Η τουρκική παγίδα σε πλήρη εξέλιξη

Και όχι μόνο αυτό, αλλά προχωρά και παραπέρα, διευκρινίζοντας ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα “προστατεύσουν τα δικαιώματά της” αντιδρώντας σε κάθε μονομερή ενέργεια, μεταξύ των οποίων υπάγονται και η διεξαγωγή στρατιωτικών ασκήσεων σε νησιά με δήθεν μη στρατιωτικό καθεστώς (επαναφέροντας το έωλο επιχείρημα περί αποστρατικοποίησης και έλλειψης κυριαρχίας των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου).

Πρόκειται για ένα ποιοτικό άλμα στις υπολογισμένες επί χρόνια διατυπώσεις και ενέργειες της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας έναντι της χώρας μας στο Αιγαίο, με στόχο μάλιστα να εμφανίζεται αυτή, όχι ως αναθεωρητική και επιτιθέμενη δύναμη, αλλά ως δήθεν αμυνόμενη(!), με επίκληση μάλιστα των κανόνων του διεθνούς δικαίου, τους οποίους τσαλαπατά αδίστακτα, προκειμένου να υλοποιήσει τον μακροπρόθεσμο, στρατηγικό της στόχο που είναι η “φινλανδοποίηση” της Ελλάδας.

Οι ιταμές και προκλητικές αυτές δηλώσεις των τουρκικών αρχών γίνονται λίγο πριν την αναμενόμενη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στην Άγκυρα, με στόχο την “νομιμοποίησή τους” και την εμφάνιση αυτών ως μίας κανονικότητας στο Αιγαίο, λόγω της υπολογισμένης και αναμενόμενης μη ουσιαστικής αντίδρασης από την ελληνική πλευρά, η οποία προφανώς για να μην “διαταράξει” την αναμενόμενη συνάντηση κορυφής, λειτουργώντας για μία ακόμη φορά ως “στρουθοκάμηλος”, με βάση τον επικίνδυνο ισχυρισμό ότι “αυτά που πάντα έλεγαν οι Τούρκοι, τα λένε και τώρα”.

Ήδη η χώρα μας θα έπρεπε απέναντι σε αυτή την επικίνδυνη ενέργεια της Τουρκίας, με στόχο την ετσιθελική “γκριζοποίηση” του μισού Αιγαίου, να αντιδράσει με έντονο και καθαρό τρόπο προς τα διεθνή φόρα (ΕΕ, ΟΗΕ. κλπ.), δεδομένου ότι πρόκειται για μία προδήλως παράνομη και επιθετική συμπεριφορά. Αντίδραση που θα έπρεπε να φθάσει έως ην ματαίωση της συνάντησης κορυφής στην Άγκυρα. 

Η ενέργεια αυτή της Τουρκίας, που γίνεται στην επέτειο των τριάντα χρόνων από τα Ίμια, αποτελεί αντικειμενικά προσπάθεια να μετατρέψει σε μία γιγάντια γκρίζα ζώνη το μισό Αιγαίο, με στόχο τον θανάσιμο ακρωτηριασμό της Ελλάδας. Η μέχρι τώρα ουσιαστική “αφωνία” της Ελλάδας απέναντι σε αυτή τη σοβαρή πρόκληση, λόγω προφανώς και των αφελών σκοπιμοτήτων για μη διατάραξη της προσεχούς συνάντησης κορυφής στην Άγκυρα, βάσει του επικινδύνου αφηγήματος, που κυριαρχεί στον δημόσιο και “τηλεοπτικό” διάλογο, ότι ενόψει των οβιδιακών μεταμορφώσεων του Τραμπ, η Ελλάδα πρέπει να δείξει ότι μπορεί μόνη της με την Τουρκία να συζητήσει και να λύσουν τα θέματά τους, για να μην ασχοληθεί αυτός με αυτά. Αυτό χρησιμοποιείται από την Τουρκία για να στήσει αυτή την θανάσιμη παγίδα σε βάρος της χώρας μας. 

