Διαμαρτύρονται οι Τούρκοι επειδή θυμόμαστε τους βιασμούς στην εισβολή του 1974!

Η ελληνοκυπριακή πλευρά, σύμφωνα με το τουρκικό ΥΠΕΞ, «πολιτικοποιεί (!) το θέμα, παραποιεί τα ιστορικά γεγονότα» ενώ  οι θεσμοί της ΕΕ, «αντί να συμβάλλουν στην επίλυση του Κυπριακού, απομακρύνονται από τις αρχές της ουδετερότητας και της δικαιοσύνης και γίνονται όργανα της προπαγάνδας της ε/κ  πλευράς, υπονομεύει ακόμη περισσότερο την εμπιστοσύνη μεταξύ των κοινοτήτων». Τι παραποιείται και γιατί η ανέγερση ενός μνημείου για τις κακοποιημένες στον πόλεμο γυναίκες θα επηρεάσει τις προσπάθειες (;) του Κυπριακού;

Οι βιασμοί δεν είναι προπαγάνδα, είναι μια πραγματικότητα, την οποία βίωσαν πέραν των 1.000 ανθρώπων. Το γεγονός ότι αυτό το θέμα δεν “κυνήγησε” την κατοχική δύναμη, είναι επειδή ήταν ζήτημα  ταμπού και γι’ αυτό και επιβλήθηκε ένα σιωπητήριο. Και από το κράτος και από τα θύματα. Τα θύματα, μετά από όσα βίωσαν στα χέρια των Τούρκων, είχαν να αντιμετωπίσουν και την κοινωνική απαξίωση. Κάποιες γυναίκες εκδιώχθηκαν από το σπίτι τους, τις εγκατέλειψαν οι σύζυγοί τους.

Κόλαση για τις γυναίκες της Κύπρου

Έπρεπε να περάσουν τόσα χρόνια, να υπάρξουν πρωτοβουλίες και κάποιες γυναίκες-θύματα, να σπάσουν τη σιωπή τους. Αποκορύφωμα των πρωτοβουλιών, το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου. Πρέπει να σημειωθεί πως αμέσως μετά την εισβολή, γυναίκες που έχουν δηλώσει πώς κακοποιήθηκαν σεξουαλικά έτυχαν ψυχολογικής στήριξης (με εμπλοκή του ψυχίατρου Τάκη Ευδόκα). Επίσης, το  κράτος βρέθηκε ενώπιον ενός νέου δεδομένου, τρομακτικού και με έντονες κοινωνικές προεκτάσεις.

Έπρεπε να βρεθεί τρόπος να αρθούν τα νομικά προσκόμματα για να μπορέσουν γυναίκες που εγκυμονούσαν από βιασμό να προχωρήσουν σε έκτρωση. Αυτό έγινε διά νόμου. Η  Βουλή των Αντιπροσώπων κλήθηκε εκτάκτως και εν πολλοίς “ινκόγκνιτο” να τροποποιήσει το σχετικό άρθρο του Ποινικού Κώδικα. Η τροποποίηση δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Δημοκρατίας της 15 Νοεμβρίου του 1974. Η αλλαγή της νομοθεσίας έγινε με τη σιωπηρή συγκατάθεση της Εκκλησίας. Εκτρώσεις γίνονταν και στα κρατικά νοσοκομεία  και στο νοσοκομείο των βρετανικών βάσεων Ακρωτηρίου.

Το θέμα των βιασμών περιλήφθηκε στην προσφυγή της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που κατατέθηκε μετά την εισβολή. Το περιεχόμενο της έκθεσης οριστικοποιήθηκε στις 10 Ιουλίου 1976 και ήταν καταδικαστική για την Τουρκία. Από τις μαρτυρίες, που αφορούσαν τους βιασμούς, καταγράφονται μερικές πιο κάτω:

Ο δρ Χατζηκακού στις χειρό­γραφες σημειώσεις του, που τις υπέβαλε ως μέρος της μαρτυρίας του, ανέφερε τα κατωτέρω επεισόδια βιασμού, που επέσυραν την προσοχή του (63):

• Ένα διανοητικά καθυστερημένο κορί­τσι βιάστηκε στο σπίτι του από είκο­σι στρατιώτες, τον ένα ύστερα από τον άλλο. Όταν το θύμα άρχισε να ξεφωνίζει, το πέταξαν από το παρά­θυρο του δευτέρου πατώματος: Έπαθε θλάση της ράχης και έμεινε παράλυτη. Ο δρ Χατζηκακού την περιέθαλψε για θλάση της ράχης.

Βιασμοί: Φρικαλέες μαρτυρίες

Μία μέρα ύστερα από την άφιξή τους στη Βώνη, οι Τούρκοι συγκέντρωσαν τα κορίτσια σ’ ένα σπίτι και τα βί­ασαν.

• Ένα κορίτσι στο Παλαίκυθρο, που διέμενε μαζί με τους γονείς του, το έ­βγαλαν έξω και το βίασαν κάτω από την απειλή όπλου.
• Στο χωριό Τέμπλος, οι Τούρκοι στρατιώτες προσπάθησαν να βιάσουν 17χρονη μαθήτρια. Αντιστάθηκε και τη σκό­τωσαν.
• Μία γυναίκα από τη Γύψου του ανέφερε ότι 25 κορίτσια κρατούντο στο Μαραθόβουνο ως πόρνες.
• Μία άλλη γυναίκα είδε πολλά κορί­τσια να βιάζονται από Τούρκους στρατιώτες.
• Μία γυναίκα από τη Βώνη βιάστηκε σε τρείς περιπτώσεις από τέσσερα πρόσωπα, τον ένα ύστερα από τον άλλο. Έμεινε έγκυος.

Όλα αυτά είναι μαρτυρίες, που ναι μεν κατατέθηκαν, πλην όμως ήταν “κρυμμένες” στις ψυχές των θυμάτων και της ιστορίας. Και η κατοχική Τουρκία; Ατιμώρητη, “ανησυχεί” μήπως και δυσφημιστεί ο στρατός της!