Ακριβά μας κοστίζουν τα ήρεμα ύδατα με την Τουρκία

Πρόκειται για μία ιδιότυπη αντιστροφή του κέντρου βάρους των νομίμων δικαιωμάτων της χώρας μας, αφού στο τραπέζι των συνομιλιών βρίσκονται μόνο ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, βάσει των συνθηκών Λοζάνης, Παρισίων κλπ. Αντιθέτως, από την πλευρά της Ελλάδος δεν υπάρχει, όχι μόνο τώρα αλλά και διαχρονικά καθόλη την μεταπολίτευση, κανένα αίτημα που θα μπορούσε να αντισταθμιστεί με τις παράνομες αξιώσεις της Τουρκίας, όπως για παράδειγμα η στοιχειώδης πιστή εφαρμογή της συνθήκης της Λοζάνης για Ίμβρο, Τένεδο και τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη. 

Συνεπώς, η ιδιότυπη αυτή κατάσταση προσφέρει την δυνατότητα στην Τουρκία να δημοσιοποιήσει για μία ακόμη φορά στο ανώτατο επίπεδο τις παράνομες τουρκικές διεκδικήσεις και όλο το πλαίσιο του αναθεωρητισμού στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο και την ίδια ώρα, που πράττει αυτό, να εμφανίζεται ως ήπια και συναινετική δύναμη στην Δύση και γενικότερα στον διεθνή χώρο με “διαβατήριο” που της χορηγεί, χωρίς κανένα όφελος, η ελληνική πλευρά τη στιγμή που κατέχει τη μισή Κύπρο και εμφανίζεται ολοένα και πιο επιθετική στην διεκδίκηση του μισού Αιγαίου.

Είναι άλλωστε χαρακτηριστική η πρόσφατη NAVTEX, που εκδόθηκε λίγες ημέρες πριν τη συνάντηση κορυφής ως αορίστου χρόνου, κάτι που σημαίνει ότι ανατολικά του εικοστού πέμπτου μεσημβρινού και στο μισό Αιγαίο δηλώνει ότι, έχει πλήρη δικαιώματα, βάση των παράνομων αφηγήσεων περί “Γαλάζιας πατρίδας” και την ευθύνη για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά προχώρησε στην περαιτέρω δημόσια διευκρίνιση, ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα “προστατεύσουν τα δικαιώματά της” αντιδρώντας σε κάθε μονομερή ενέργεια, μεταξύ των οποίων υπάγονται και η διεξαγωγή στρατιωτικών ασκήσεων σε νησιά με δήθεν μη στρατιωτικό καθεστώς (επαναφέροντας το έωλο επιχείρημα περί αποστρατικοποίησης και έλλειψης κυριαρχίας των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου).

Πρόκειται συνεπώς, για ένα ποιοτικό άλμα στις υπολογισμένες επί χρόνια διατυπώσεις και ενέργειες της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας έναντι της χώρας μας στο Αιγαίο, με στόχο μάλιστα να εμφανίζεται αυτή, όχι ως αναθεωρητική και επιτιθέμενη δύναμη, αλλά ως δήθεν αμυνόμενη! με επίκληση των κανόνων του διεθνούς δικαίου, τους οποίους τσαλαπατά αδίστακτα, προκειμένου να υλοποιήσει τον μακροπρόθεσμο, στρατηγικό της στόχο που είναι η “φινλανδοποίηση” της Ελλάδας. 

Εξαγοράζουμε την ειρήνη με υποταγή;

Έτσι η Ελλάδα “καταπίνει την κάμηλο” των φανερών και απροκάλυπτων απειλών της γείτονος και της μεθοδευμένης αναθεωρητικής ατζέντας της, “νομιμοποιώντας” την στα μάτια της διεθνούς κοινότητας και εκπέμποντας περίεργα και αντιφατικά μηνύματα στους εν δυνάμει συμμάχους του Ελληνισμού στην ευρύτερη περιοχή (Γαλλία, Ισραήλ, Αίγυπτος κλπ.) και “διυλίζει τον κώνωπα” των λεγόμενων “ήρεμων νερών” και της παντελώς ανίσχυρης συνθήκης των Αθηνών.

