Χωρίς στρατηγικό σχέδιο ο Τραμπ στον πόλεμο κατά του Ιράν

Οι απειλές διαδέχονται η μια την άλλη, ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Ρούμπιο ξαναξεκίνησε το γνωστό παραμύθι ότι οι Ιρανοί εκλιπαρούν, και το μόνο που μένει είναι να μάθουμε πως οι διαπραγματεύσεις τάχα προοδεύουν για τις ΗΠΑ.

Σημειώναμε επίσης πως η χειραγώγηση των χάρτινων τιμών του πετρελαίου «έχει εξαντλήσει τα περιθώριά της μπροστά στο νέο πολεμικό γύρο» και η συμπεριφορά των αγορών θα είναι αυτή τη φορά διαφορετική. Επιπλέον, το μερικό κλείσιμο των στενών του Μπαμπ ελ Μαντέμπ επιδεινώνει τα πράγματα. Από τις 6 Ιουλίου που ξεκίνησαν τα χτυπήματα οι ΗΠΑ, το αργό εκτοξεύτηκε πάλι από τα από τα 71 στα 100 δολάρια το βαρέλι μέσα σε 17 ημέρες. Αν η απειλή στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ παραμείνει η ίδια, η τιμή θα ακολουθήσει πιο ανοδική πορεία, με τις επικοινωνιακού τύπου δηλώσεις, πριν τα σαββατοκύριακα να καθησυχάζουν πρόσκαιρα τις αγορές.

Η φύση των αμερικανικών χτυπημάτων στο Ιράν επιβεβαιώνει επίσης ότι οι ΗΠΑ επανήλθαν στον πόλεμο “χωρίς μακροπρόθεσμο σχέδιο” και ενώ τα χρονικά περιθώρια για την παγκόσμια οικονομία είναι πιο στενά από πριν. Ακόμη και αν η επικέντρωση εν μέρει σε στόχους που σχετίζονται με τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είχε κάποιο αποτέλεσμα (μέχρι τώρα δεν προκύπτει κάτι τέτοιο), το Ιράν μπορεί να συνεχίσει να απειλεί τα πλοία που εξέρχονται ή εισέρχονται στο Περσικό Κόλπο, μετά τα Στενά.

Αν στις 28 Φεβρουαρίου είχαν υποτιμήσει το Ιράν, αν είχαν πιστέψει ότι ο αποκεφαλισμός θα ήταν αποφασιστικό χτύπημα ή ό,τι άλλο, αυτή τη φορά ποια ήταν η αυταπάτη; Όλα δείχνουν ότι είχαν προαποφασίσει να κλιμακώσουν, στην περίπτωση που οι Ιρανοί αντιδρούσαν στην αμερικανική διπλή υπονόμευση της συμφωνίας (στα Στενά και στο Λίβανο), αλλά χωρίς να έχουν σχέδιο για το τι ακριβώς θα κάνουν στη συνέχεια.

Οι κίνδυνοι για την παγκόσμια οικονομία είναι χειρότεροι από πριν και οι Ιρανοί συνεχίζουν να ελέγχουν την κλιμάκωση. Είτε η “πρόκληση” των ιρανικών αερογραμμών να στείλουν δυο φορές αεροπλάνο στη Σαναά ήταν εσκεμμένη είτε όχι, το Ριάντ δεν θα χτυπούσε τους Χούθι, χωρίς την έγκριση των ΗΠΑ. Η κλιμάκωση κι εδώ μόνο θετική δεν είναι για την Ουάσινγκτον.

Το μόνο που απομένει για τις ΗΠΑ είναι να υποχωρήσουν, ή μια θεαματική κλιμάκωση-αποκλιμάκωση πριν υποχωρήσουν. Μόνο που το τίμημα που αυτή φορά θα απαιτήσουν οι Ιρανοί για να ξανανοίξουν τα Στενά θα είναι λογικά μεγαλύτερο από το προηγούμενο “Μνημόνιο Κατανόησης”, που είχε καταγγελθεί εντός των ΗΠΑ ότι έδινε υπερβολικά πολλά στο Ιράν.

Το επιπλέον κόστος που καταβάλλει το Ιράν από την αμερικανική επιθετικότητα και η αθέτηση συμφωνιών για πολλοστή φορά δεν του επιτρέπει να αποδεχτεί τους ίδιους με πριν όρους. Στον πόλεμο των 40 ημερών η στρατιωτική ισχύς δεν απέφερε πολιτικό αποτέλεσμα. Τώρα είναι αμφίβολη και αυτή ακόμα η στρατιωτική λογική της νέας ανάφλεξης από τις ΗΠΑ.