Διάτρητες οι θέσεις Γεραπετρίτη για τα ελληνοτουρκικά

Η ομολογουμένως ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική αυτή συνέντευξη για τις θέσεις της Ελλάδος έναντι των διαχρονικών και διαρκώς διευρυνόμενων παράνομων και παράλογων τουρκικών διεκδικήσεων εις βάρος της χώρας μας, προκαλεί ορισμένους καίριους προβληματισμούς σε έναν νηφάλιο, κριτικό και μακριά από κάθε κομματική προκατάληψη πολίτη/αναγνώστη, ο οποίος ενδιαφέρεται με τρόπο ουσιαστικό για την εξωτερική μας πολιτική: 

Μπορεί να υπάρχει σοβαρός Έλληνας πολιτικός ή/και διπλωμάτης, ο οποίος να θεωρεί ότι από το 1974 -τότε για πρώτη φορά η Τουρκία επισημοποιεί την αμφισβήτησή της για την ελληνική υφαλοκρηπίδα και διεκδικεί θαλάσσιες ζώνες που εκτείνονται έως τον 25ο μεσημβρινό- έως σήμερα η Τουρκία έχει επιδείξει την παραμικρή διάθεση να εγκαταλείψει τους άκρως αναθεωρητικούς σχεδιασμούς της εις βάρος της Ελλάδος; Ασφαλώς και όχι! Ωστόσο, κατά την τρέχουσα επίσημη θέση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής τα “ήρεμα νερά του Αιγαίου είναι το μέσο για να μπορέσουμε να έχουμε μία λειτουργική σχέση με την Τουρκία”.

Δεδομένου ότι η Τουρκία παραμένει απολύτως προσηλωμένη στο σύνολο των αναθεωρητικών της σχεδιασμών, εργάζεται σκληρά για την πλέον ευφάνταστη “νομική τεκμηρίωσή” τους και διευρύνει διαρκώς το φάσμα των παράνομων και παράλογων απαιτήσεών της από την Ελλάδα, πώς γίνεται η επίσημη θέση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής να είναι ότι “οφείλουμε να συνομιλούμε με την Τουρκία” και ότι αυτό μπορούμε να το πράττουμε χωρίς να σημαίνει “σε καμία περίπτωση ότι έχουμε οποιαδήποτε υπαναχώρηση από τις βασικές εθνικές μας θέσεις και ότι θα συνεχίσουμε τις πρωτοβουλίες μας”;

Γιατί η Ελλάδα αδρανεί;

Πώς νοείται “λειτουργική” μία σχέση, όταν για να “λειτουργεί” απαιτείται και αρκεί να επιδεικνύει αγαθή διάθεση η μία μόνο πλευρά, ενώ η άλλη διατηρεί εν ισχύι στο τραπέζι του “πολιτικού διαλόγου” το casus belli και επί του πεδίου προκαλεί εμμέσως και ευθέως εκ του ασφαλούς σε κάθε ευκαιρία, ακριβώς επειδή πιστεύει ότι δεν θα υπάρξει ουσιαστική αντίδραση; Γιατί άραγε “οφείλουμε” εμείς να συνομιλούμε με την Τουρκία, όταν το πλαίσιο και το κλίμα του “διαλόγου” το καθορίζει αποκλειστικά και μόνον η Τουρκία και όταν από τις δύο “διαλεγόμενες” πλευρές αξιώσεις -και μάλιστα βαρύτατες και απολύτως ασύμβατες με το Διεθνές Δίκαιο και με τις Διεθνείς Συνθήκες- επί της άλλης έχει μόνον η Τουρκία; Τι είδους “πρωτοβουλίες” θα συνεχίσει να λαμβάνει η Ελλάδα σε έναν “διάλογο” με τέτοια χαρακτηριστικά;

