απόστολος Αποστολόπουλος
2727
Το τρίγωνο ΗΠΑ-Τουρκία-Ρωσία και τα

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Ντόναλντ Τραμπ, Ταγίπ Ερντογάν και Κυριάκος Μητσοτάκης στην εξωτερική πολιτική δεν θα βρουν λύση στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Είναι πάγια, στρατηγικής φύσεως προβλήματα που λύνονται μόνο με ανατροπή του συσχετισμού ισχύος και επισφραγίζονται από Διεθνείς Διασκέψεις, όπως π.χ. η Συνθήκη της Λωζάννης.

Ακόμα και αν επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία ή υπάρξει εξέλιξη θετική ή αρνητική στην υπόθεση των F-35, οι σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας δεν θα φτάσουν σε ρήξη. Όχι επειδή αγαπάει ο Τραμπ τον Ερντογάν, όπως επιμένουν, αποπροσανατολίζοντας, μερικοί. Αποστασία της Τουρκίας, προσχώρηση στο ρωσοκινέζικο μπλοκ και εκδίωξη από το ΝΑΤΟ δεν σημαίνει απλώς πλήρη κατάρρευση της περικύκλωσης της Ρωσίας που επιχειρούν οι ΗΠΑ. Θα πρόκειται για ριζική ανατροπή ντόμινο των συσχετισμών σε πλανητικό επίπεδο.

Ούτε η Τουρκία, ούτε οι ΗΠΑ έχουν συμφέρον να προκαλέσουν ρήξη στις σχέσεις τους. Αλλά και η Ρωσία δεν θα θυσιάσει τη ρεαλιστική της στρατηγική σύγκλισης με τις ΗΠΑ χάριν ενός ασταθούς συμμάχου. Ασταθούς όχι λόγω Ερντογάν, αλλά επειδή η Τουρκία για την ασφάλειά της υποχρεούται να επιδιώκει ισορροπία στο τρίγωνο Ρωσία-Τουρκία-ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ δεν θα εγκαταλείψουν τη στρατηγική της ανάσχεσης που εφαρμόζουν αναλλοίωτα αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έναντι τότε της ΕΣΣΔ, της Ρωσίας σήμερα. Αποδεικνύεται έτσι ότι ο κομμουνισμός ήταν πρόσχημα, ένας ιδεολογικός φερετζές για τις μάζες που έκρυβε τον βαθύ γεωπολιτικό ανταγωνισμό. Στην επαρχιώτικη Ελλάδα μερικοί τον φοράνε ακόμα.

Η στρατηγική της ανάσχεσης

Η στρατηγική της ανάσχεσης είναι μια σταθερά της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και ήθελε αρχικά να βάλει φραγμό στη δυναμική που είχε η Ρωσία με τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Από όταν έπεσε η ΕΣΣΔ, όμως, η εχθρότητα στη Ρωσία εξυπηρετεί και άλλο, σπουδαιότερο, στόχο. Από τη στιγμή που η Γερμανία κυριάρχησε στην ΕΕ ήταν ζήτημα ζωής ή θανάτου για τις ΗΠΑ να μην επιτρέψουν φιλικές σχέσεις της Ευρώπης των 28 με τη Ρωσία.

Διότι μια σύμπραξη της "γερμανικής Ευρώπης" με τη Μόσχα θα συγκροτούσε την απόλυτη υπερδύναμη του πλανήτη. Θα συνδύαζε υψηλή τεχνολογία, πανίσχυρη άμυνα, τεράστια οικονομική δύναμη και κάποια ισχυρά και πάντως υπαρκτά κοινά στοιχεία κουλτούρας. Οι ΗΠΑ προσπάθησαν να αντιπαραθέσουν (Πρόεδρος Μπους) τη "νέα" στην "παλαιά" Ευρώπη, αλλά τελικά η Γερμανία ηγεμόνευσε και στις δυο.

Αυτή η συμμαχία θα μπορούσε να συνεργαστεί ισότιμα με την Κίνα σε μακροπρόθεσμη βάση και χωρίς ιδιαίτερες τριβές, μοιράζοντας τους χώρους δράσης. Οι ΗΠΑ θα έμπαιναν στο περιθώριο. Η πολιτική προσέγγισης ΗΠΑ-Ρωσίας (του Τραμπ-Κίσσινγκερ) βασίζεται σε διαφορετικές εκτιμήσεις, αλλά αυτό είναι θέμα άλλου κειμένου. Ο Τραμπ "κάνει μούτρα" στον Ερντογάν, προσβάλει το κύρος του, αλλά δεν αγγίζει καμία ουσιαστική πλευρά της τουρκικής πολιτικής, όχι τουλάχιστον στα θέματα που μας ενδιαφέρουν, Κύπρο-Αιγαίο-Θράκη.

