Η κρίση για το Ιράν κρατάει σε εκκρεμότητα όλη την περιοχή
31/01/2026
Έσβησε άδοξα η πρώτη απόπειρα “ανατροπής των μουλάδων στο Ιράν”, ακόμα και από τους τίτλους των Δυτικών ΜΜΕ. Μεγάλη μπουκιά η Τεχεράνη για την Μεγαλοδύναμη, αλλά όχι πια μοναδική Υπερδύναμη, Αμερική. Οι Αμερικάνοι δυσκολεύονται, σήμερα με τον Τραμπ, αύριο με τον επόμενο πρόεδρο, να προσαρμοστούν στις σύγχρονες πραγματικότητες –ότι μπορούν, δηλαδή, να “δαγκώσουν” μικρούς και αδύναμους αλά Μαδούρο, αλλά με τους “μεσαίους” ρασοφόρους πρέπει να προσέχουν τα δόντια τους.
Η κοινωνική-οικονομική κρίση στις ΗΠΑ είναι βαθιά και εισβάλει πλέον στο πολιτικό πεδίο. Ο Τραμπ είναι το σύμπτωμα, όχι η αιτία της κρίσης. Ωστόσο, οι τελευταίες πληροφορίες υποστηρίζουν ότι ο Τραμπ επιμένει, τα στρατεύματα των ΗΠΑ βλέπουν πάντα προς το Ιράν. Το γινάτι βγάζει μάτι, λέει ο λαός. Στόχος η μονοκρατορία των ΗΠΑ, ο μονοπωλιακός έλεγχος των πηγών ενέργειας, το πετρέλαιο. Το όπλο κατά της Κίνας, που τα έχει όλα εκτός από καύσιμα.
Η Ελλάδα, ως εξαρτώμενη χώρα, δεν έχει πρωτογενή, δική της εξωτερική πολιτική, αλλά οφείλει να ασχολείται συστηματικά με τα δρώμενα στην ευρεία Περιφέρειά της. Τουλάχιστον επειδή όταν μαλώνουν τα βουβάλια την πληρώνουν συνήθως τα βατράχια. Αλλά κι όταν τα βρίσκουν, πάλι οι μικροί κι αδύναμοι την πληρώνουν. Εμείς την πληρώσαμε πανάκριβα, μια με την καταστροφή της Σμύρνης και την δεύτερη με τον εμφύλιο.
Αντίθετα από ό,τι υποστηρίζουν ξένα και ελληνικά ΜΜΕ, η πολιτική Τραμπ δεν είναι συνέπεια προσωπικών επιλογών του. Ο Τραμπ εμφανίζεται ως ιδιόμορφος στις επιλογές του, αλλά στην πραγματικότητα ακολουθεί την παράδοση, όπως η “σκληρή” εφαρμογή του δόγματος Μονρόε για τον απόλυτο και αυστηρό έλεγχο της Λατινικής Αμερικής. Το νέο στοιχείο με την πολιτική Τραμπ είναι η στροφή στις συμμαχίες των ΗΠΑ, η αποδοχή της Ρωσίας ως συνεργάτη (όχι ισότιμης παντού και πάντα) στη διαμόρφωση των Διεθνών ισορροπιών, αντίθετα με το “κόλλημα” των Ευρωπαίων, που βλέπουν την Ρωσία ως αντίπαλο. Αν και οι τρεις γεροντοκόρες της Ευρώπης (Αγγλία-Γαλλία-Γερμανία) έχουν αρχίσει να δείχνουν ότι το ξανασκέπτονται…
Οι ΗΠΑ αλλάζουν στάση ως προς τη Ρωσία, κυρίως εξαιτίας της Κίνας, την μόνη χώρα που φοβίζει τις ΗΠΑ. Σε παρένθεση: Στο διαδίκτυο εμφανίστηκαν πληροφορίες για ευρείες εκκαθαρίσεις στις Κινεζικές Ένοπλες Δυνάμεις -απολύσεις Ανώτατων αξιωματικών με το επιχείρημα της διαφθοράς- αλλά και συγκάλυψη πολιτικών διαφωνιών. Πάντως, ήδη η επίσκεψη Τσοχατζόπουλου (προ 15 ετίας…) αποκάλυψε ότι η ηγεσία της Φρουράς του Πεκίνο είχε προβλήματα, καθώς εμφανίστηκε “τύφλα στο μεθύσι” ενώπιον της ελληνικής αντιπροσωπίας…
Οι συνέπειες της “εκκρεμότητας” του Ιράν
Επιστρέφοντας στο Ιράν, οι αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις έδειξαν ότι η (θρησκευτική) ηγεσία έχει ευρεία υποστήριξη του Κόσμου, το καθεστώς κάθε άλλο παρά ετοιμόρροπο είναι. Το Ιράν, μετά την “κατάκτηση” της Βενεζουέλας, είναι το κλειδί για τον ανεξέλεγκτο παγκόσμιο έλεγχο των αποθεμάτων πετρελαίου και τον στρατηγικό έλεγχο – φραγμό στην διείσδυση της Κίνας. Και παραμένει (εν μέρει) εκτός ελέγχου από τις ΗΠΑ. Με συνέπεια να παρατείνεται η αστάθεια, να αναβάλλονται σημαντικές αλλαγές/ανατροπές στην περιοχή και να παρατείνονται οι εκκρεμότητες περί την Τουρκία, τον ρόλο της, την εδαφική της ακεραιότητα, την τύχη των Κούρδων και τις σχέσεις με την Ελλάδα.
Ό,τι και αν συμφωνηθεί, πχ στην συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν, θα υπακούει στην τελική διαμόρφωση του ρόλου της Τουρκίας στην περιοχή. Το τρίγωνο Ελλάδα-Ισραήλ-Κύπρος είναι τουλάχιστον εύθραυστο, επηρεάζεται από τις διακυμάνσεις των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας. Η πρόσφατη (και ανεξήγητη) επίθεση της Ζαχάροβα στην Ελλάδα είναι λογικό να οφείλεται στην βραδυπορία-δυσφορία της Αθήνας να προσαρμοστεί στην αλλαγή του ανέμου, που επιβάλλουν οι νέες παρασκηνιακές διαβουλεύσεις των δυο Μεγάλων παικτών, καθώς, ως γνωστόν, ο κ. Μητσοτάκης δεν είναι θαυμαστής του Τραμπ.