Αυτά έχει αποδειχθεί, ότι προϋποθέτουν για τη στοιχειώδη διατήρησή τους την έλλειψη οποιασδήποτε πρωτοβουλίας από την χώρα μας προς υλοποίηση νόμιμων δικαιωμάτων της (ηλεκτρική σύνδεση Ελλάδος-Κύπρου, η οποία πήγε στις καλένδες μετά την στρατικοποίηση του επεισοδίου, από Τουρκικής πλευράς στην Κάσο, απουσία οποιασδήποτε έστω και προκαταρκτικής ενέργειας για την εφαρμογή του δικαιώματός μας, που είναι η επέκταση των δώδεκα (12) μιλίων και φυσικά η οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδος-Κύπρου).

Είναι προφανές, ότι οι πάντες επιθυμούν την ειρήνη και τα ήρεμα νερά Ελλάδας-Τουρκίας, αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός για την Αθήνα έναντι οποιουδήποτε τιμήματος, όπως για παράδειγμα της μη δημοσιοποίησης σε όλα τα φόρα καταδίκης του τουρκικού αναθεωρητισμού, όταν είναι πασιφανές, ότι αυτά τα ακανθώδη ζητήματα θα βρεθούν μπροστά μας στο μέλλον. Όταν δηλαδή, η Τουρκία θα έχει πετύχει τους στόχους της σε περιφερειακό επίπεδο στη σημερινή ρευστή γεωπολιτική πραγματικότητα (Συρία, Καύκασος, Αφρική) και ως μεγάλη περιφερειακή δύναμη, έχοντας πετύχει εντωμεταξύ και την αποδοχή της ως βασικού παράγοντα στην νέα ευρωπαϊκή αμυντική αρχιτεκτονική και “απαιτήσει” μέρος των παράνομων αξιώσεών της, που εντωμεταξύ όλα αυτά τα χρόνια προβάλει με όλους τους τρόπους έναντι της χώρας μας, η οποία απλά περιορίζεται στο να “ψελλίζει” τις κόκκινες γραμμές της. 

Το καθεστώς Ερντογάν αξιολογώντας τη ρευστότητα στις διεθνείς σχέσεις που δημιουργεί ο υπό διαμόρφωση πολυπολικός κόσμος, κινείται ως “χέλι” ανάμεσα σε αντικρουόμενα στρατόπεδα (ΝΑΤΟ-BRICS, Ρωσία-Ουκρανία κλπ.) αναλαμβάνοντας ρόλο διαμεσολαβητή και ειρηνοποιού! (αν και είναι για μισό αιώνα κατοχική δύναμη στη Μεγαλόνησο) με συνέπεια να κερδίζει έδαφος στον διεθνή χώρο, κατά τη σημερινή υποχώρηση του κύρους των διεθνών θεσμών, ακόμα και εντός της Δύσης, ενώ την ίδια ώρα διαλαλεί με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, ότι αποτελεί συστατικό μέρος της αναδυόμενης Ευρασίας.

Όσο και αν μπορεί να θεωρηθεί από κάποιους ως υπερβολικό, η σημερινή πορεία της Τουρκίας, όπου συμμετέχει στα πάντα, έχοντας μετατραπεί αυτή και σε απαραίτητη δύναμη ακόμα και στον τρομώδη σχεδιασμό της Ευρώπης για αμυντική της “αυτονομία”, οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό στο “διαβατήριο του ειρηνοποιού” που έλαβε από την Ελλάδα αρχικά με τη σαθρή διακήρυξη των Αθηνών τον Δεκέμβριο του 2023, ένα κείμενο χωρίς καμία νομική δέσμευση για την Τουρκία και ακολούθως και με την πρόσφατη ελληνοτουρκική συνάντηση κορυφής στην Άγκυρα.