Το καθεστώς Ερντογάν αξιολογώντας τη ρευστότητα στις διεθνείς σχέσεις που δημιουργεί ο υπό διαμόρφωση πολυπολικός κόσμος, κινείται ως “χέλι” ανάμεσα σε αντικρουόμενα στρατόπεδα (ΝΑΤΟ-Μπρικς, Ρωσία-Ουκρανία κλπ.), αναλαμβάνοντας ρόλο διαμεσολαβητή και ειρηνοποιού (!) – αν και είναι για μισό αιώνα κατοχική δύναμη στη Μεγαλόνησο – με συνέπεια να κερδίζει έδαφος στον διεθνή χώρο, κατά τη σημερινή υποχώρηση του κύρους των διεθνών θεσμών, ακόμα και εντός της Δύσης, ενώ την ίδια ώρα διαλαλεί με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι αποτελεί συστατικό μέρος της αναδυόμενης Ευρασίας.

Η διακήρυξη των Αθηνών και η ειρηνοποιός Τουρκία

Όσο και αν μπορεί να θεωρηθεί από κάποιους ως υπερβολικό, η σημερινή πορεία της Τουρκίας, όπου συμμετέχει στα πάντα, έχοντας μετατραπεί αυτή και σε απαραίτητη δύναμη ακόμα και στον τρομώδη σχεδιασμό της Ευρώπης για αμυντική της “αυτονομία”, οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό στο “διαβατήριο του ειρηνοποιού”, που έλαβε από την Ελλάδα με τη σαθρή διακήρυξη των Αθηνών τον Δεκέμβριο του 2023, ένα κείμενο χωρίς καμία νομική δέσμευση για την Τουρκία, όπως άλλωστε αποδείχθηκε και στην πράξη. 

Το πολυδιαφημισθέν κέρδος της χώρας μας βάσει του κυβερνητικού αφηγήματος, του περιορισμού δηλαδή των τουρκικών αεροπορικών παραβιάσεων στο Αιγαίο, είναι τελικά πολύ μικρό για να αντισταθμιστεί με τα σοβαρά πολύπλευρα κέρδη της Τουρκίας, η οποία πέτυχε να απεγκλωβιστεί από τον τότε επικείμενο πλήρη αμερικανικό αποκλεισμό της, καθώς και τη σοβαρή ρήξη των σχέσεών της με τη φοβική ΕΕ, η οποία είχε οδηγηθεί στην ανάγκη να της επιβάλει οικονομικές κυρώσεις για τον τότε επιθετικό, υβριδικό πόλεμο κατά της Ελλάδος κατά την περίοδο 2020-2022. 

Σε όλη όμως αυτή την περίοδο της υποτιθέμενης Ελληνοτουρκικής συνεργασίας 2023-2025, η Τουρκία διατύπωνε με τον πιο καθαρό τρόπο και προς όλα τα διεθνή φόρα, όλο το εύρος των παράνομων αξιώσεών της σε βάρος της χώρας μας, που συνιστούν βίαιη παραβίαση των διεθνών κανόνων του δικαίου της θάλασσας, αφού αφενός το παράνομο αφήγημα της “γαλάζιας πατρίδας” (που σύμφωνα με το ευφάνταστο σενάριό της τα νησιά δεν έχουν ΑΟΖ, αλλά μόνο χωρικά ύδατα) το μετέτρεψε πλέον σε κυβερνητικό δόγμα και αφετέρου προσπαθεί με κάθε τρόπο να εφαρμόσει στο πεδίο το παράνομο Τουρκολυβικό μνημόνιο (με το οποίο επιχειρεί να υφαρπάξει τεράστιες θαλάσσιες ζώνες από τη νόμιμη εν δυνάμει ΑΟΖ της Ελλάδος).