Πόσο βάσιμη μπορεί να θεωρηθεί η άποψη ότι “για πρώτη φορά η Ελλάδα της τελευταίες δεκαετίες έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων”, όταν στην πραγματικότητα -σύμφωνα με επίσημες καταγγελίες αλιευτικών σωματείων και του τοπικού Τύπου- τουρκικά αλιευτικά σκάφη “αλωνίζουν” ανενόχλητα και καταστρέφουν το οικοσύστημα του Αιγαίου αλιεύοντας “σαν να μην υπάρχει αύριο” σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων από τις ακτές των νησιών μας, ακόμα και εντός των θαλασσίων πάρκων που με τυμπανοκρουσίες καθόρισε η Ελλάδα; Γιατί η Ελλάδα δεν συλλαμβάνει τα πληρώματα και δεν κατασχέτει τα τουρκικά αλιευτικά σκάφη που παραβιάζουν τα χωρικά μας ύδατα και, πολύ περισσότερο, καταλύουν το καθεστώς των θαλασσίων πάρκων; Το πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό επιχειρησιακά, το γνωρίζουν άριστα τα στελέχη του ικανότατου Λιμενικού Σώματος που διαθέτει η χώρα μας και, επιπλέον, υπάρχουν αρκετά ανάλογα παραδείγματα από άλλες χώρες, οι οποίες δεν ανέχονται τέτοιου είδους συμπεριφορές εις βάρος των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων (π.χ. η Αυστραλία, η Ινδονησία, η Νότια Κορέα, η Ιαπωνία, η Γαλλία, η Νότια Αφρική, αλλά και η Ρουμανία η οποία επανειλημμένως έχει κατασχέσει τουρκικά αλιευτικά σκάφη που αλίευαν παρανόμως στη Μαύρη Θάλασσα και στη ρουμανική ΑΟΖ).

Συνιστά επίτευγμα για την Ελλάδα το οικονομικό όφελος που προέκυψε από το καθεστώς της τουριστικής visa στους Τούρκους πολίτες τη στιγμή που για να επισκεφτεί ένας Έλληνας πολίτης την Ίμβρο και την Τένεδο πρέπει να «περάσει από σαράντα κύματα»; Πέραν τούτου, εγγυώνται οι εμπνευστές της πολιτικής αυτής ότι μεταξύ των πολλών χιλιάδων Τούρκων πολιτών που έκαναν χρήση της τουριστικής visa και επισκέφτηκαν τα νησιά μας δεν παρεισέφρησαν και Τούρκοι πράκτορες ή/και αξιωματικοί των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων με μοναδικό σκοπό την αναγνώριση του χώρου και τη συλλογή πληροφοριών;

Τα γεγονότα της Κάσου (στις 22-24 Ιουλίου 2024 και τον Νοέμβριο του ιδίου έτους) δεν ισοδυναμούν με μείζονα κρίση, η οποία δεν κορυφώθηκε ακριβώς επειδή η Ελλάδα υποχώρησε στις τουρκικές πιέσεις και “πάγωσε” το έργο; 

Κατά το χρονικό διάστημα των λεγόμενων “ήρεμων νερών του Αιγαίου” και του Ελληνοτουρκικού “διαλόγου σε καλό κλίμα” μόνο οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις ενισχύθηκαν; Η Τουρκία δεν απέκτησε -χάρη και στις διακηρύξεις της Ελλάδος ότι έχει εξομαλυνθεί το κλίμα μεταξύ των δύο γειτονικών κρατών-μελών του ΝΑΤΟ- τεράστια αποθέματα από τα πολυπόθητα ανταλλακτικά και από τον οπλισμό υψηλής τεχνολογίας που διακαώς επιθυμούσε για τα μαχητικά αεροσκάφη της; Επίσης, στο χρονικό αυτό διάστημα δεν συνήψε η Τουρκία συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας με κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ιταλία, Ισπανία, Γερμανία) και με τη Μ. Βρετανία, οι οποίες και την τουρκική οικονομία θα ωφελήσουν πολλαπλά και τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα ενισχύσουν σημαντικότατα (βλ. π.χ. την απόκτηση των μαχητικών αεροσκαφών Eurofighter με όλον τον επιθυμητό από την τουρκική πολεμική αεροπορία οπλισμό); Τέλος, κατά τον επίμαχο χρόνο η ομολογουμένως σημαντική αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας δεν παρήγαγε πλήθος συστημάτων, τα οποία πολλαπλασιάζουν την ισχύ και των τριών όπλων των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων;

