«Το Σύμπαν που έγερνε λίγο» του Δημήτρη Τζιβελέκη

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: Όλα αυτά που θα διαβάσατε στις σελίδες του βιβλίου είναι ακούσματα , βιώματα αλλά και πράγματα που έζησα ή παρατήρησα, ανακατεμένα με μια δόση μυθοπλασίας. Πάντα ανάλογα με την ανάγκη που είχε το καθένα από αυτά για μυθοπλασία. Ωστόσο μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι ΟΛΑ είναι μέσα από τη ζωή.

Εικόνες από την καθημερινή ζωή που κυλάει γύρω μας και λόγω των υποχρεώσεων πολλές φορές δεν προλαβαίνουμε να την αφουγκραστούμε. Αυτό ακριβώς προσπάθησα να κάνω όταν προλάβαινα και μου το επέτρεπε ο χρόνος από τις υποχρεώσεις που όλοι μας έχουμε. Σίγουρα, πιστεύετε ή όχι, έχετε αναρωτηθεί εάν στις μέρες μας γίνονται θαύματα. Έχω την πεποίθηση ότι πάντοτε θα γίνονται εφόσον αυτό επιθυμούμε.

Χαμένους ανθρώπους συναντούμε συχνά στη ζωή μας είτε ως ανώνυμους είτε ως συνομιλητές μας. Ακόμη και αυτοί με την δική μας βοήθεια σίγουρα μπορούν να βρουν τον δρόμο τους. Υπάρχουν κι αυτοί που με ένα τραγούδι στο στόμα ή και δύο, ανταπεξέρχονται στα προβλήματα της ζωής ή άλλοι που «κολυμπούν» στον δικό τους κόσμο μην δίνοντας σημασία σε ότι τους λένε οι άλλοι. Για όλους υπάρχει θεραπεία.

Υπάρχουν και άνθρωποι που θεωρούμε ότι είναι χαμένοι στον κόσμο τους φορώντας μαύρα και γυρίζοντας από γειτονιά σε γειτονιά. Όταν όμως ανακαλύψουμε τον δικό τους κόσμο θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολύ καλύτερος από αυτόν που ζούμε εμείς.
Φυσικά ο Αριστομένης Κλεόπας θεωρούσε ότι με την αντιγραφή μπορούσε να γίνει ένας καλός δημοσιογράφος. Αλλά ένιωσε στο «πετσί» του την αντιγραφή όταν έφυγε από αυτή τη ζωή.

Με την ματαιοδοξία, ένα μεγάλο κεφάλαιο της ανθρώπινης ύπαρξης, ήρθε αντιμέτωπος και ο Αντώνιος, ο οποίος δεν είχε καταλάβει την δική του ματαιοδοξία. Κάθε ιστορία εδώ είναι ένα μικρό σύμπαν που γέρνει λίγο – σαν κουτσό τραπέζι. Όμως στο τέλος στέκει. Και πάνω του ακουμπάμε όλοι, οι ονειροπόλοι, οι σοφοί, οι ερωτευμένοι, οι γρουσούζηδες, οι «καμένοι» και οι ήρωες, γιατί καμιά φορά είναι το ίδιο πρόσωπο.