Τέλος, είναι πλέον κυνικά ανένδοτη στο Κυπριακό, διαλαλώντας ότι η μόνη λύση είναι αυτή των δύο κρατών στη Μεγαλόνησο. Επιπροσθέτως, συστηματικά και κάθε μέρα επεκτείνει τον εξοπλισμό της, ως επιθετική χώρα, έχοντας αναβαθμίσει την αμυντική της βιομηχανία σε υψηλά επίπεδα με πρωταγωνιστή τα μη επανδρωμένα drones και όχι μόνο, καθώς και την δημιουργία σοβαρού προγράμματος κατασκευής βαλλιστικών πυραύλων, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τα πραγματικά επιθετικά της σχέδια έναντι της χώρας μας. Και τώρα επιχειρεί μέσω των NAVTEX και των ανακοινώσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας αυτής να “γκριζάρει” το μισό Αιγαίο, ως φυσικό επακόλουθο των μέχρι τώρα υπολογισμένων τακτικών της.

Τελικά χωρίς καμία αμφιβολία, αποδείχθηκε ότι η σαθρή διακήρυξη των Αθηνών εφαρμόσθηκε μονομερώς μόνο από την Ελλάδα (!!!), η οποία απείχε από τα βήματα που έπρεπε ήδη να έχει κάνει. Συγκεκριμένα, μετά τον καθορισμό της μερικής ΑΟΖ με την Αίγυπτο και παρά τις τότε δηλώσεις Δένδια, υπαναχώρησε από την πρόθεσή της να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια τουλάχιστον νοτίως της Κρήτης, καθώς και να πραγματοποιήσει όλες τις τεχνικές, προπαρασκευαστικές ενέργειες, έτσι ώστε να είναι σε θέση να υλοποιήσει αυτό το αναφαίρετο, μονομερές δικαίωμά της και στις υπόλοιπες περιοχές του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου, καθορίζοντας παράλληλα ΑΟΖ και με την Κυπριακή Δημοκρατία. 

Η ελληνική παθογένεια απέναντι στις τουρκικές παράνομες επιδιώξεις

Η εξέλιξη αυτή των πραγμάτων έχει οδηγήσει τη χώρα μας, ειδικά σήμερα στην εποχή υποχώρησης του διεθνούς δικαίου και ανάδειξης της ισχύος στις διεθνείς σχέσεις, σε μία ιδιαίτερα αρνητική θέση έναντι της Τουρκίας, η οποία εμφανίζεται να διεκδικεί ηγεμονικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή, συναινούντος προς αυτό και της διοίκησης Τραμπ, που ήδη για δεύτερη φορά πρόδωσε τους Κούρδους της Συρίας και τους έδωσε βορρά στα “νύχια” Ερντογάν και των Τζιχαντιστών του Αλ Σάρα, εξ’ού και οι προκλητικές δηλώσεις Ερντογάν μέσα στον ΟΗΕ περί δύο κρατών στη Μεγαλόνησο, παρά τα πολλαπλά καταδικαστικά ψηφίσματα του ΟΗΕ για τη βάρβαρη τουρκική εισβολή και κατοχή σε αυτήν, καθώς και ότι κανένα έργο στο Αιγαίο και στην Ανατολική Θράκη δεν θα γίνει χωρίς την έγκριση της Τουρκίας, εννοώντας πρωτίστως την ηλεκτρική σύνδεση Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ.  

Η οδυνηρή πραγματικότητα ανεξαρτήτως των φληναφημάτων της κατευναστικής πολιτικής και αντίληψης του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου είναι ότι συστηματικά το στρατο-ισλαμιστικό καθεστώς της Άγκυρας, πρώτα υπό τον μανδύα του δυτικού κεμαλισμού και εν συνεχεία υπό τον μανδύα του αντιδυτικού ισλαμο-οθωμανισμού, χωρίς όμως καμία ρωγμή μεταξύ τους ως προς τις επεκτατικές επιδιώξεις του, φιλοτέχνησε τις ανύπαρκτες νομικές με βάση τις υπογραφείσες συνθήκες και το διεθνές δίκαιο παράνομες διεκδικήσεις του, που έχουν ως στόχο την κατάληψη του μισού Αιγαίου, χωρίς μέχρι τώρα τη στιβαρή και οργανωμένη ελληνική αντίδραση.