Μπορούμε σοβαρά να θεωρούμε ότι “η Ελλάδα αναπτύχθηκε διπλωματικά και σήμερα βρίσκεται στο απόγειο της ισχύος της”, όταν ο Τούρκος πρόεδρος μπορεί χωρίς καμία δυσκολία να έχει καθημερινή προσωπική επικοινωνία με τον Αμερικανό πρόεδρο και όταν από φίλα προσκείμενους στη σημερινή ελληνική κυβέρνηση πολιτικούς και γεωπολιτικούς αναλυτές (ακόμα και από κυβερνητικούς βουλευτές) έχει εκφραστεί η άποψη ότι συμφέρει την Ελλάδα στην παρούσα φάση να “βρίσκεται κάτω από τα ραντάρ του Αμερικανού προέδρου”; Επίσης, αντανακλά το “απόγειο της διπλωματικής ισχύος της Ελλάδος” η συμμετοχή της Σαουδικής Αραβίας στη “Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας”, και μάλιστα ενόσω από το 2021 έως και σήμερα ελληνικά συστήματα Patriot προστατεύουν με απόλυτη επιτυχία κρισιμότατες ενεργειακές εγκαταστάσεις της Σαουδικής Αραβίας από πυραυλικές και αεροπορικές επιθέσεις του Ιράν;

Εκτός πραγματικότητας

“Η επανεκκίνηση των άτυπων συζητήσεων για το Κυπριακό” συνιστούν καθ’ οιονδήποτε τρόπο και σε οιονδήποτε βαθμό υπαναχώρηση της Τουρκίας από την απαίτησή της για αναγνώριση από τη Διεθνή Κοινότητα δύο ανεξάρτητων και ισότιμων κρατών στη μαρτυρική Κύπρο μας (δηλ. αφενός της Κυπριακής Δημοκρατίας και αφετέρου της παράνομης πολιτικής οντότητας που σχηματίστηκε στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της νήσου μετά την εισβολή του 1974 και ανακηρύχθηκε μονομερώς το 1983); 

«Ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός και το πρόγραμμα αξιοποίησης του υποθαλάσσιου πλούτου μας κατοχυρώνουν στην πράξη τα κυριαρχικά μας δικαιώματα», όταν επί του πεδίου δεν επιδεικνύουμε την απαιτούμενη αποφασιστικότητα (βλ. π.χ. τα επεισόδια της Κάσου και τις παραβιάσεις του ελληνικών θαλασσίων πάρκων από Τούρκους επαγγελματίες αλιείς); Μπορούμε να πιστεύουμε βάσιμα και να δηλώνουμε ρητώς ότι «εξυπηρετήσαμε τους εθνικούς μας στόχους με την πολιτική των ήρεμων νερών του Αιγαίου μετά από μία περίοδο παρατεταμένης και κλιμακούμενης έντασης με την Τουρκία, η οποία απειλούσε έμπρακτα την ειρήνη στην περιοχή μας και μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και σε σύρραξη»; Υπάρχει άραγε Έλληνας, ο οποίος  φοβάται τη σύρραξη με την Τουρκία, όταν το διακύβευμα είναι η προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας; Εντέλει, ποιο είναι χειρότερο για κάθε Έλληνα πολίτη που προκρίνει το καλό της πατρίδας του; Η πάση θυσία αποφυγή της σύρραξης με την Τουρκία ή η προάσπιση της εθνικής μας κυριαρχίας και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων;

Υπάρχει σοβαρός Έλληνας πολιτικός ή διπλωμάτης, ο οποίος να θεωρεί ότι η “Διακήρυξη των Αθηνών” συνέβαλε στο να “αποδεχθεί ρητώς η Τουρκία τις παγκοσμίως αναγνωρισμένες αρχές του Διεθνούς Δικαίου” κατά τον τρόπο, με τον οποίον τις αποδέχεται και τις ερμηνεύει η Ελλάδα και το σύνολο των κρατών παγκοσμίως; Εάν και εφόσον συνέβαινε κάτι τέτοιο, δεν θα είχε επιλυθεί ως δια μαγείας η μοναδική πραγματικά υφιστάμενη διαφορά μεταξύ της Ελλάδος και της Τουρκίας (δηλ. ο καθορισμός υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ);