Μόνο η Αθήνα βλέπει ήσυχα νερά

Το πολυδιαφημισθέν κέρδος της χώρας μας βάσει του κυβερνητικού αφηγήματος, του περιορισμού δηλαδή των τουρκικών αεροπορικών παραβιάσεων στο Αιγαίο, είναι τελικά πολύ μικρό για να αντισταθμιστεί με τα σοβαρά πολύπλευρα κέρδη της Τουρκίας, η οποία πέτυχε να απεγκλωβιστεί από τον τότε επικείμενο πλήρη αμερικανικό αποκλεισμό της, καθώς και τη σοβαρή ρήξη των σχέσεών της με τη φοβική ΕΕ, η οποία είχε οδηγηθεί στην ανάγκη να της επιβάλει οικονομικές κυρώσεις για τον τότε επιθετικό, υβριδικό πόλεμο κατά της Ελλάδος κατά την περίοδο 2020-2022. 

Σε όλην αυτήν την περίοδο της υποτιθέμενης “Ελληνοτουρκικής συνεργασίας” 2023-2026, η Τουρκία διατυπώνει σταθερά με τον πιο καθαρό τρόπο και προς όλα τα διεθνή φόρα, όλο το εύρος των παράνομων αξιώσεών της σε βάρος της χώρας μας, που συνιστούν βίαιη παραβίαση των διεθνών κανόνων του δικαίου της θάλασσας, αφού αφενός το παράνομο αφήγημα της “γαλάζιας πατρίδας” (που σύμφωνα με το ευφάνταστο σενάριό της τα νησιά δεν έχουν ΑΟΖ, αλλά μόνο χωρικά ύδατα) το μετέτρεψε πλέον σε κυβερνητικό δόγμα και αφετέρου προσπαθεί  με κάθε τρόπο να εφαρμόσει στο πεδίο το παράνομο Τουρκολυβικό μνημόνιο (με το οποίο επιχειρεί να υφαρπάξει τεράστιες θαλάσσιες ζώνες από τη νόμιμη εν δυνάμει ΑΟΖ της Ελλάδος). Τέλος, είναι πλέον κυνικά ανένδοτη στο Κυπριακό, διαλαλώντας, ότι η μόνη λύση είναι αυτή των δύο κρατών στη Μεγαλόνησο.

Επιπροσθέτως, συστηματικά και κάθε μέρα επεκτείνει τον εξοπλισμό της, ως επιθετική χώρα, έχοντας αναβαθμίσει την αμυντική της βιομηχανία σε υψηλά επίπεδα με πρωταγωνιστή τα μη επανδρωμένα drones και όχι μόνο, καθώς και την δημιουργία σοβαρού προγράμματος κατασκευής βαλλιστικών πυραύλων, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τα πραγματικά επιθετικά της σχέδια έναντι της χώρας μας. Και τώρα επιχειρεί μέσω των NAVTEX και των ανακοινώσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας αυτής να “γκριζάρει” το μισό Αιγαίο, ως φυσικό επακόλουθο των μέχρι τώρα υπολογισμένων τακτικών της.

Τελικά χωρίς καμία αμφιβολία αποδείχθηκε, ότι η σαθρή διακήρυξη των Αθηνών εφαρμόζεται μονομερώς μόνο από την Ελλάδα! η οποία απείχε από τα βήματα που έπρεπε ήδη να έχει κάνει. Συγκεκριμένα μετά τον καθορισμό της μερικής ΑΟΖ με την Αίγυπτο και παρά τις τότε δηλώσεις Δένδια, υπαναχώρησε από την πρόθεσή της να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια τουλάχιστον νοτίως της Κρήτης, καθώς και να πραγματοποιήσει όλες τις τεχνικές, προπαρασκευαστικές ενέργειες, έτσι ώστε να είναι σε θέση να υλοποιήσει αυτό το αναφαίρετο, μονομερές δικαίωμά της και στις υπόλοιπες περιοχές του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου, καθορίζοντας παράλληλα ΑΟΖ και με την Κυπριακή Δημοκρατία. 