Η Ελλάδα εκπέμπει ηττοπάθεια

Η Ελλάδα χθες, σήμερα και αύριο, από όσο φαίνεται, δεν περιμένει απλώς παθητικά τις όποιες εξελίξεις, αλλά εκπέμπει ηττοπάθεια και απροσχημάτιστη παράδοση, διακομματικά. Με παράδοξα επιχειρήματα του τύπου ότι οι Τούρκοι έχουν περισσότερα όπλα από εμάς! Είναι μάλλον η πρώτη φορά στην εποχή της υψηλής τεχνολογίας όπου η υπεροχή μετριέται με τον αριθμό και όχι την ποιότητα του οπλισμού.

Πρώτον, αγνοείται το στοιχειώδες, ότι το φρόνημα αυτών που χειρίζονται τα όπλα, δεν είναι κάποιος αόριστος και μη υπολογίσιμος παράγοντας, αλλά αντίθετα είναι καθοριστικός δείκτης για την έκβαση του πολέμου.

Δεύτερον, ούτε οι θρασύδειλοι της Χρυσής Αυγής, ούτε οι "εθνικιστές" της Δεξιάς, εντός ή εκτός της ΝΔ, ούτε φυσικά οι εθνομηδενιστές του ΣΥΡΙΖΑ τολμάνε να θυμίσουν ότι η Ελλάδα έχει έτοιμους για να αμυνθεί τους S-300, λιγότερο μοντέρνους από τους S-400, αλλά απολύτως ικανούς να αντιμετωπίσουν την τουρκική αεροπορία, έτσι κι αλλιώς υποδεέστερη της ελληνικής.

Τρίτον: Κανείς, πολιτικός, στρατιωτικός, αναλυτής, Ινστιτούτο, κάποιος τέλος πάντων, δεν θέτει και δεν απαντά σε μερικά βασικά ερωτήματα: Έχει συμφέρον ο Ερντογάν να διακινδυνεύσει μια σύγκρουση με την Ελλάδα; Πόσο βέβαιος μπορεί να είναι ότι θα έχει μια εύκολη, γρήγορη και ανώδυνη νίκη; Οι ΗΠΑ θα ρίξουν το βάρος τους υπέρ του Ερντογάν και γιατί; Άλλο να τους είναι χρήσιμος αλλά ελεγχόμενος και άλλο να αναβαθμίσουν την ισχύ του.

Τέταρτον: Οι "Πρέσπες" έδειξαν ότι παρά τις πολυετείς προσπάθειες των ποικίλλων εθνομηδενιστών να ρημάξουν το φρόνημα, ο πατριωτισμός εξακολουθεί να είναι πολυπληθέστερος και ηθικοπολιτικά κυρίαρχος. Ποιος στη ΝΔ θέλει ο μήνας του μέλιτος να κρατήσει τόσο λίγο, ώστε από αυτό το φθινόπωρο να αρχίσει ο Γολγοθάς της κυβέρνησης και ο δικός μας;

Η υποτέλεια δεν αμείβεται

Το πόσο λίγο μπορεί να κρατήσει ο μήνας του μέλιτος μάλλον το προαναγγέλλει η ματαίωση της συνάντησης Τραμπ-Μητσοτάκη στη Νέα Υόρκη. Η δικαιολογία ήταν το ανακριβέστατο επιχείρημα ότι τη συνάντηση ανέβαλε ο Αμερικανός πρόεδρος επειδή κατατέθηκε αίτημα των Δημοκρατικών για καθαίρεση του Τραμπ. Επιχείρημα διάτρητο, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, αφού ο Τραμπ έκανε, μετά τη ματαιωθείσα συνάντηση, άλλες, τρεις-τέσσερις, προγραμματισμένες συναντήσεις του με ηγέτες, όπως π.χ. με τον ηγέτη της Ινδίας.

Να σημειώσουμε πως, προ ημερών, η δημοσιογράφος Νεφέλη Λυγερού είχε γράψει ότι ο Ερντογάν είχε ζητήσει από τον Τραμπ να μην συναντήσει τον Έλληνα πρωθυπουργό αφού δεν θα τον συναντούσε και ο ίδιος. Έτσι κι έγινε. Το μάθημα είναι για όλους, άπαντες τους πολιτικούς, δημοσιογράφους και το λαό. Η υποτέλεια δεν αμείβεται. Αντιθέτως εξευτελίζει.

  • Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr
  • Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των 2-3 πρώτων παραγράφων με την προσθήκη ενεργού link για την ανάγνωση της συνέχειας στο SLpress.gr. Οι παραβάτες θα αντιμετωπίσουν νομικά μέτρα.