Κολλημένη στο παρελθόν η ελληνική εξωτερική πολιτική…

Ο Τραμπ έρχεται στην Αθήνα και, ως αφανής μαέστρος, θα είναι ευχαριστημένος όταν τον υποδεχτούμε. Αλλιώς ποιος θα αναλάβει το κόστος της δυσαρέσκειάς του; Ο Μητσοτάκης ευχαριστημένος, ως ειρηνοποιός. Και ο Ερντογάν ευτυχής ως τζάμπα κατακτητής. Εγώ θα είμαι ευτυχής, αν έχω πέσει εντελώς έξω, καθώς γράφω, Τετάρτη βράδυ, το Σαββατιάτικο προς δημοσίευση κείμενο, χωρίς πληροφορίες. Πιθανολογώ ότι δεν θα περιμένω πολύ για επιβεβαίωση – ή για διάψευση. Θα εξαρτηθεί από το πόσο ανάγκη έχουν Τραμπ, Μητσοτάκης, αλλά και Ερντογάν να εμφανίσουν μια επιτυχία.

Μια τέτοια εξέλιξη ταιριάζει με την αλλαγή στάσης του υποτίθεται πιο ανένδοτου Αντιρώσου στη Δυτ. Ευρώπη, του Γάλλου Μακρόν, που εγκατέλειψε ξαφνικά την σκληρή γραμμή και πρότεινε να ξαναπιάσουν οι Δυτικοευρωπαίοι το νήμα των συζητήσεων με τον Πούτιν. Το νόημα είναι διπλό: Το Παρίσι αναγνωρίζει ότι η Μόσχα νίκησε οριστικά στην Ουκρανία. Και ταυτόχρονα νίκησε και η πολιτική Τραμπ προσέγγισης-συνεργασίας με τον Πούτιν. Προσέγγιση σε δρόμους κακοτράχαλους, είναι η αλήθεια. Ο πόλεμος, τυπικά, δεν τέλειωσε, αλλά η Δυτική Ευρώπη δεν έχει πια τίποτα να κερδίσει, αν συνεχίσει να παριστάνει τον “σκληρό”. Η μπαρούφα ότι η Ρωσία θα επιτεθεί στην Δυτική Ευρώπη εξέπνευσε. Ο Ζελένσκι εγγράφεται πλέον στις ζημίες, που θα διευθετηθούν αργότερα.

Η Αθήνα ούτε αυτό δεν αξιώνεται να κάνει: να αλλάξει, έστω καθυστερημένα, τη φορεσιά του ανένδοτου φιλοπόλεμου (αντι-Τραμπ) με μια “στοχαστική προσαρμογή” στον ρεαλισμό. Αφού έτσι κι αλλιώς δεν θα πει όχι στα “αιτήματα” (λέγε με προσταγές) του “υψηλού επισκέπτη” (όπως θα έκανε και κάθε άλλος στη θέση του) τουλάχιστον ας δώσει την απατηλή αίσθηση της αξιοπρεπούς αποδοχής των εντολών.

Αλλά είπαμε, η Αθήνα μετά τον Σημίτη έχει προσαρτηθεί στα διεθνή παιχνίδια του Βερολίνου. Ο Φιντάν βάζει φυτιλιές ότι οι Μητσοτάκης-Γεραπετρίτης θέλουν να τα βρουν με τους Τούρκους, αλλά τους εμποδίζει ο Δένδιας. Σιγά το εμπόδιο. Η Τεχεράνη από την πλευρά της καλά τα πάει, τουλάχιστον για την ώρα. Ο Τραμπ αφού “άστραψε και βρόντηξε” έδειξε για μια ακόμα φορά ότι “ο Δίας φωνάζει, αλλά δεν δαγκώνει” όταν δεν τον παίρνει.

ΗΠΑ και Ιράν 

Οι ΗΠΑ έχουν χάσει όλες τις τελευταίες συγκρούσεις, όταν χρειάστηκε να βάλει “μπότες” στο εχθρικό έδαφος, στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν. Γιατί να προσθέσουν και το Ιράν; Το Ισραήλ ούτε να το σκεφτεί. Πολύ μικρό για τόσο μεγάλη μπουκιά. Ο Τραμπ, προσεκτικός, δήλωσε ότι αν οι διαπραγματεύσεις με το Ιράν δεν ευοδωθούν, θα στείλει και δεύτερο αεροπλανοφόρο. Σε μια χώρα που υποτίθεται την κυβερνούν φανατικοί μουλάδες, αλλά δεν είναι ούτε αγράμματοι, ούτε προδότες, ούτε ηγέτες τύπου Μαδούρο να τους τυλίξεις πακέτο για το σπίτι. Επίθεση στο Ιράν θα ανάγκαζε την Μόσχα, αλλά και το Πεκίνο να παρέμβουν άμεσα και έμπρακτα υπέρ της Τεχεράνης, έστω για να δείξουν ότι δεν εγκαταλείπουν τους φίλους στα δύσκολα. Αλλιώς θα έχαναν τους φίλους.

Άλλωστε οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν γυρεύουν την αλληλοκαταστροφή, αλλά μόνο την καταστροφή του αντίπαλου. Ο Ρούσβελτ μπήκε στον Παγκόσμιο Πόλεμο μόνο όταν η παρουσία του εξασφάλιζε τη νίκη επί του Χίτλερ, σιγουρατζής. Ο Χίτλερ κατάστρεψε την Ευρώπη και την πρόσφερε στους Αμερικάνους στο πιάτο έτοιμη να τους υπηρετήσει. Ο πολιτικός κόσμος, όλοι όσοι, αρχηγοί και αρχηγίσκοι, κατέχουν θέση και ρόλο στα “Εθνικά” θα κληθούν να τοποθετηθούν δημοσίως και σαφώς για το Αιγαίο. Θα τα ξαναπούμε λοιπόν.