Η εξέλιξη αυτή των πραγμάτων έχει οδηγήσει τη χώρα μας, ειδικά σήμερα στην εποχή υποχώρησης του διεθνούς δικαίου και ανάδειξης της ισχύος στις διεθνείς σχέσεις, σε μία ιδιαίτερα αρνητική θέση έναντι της Τουρκίας, η οποία εμφανίζεται να διεκδικεί ηγεμονικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή, συναινούσης προς αυτό και της διοίκησης Τραμπ, που ήδη για δεύτερη φορά πρόδωσε τους Κούρδους της Συρίας και τους έδωσε βορρά στα “νύχια” Ερντογάν και των Τζιχαντιστών του Αλ Σάρα, εξού και οι προκλητικές πρόσφατες δηλώσεις Ερντογάν μέσα στον ΟΗΕ περί δύο κρατών στη Μεγαλόνησο, παρά τα πολλαπλά καταδικαστικά ψηφίσματα του ΟΗΕ για τη βάρβαρη τουρκική εισβολή και κατοχή σε αυτήν, καθώς και ότι κανένα έργο στο Αιγαίο και στην Ανατολική Θράκη δεν θα γίνει χωρίς την έγκριση της Τουρκίας, εννοώντας πρωτίστως την ηλεκτρική σύνδεση Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ.  

Αλλαγή πορείας, αλλιώς φιλανδοποίηση

Χωρίς αμφιβολία η αποτυχία των κυβερνητικών επιλογών της ΝΔ στην εξωτερική πολιτική και ειδικότερα αυτή των ήρεμων νερών από το 2023 ως σήμερα, απαιτεί την άμεση αλλαγή της πολιτικής της Ελλάδος στα Ελληνοτουρκικά, αλλά και του επανακαθορισμού της θέσης της στον υπό διαμόρφωση πολυπολικό κόσμο. Αυτό προϋποθέτει την πολύπλευρη προσέγγιση και αξιοποίηση των αντιθέσεων μεταξύ των πόλων και της μη λειτουργίας μας ως πειθήνιου εταίρου, κάτι που μετατρέπεται στις σημερινές συνθήκες σε “χρήσιμο ηλίθιο” της ιστορίας. 

Απαιτείται συνεπώς απέναντι σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, που διαμορφώνεται για τον Ελληνισμό μία σοβαρή, εθνική στρατηγική, η οποία θα έχει στον πυρήνα της τις πολύπλευρες σχέσεις, βάσει των καθαρά ελληνικών συμφερόντων και όχι τις μονομερείς, που υπάρχουν μέχρι σήμερα και κινδυνεύουν να ρίξουν τη χώρα στα βράχια, δημιουργώντας τις συνθήκες φινλανδοποίησης της Ελλάδας και της Κύπρου στην ευρύτερη περιοχή. Θα πρέπει να διατυπωθεί παντού με τον πιο επίσημα τρόπο, ότι το Αιγαίο αποτελεί ζήτημα υπαρξιακό για την Ελλάδα, θέμα δηλαδή άμεσης εθνικής επιβίωσης.

Αυτή η κάθετη και καθαρή θέση της χώρας, ως κόκκινη γραμμή, είναι η μόνη δυνατή αποτρεπτική ενέργεια, που θα αναγκάσει την Άγκυρα να αλλάξει στρατηγική έναντι της Ελλάδας, συνειδητοποιώντας, ότι έχει περισσότερα να χάσει, παρά να κερδίσει, εάν οδηγήσει τα πράγματα στο μη παρέκει, ήτοι σε μία πολεμική αναμέτρηση για την οποία η χώρα μας θα πρέπει με κάθε δυνατόν τρόπο να περάσει ως μήνυμα, ότι είναι έτοιμη και υποχρεωμένη να εμπλακεί εάν χρειαστεί. Αυτό το μήνυμα σε συνδυασμό με την απαραίτητη στρατιωτική ισχυροποίηση και παράλληλη ανάπτυξη διμερών συμφωνιών με χώρες που έχουν κοινά συμφέροντα με εμάς, αποτελούν την μοναδική αποτρεπτική πολιτική έναντι της δομικής μακροπρόθεσμης απειλής της Τουρκίας για τον ευρύτερο Ελληνισμό.