Γιατί ολιγωρεί ο Μητσοτάκης και δεν επεκτείνει στα 12 μίλια

Έπρεπε ο πρωθυπουργός να συνάψει την “συμφωνία των Αθηνών”, προ τριετίας, για “ήρεμα νερά στο Αιγαίον”, ως παράκλητος  και μάλιστα να υπερηφανεύεται για αυτήν, όταν οι Τούρκοι δεν επιτρέπουν την άσκηση εθνικής κυριαρχίας στα εκατοντάδες Ελληνικά νησιά, εν αντιθέσει με τα ισχύοντα στο Διεθνές Δίκαιον της Θαλάσσης από του 1982;

Έπρεπε ν’ αποσύρει την πόντιση ηλεκτρικού καλωδίου – ισχύει ακόμη και σήμερα στην Κάσο- εν πλήρη δυσαρμονία με τις Ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της Ελλάδος δια την  ηλεκτρική διασύνδεση με Κύπρο και Ισραήλ; Έπρεπε να θέσει το ζήτημα του casus belli στο αναρμόδιο ΝΑΤΟ, επ’ ευκαιρία της συνόδου των 34 κρατών-μελών  στην ΄Αγκυρα προχθές κι όχι από 7ετίας στο Διεθνές Δικαστήριο του Αμβούργου και στα Ηνωμένα Έθνη;

Έπρεπε τέλος ν’ αναβάλει  συνεχώς και παρά τις ενοχλήσεις του πατριωτικού τύπου, την επέκταση της χωρικής θαλάσσης, όταν όλα τα χωροταξικά σχέδια της Ευρωπαϊκής Ενώσεως κι η γνωμάτευση του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης τάσσονται υπέρ των 12 μιλίων;

Τι περιμένει επιτέλους ο πρωθυπουργός;

Όχι βεβαίως αλλ’ ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κι οι συν αυτώ (Ντόρα, ΕΛΙΑΜΕΠ και ΥΠΕΞ) όπως  σύμπας ο πολιτικός κόσμος κι υπόκοσμος της χώρας, υποκρίνονταν και τινές τό ’λεγαν φωναχτά : «θέλετε πόλεμο με την Τουρκία;». Τους βόλευε η υποτέλεια και η κάρπωσις της εξουσίας. Αλλά που ακούσθηκε  ένα κράτος να κάνει πόλεμο διότι το γειτονικό ή άλλο ασκεί τα διεθνώς αναγνωριζόμενα δικαιώματα του;

Πλεόνασε, λοιπόν, η υποκρισία κι η εθελοδουλία των κυβερνώντων την χώρα αυτή αλλά μόλις η Τουρκική απειλή άρχισε να γεννά αποτελέσματα εθιμικού καθεστώτος, ο κ. Μητσοτάκης, φοβούμενος  τον κ. Σαμαρά ή ό,τι θα ζητηθούν οι ευθύνες μειοδοσίας ευθύς ως παύσει να είναι επικεφαλής της πλειοψηφίας στην βουλή, ήγειρε το θέμα των 12 μιλίων ως άλλοθι στο ΝΑΤΟ.

Το ζήτημα όμως δεν είναι αυτό. Αν ο κ. πρωθυπουργός δεν θεωρεί τους υπολοίπους ΄Ελληνες ηλιθίους οφείλει να κηρύξει  απόψε κι όλας τα 12 μίλια. Τότε μόνον θα συγχωρεθεί η ολιγωρία του.