Αυτή η κατάληξη των πραγμάτων στα ελληνοτουρκικά δεν έπεσε από τον ουρανό, αλλά είναι το αποτέλεσμα των χρόνιων παθογενειών της ελληνικής στάσης απέναντι στις τουρκικές παράνομες επιδιώξεις με την κυριαρχία του φοβικού συνδρόμου και της κατευναστικής πολιτικής, που είχε ως αποτέλεσμα τη συνεχή έμμεση νομιμοποίηση των τουρκικών παράνομων απαιτήσεων.

Οι ψευδαισθήσεις και τα μυθεύματα που κυριάρχησαν στην ελληνική πολιτική σκηνή σταδιακά, ιδιαίτερα την περίοδο της Ύστερης Μεταπολίτευσης ως σήμερα, και αφορούσαν ότι είτε ότι θα λυθούν τα προβλήματα με βάση τη μοναδική διαφορά, που αναγνωρίζει η Ελλάδα (ρύθμιση της υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ βάσει του Διεθνούς Δικαίου), είτε μέσω της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. ως μέσο εξημέρωσης του “θηρίου”, είτε μέσω βοήθειας και λύσεως από τρίτους, έχουν πλήρως συντριβεί μπροστά στον κυνισμό του γκρίζου λύκου.

Μπροστά στην οδυνηρή πραγματικότητα της διαρκούς τουρκικής απειλής, όπου η Τουρκία εν μέσω των υποτιθέμενων “ήρεμων νερών” έχει παγιώσει την συνολική επιθετική, αναθεωρητική της πολιτική, έναντι των νομίμων δικαιωμάτων του Ελληνισμού στο Αιγαίο και Μεσόγειο (με το ιδεολόγημα της “Γαλάζιας Πατρίδας” διεκδικεί το μισό Αιγαίο, ενώ με το παράνομο τουρκολυβικό μνημόνιο τεράστιες θαλάσσιες εκτάσεις από της εν δυνάμει ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου, επιβοηθούμενη από τις νέες παγκόσμιες ρευστές συνθήκες και τον ενισχυμένο ρόλο, που φαίνεται να της αποδίδει το ιδιότυπο σύστημα Τραμπ), ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση της ΝΔ αποδεικνύονται τραγικά κατώτεροι των περιστάσεων.

Απαιτείται συνεπώς απέναντι σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, που διαμορφώνεται για τον Ελληνισμό, μία σοβαρή, εθνική στρατηγική, η οποία θα έχει στον πυρήνα της τις πολύπλευρες σχέσεις, βάσει των καθαρά ελληνικών συμφερόντων και όχι τις μονομερείς, που υπάρχουν μέχρι σήμερα και κινδυνεύουν να ρίξουν τη χώρα στα βράχια, δημιουργώντας τις συνθήκες φινλανδοποίησης της Ελλάδας και της Κύπρου στην ευρύτερη περιοχή. Θα πρέπει να διατυπωθεί παντού με τον πιο επίσημα τρόπο, ότι το Αιγαίο αποτελεί ζήτημα υπαρξιακό για την Ελλάδα, θέμα δηλαδή άμεσης εθνικής επιβίωσης.

Αυτή η κάθετη και καθαρή θέση της χώρας, ως κόκκινη γραμμή, είναι η μόνη δυνατή αποτρεπτική ενέργεια, που θα αναγκάσει την Άγκυρα να αλλάξει στρατηγική έναντι της Ελλάδας, συνειδητοποιώντας, ότι έχει περισσότερα να χάσει, παρά να κερδίσει, εάν οδηγήσει τα πράγματα στο μη παρέκει, ήτοι σε μία πολεμική αναμέτρηση, για την οποία η χώρα μας θα πρέπει με κάθε δυνατόν τρόπο να περάσει ως μήνυμα, ότι είναι έτοιμη και υποχρεωμένη να εμπλακεί εάν χρειαστεί. Αυτό το μήνυμα σε συνδυασμό με την απαραίτητη στρατιωτική ισχυροποίηση και παράλληλη ανάπτυξη διμερών συμφωνιών με χώρες, που έχουν κοινά συμφέροντα με εμάς, αποτελούν την μοναδική αποτρεπτική πολιτική έναντι της Άγκυρας πριν να είναι πολύ αργά.