Όταν από τα πλέον επίσημα χείλη της Ελληνικής Εξωτερικής Πολιτικής και Διπλωματίας λέγεται ότι “η παρουσία της Τουρκίας σε χώρες όπως η Λιβύη και η Συρία δεν είναι πάντα ωφέλιμη”, δεν πρέπει να διασαφηνιστεί ταυτοχρόνως στους Έλληνες πολίτες που σε μερικούς μήνες θα κληθούν να εκλέξουν την επόμενη κυβέρνηση της χώρας ποιες ακριβώς ήταν και οι περιπτώσεις εκείνες της τουρκικής παρουσίας στη Λιβύη και στη Συρία που υπήρξαν ωφέλιμες και ποιον ακριβώς ωφέλησαν;

Το γεγονός ότι τριάντα χρόνια μετά την “Κρίση των Ιμίων” δεν έχει ανεγερθεί επί των βραχονησίδων των Ιμίων ηρώο αφιερωμένο στη μνήμη των τριών ηρωικών αξιωματικών του Πολεμικού μας Ναυτικού (Χριστόδουλου Καραθανάση, Παναγιώτη Βλαχάκου και Έκτορα Γιαλοψού) και δεν επιτρέπεται σε οποιονδήποτε Έλληνα πολίτη να προσδέσει τη βάρκα αναψυχής του στις βραχονησίδες αυτές και να διανυκτερεύσει στο αντίσκηνό του για να απολαύσει τον έναστρο ουρανό του Αιγαίου, δεν συνιστά “τετελεσμένο που παρήχθη μονομερώς” και επιβλήθηκε στη χώρα μας;

Μπορούμε να πιστεύουμε ειλικρινά ότι «τα τελευταία χρόνια η χώρα μας όχι μόνο δεν στηρίζεται σε αλλότριες πλάτες αλλά μάλλον βάζει πλάτη σε άλλα κράτη» τη στιγμή που αισθανόμαστε πανευτυχείς για την εμπλοκή γαλλικής εταιρείας στο έργο της ενεργειακής σύνδεσης της Ελλάδος με την Κύπρου, η οποία συνιστά τη μεγάλη μας ελπίδα για το ότι ίσως η Τουρκία “το σκεφτεί δύο φορές” πριν αποφασίσει να προκαλέσει ένταση επί του πεδίου;

Η επιλογή της Ελληνικής Κυβέρνησης να περιορίσει “την επέκταση των χωρικών υδάτων μας στο Ιόνιο και έως το ακρωτήριο Ταίναρο” αλλά να μην πράξει το ίδιο και στο Αιγαίο, καθώς και “η άσκηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων με τις συμφωνίες οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο” αλλά όχι και με την Κυπριακή Δημοκρατία ποιο ακριβώς “μήνυμα” στέλνει στο πολιτικό-στρατιωτικό κατεστημένο της Άγκυρας, αλλά και στις πρωτεύουσες των εταίρων και συμμάχων μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ αντιστοίχως αναφορικά με την αποφασιστικότητά μας να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν με βάση το Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Συνθήκες;

Που βρισκόμαστε;

Αναμφίβολα, στους λίγους και εύλογους αυτούς προβληματισμούς ένας νηφάλιος και αντικειμενικός Έλληνας πολίτης / ψηφοφόρος, πέρα και μακριά από κομματικές προκαταλήψεις και σκοπιμότητες, θα μπορούσε να προσθέσει πολλούς ακόμα. Κάποια στιγμή οι όροι του πολιτικού παιχνιδιού στην πατρίδα μας θα πρέπει να αλλάξουν. Οι Έλληνες πολίτες δεν μπορούν πλέον να ανέχονται τη “διγλωσσία” εκ μέρους των πολιτικών που κρατούν στα χέρια τους την τύχη της Πατρίδας. Ό, τι ακριβώς λέγεται στο εσωτερικό ακροατήριο της Ελλάδος (σε προεκλογική και μη περίοδο) θα πρέπει να λέγεται και κατά τον “διάλογο” με τους γείτονές μας. Η ειλικρινής αυτοκριτική των πολιτικών προσώπων που κρατούν στα χέρια τους την τύχη της χώρας, καθώς και η θέαση της πραγματικότητας εκ μέρους τους χωρίς τις παραμορφωτικές διόπτρες της προσωπικής πολιτικής επιβίωσης και της κομματικής σκοπιμότητας συνιστούν πλέον προϋποθέσεις εκ των ων ουκ άνευ για την επιβίωση της Πατρίδας.