Οι τουρκικές προκλήσεις και τα αθέατα μέτωπα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής

Υπάρχουν, εντούτοις, δύο άλλες περιπτώσεις λανθασμένης πολιτικής απέναντι στις προκλήσεις της Τουρκίας,που επιβάλλεται να διορθωθούν:

Πρώτον, ότι δήθεν η «μοναδική διαφορά με την Τουρκία είναι η χάραξη θαλασσίων ζωνών», δηλαδή της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας, και δεύτερον, η έλλειψη ενιαίου ελλαδικού μετώπου στο Κυπριακό πρόβλημα, το οποίο αποτελεί υπόθεση εισβολής και κατοχής ανεξάρτητου κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τρίτη χώρα, πολύ πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Όσον αφορά το πρώτο ζήτημα, πώς είναι δυνατόν η Ελλάς να μην έχει άλλες αξιώσεις από την Τουρκία; Πού είναι οι τουρκικές αποζημιώσεις για τα Σεπτεμβριανά γεγονότα του 1955 εις βάρος της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης; Πού είναι οι κυρώσεις για την εξόντωση του ελληνικού πληθυσμού των αυτόνομων νήσων Ίμβρου και Τενέδου από την Τουρκία, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάννης;

Επίσης, η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 κατοχύρωνε τα δικαιώματα της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης, που αριθμούσε τότε 150.000 άτομα. Μετά το πογκρόμ του τουρκικού όχλου, που οργανώθηκε από την τουρκική κυβέρνηση του Μεντερές, ο διωγμός συνεχίστηκε, με αποτέλεσμα σήμερα οι ομογενείς μας στην Τουρκία να μην υπερβαίνουν τους 3.500. Οι ελληνικές περιουσίες κατασχέθηκαν από το τουρκικό κράτος και πολλοί ομογενείς απελάθηκαν.

Αντιθέτως, η μουσουλμανική κοινότητα στη Δυτική Θράκη ευδοκιμεί, πλησιάζει τις 135.000 (από 110.000 πριν από έναν αιώνα) και βεβαίως προστατεύεται από το ελληνικό κράτος. Είναι οι μόνοι μουσουλμάνοι που έγιναν αυτοδικαίως Ευρωπαίοι πολίτες με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ – και όχι Τούρκοι.

Οι τουρκικές προκλήσεις

Οι προκλήσεις του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή συνεχίζονται αμείωτες, χωρίς να απελαύνονται οι πρωταίτιοι. Καιρός είναι, όμως, αυτό το «παρακτορείο» της MIT να κλείσει οριστικά…

Εξάλλου, η Ελλάς είναι εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ), η οποία δεν έχει αποκτήσει ακόμη το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, όντας τριχοτομημένη σε ελλαδική, τουρκική και αγγλική.

Μετά την εισβολή και την κατοχή του 38% του εδάφους της Μεγαλονήσου από τον τουρκικό στρατό, το ενδιαφέρον της Ελλάδας για την ανεξαρτησία της ΚΔ μειώθηκε συν τω χρόνω και μετά το 1981 περιορίστηκε τελείως. «Το Κυπριακό είναι πρόβλημα διακοινοτικό και διζωνικό», απεφάνθησαν οι Ταλεϋράνδοι της οδού Ζαλοκώστα. Κακώς, κάκιστα!

Αντί η Ελλάς να συμπεριλαμβάνει στις υποχρεώσεις της Τουρκίας την αποχώρηση και του τελευταίου στρατιώτη της από την Κύπρο – ανεξαρτήτως της τελικής επίλυσης του Κυπριακού – όπως όφειλε ως συμβαλλόμενο μέρος στις Συνθήκες Ζυρίχης και Λονδίνου, αφήνει την ΚΔ να μάχεται μόνη της απέναντι στην προσπάθεια της Τουρκίας για αναγνώριση «κράτους» στο βόρειο τμήμα. Μία ενέργεια προφανώς παράνομη,που καταλύει την ιδιότητα της Τουρκίας ως συνεγγυήτριας δύναμης μαζί με τους Βρετανούς αποικιοκράτες.

Η Ελλάς πρέπει να επανέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την επίλυση του Κυπριακού και να μην το αφήνει στους διαφόρους «καλοθελητές» του ΝΑΤΟ και στις ιδέες περί… «συνεκμετάλλευσης» με τους Ούννους.

Υπάρχουν κι άλλες ελληνικές απαιτήσεις απέναντι στην Τουρκία, όπως το άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, η ελεύθερη λειτουργία της Ιεράς Μονής Παναγίας Σουμελά στον Πόντο (πρώην μεγάλου κέντρου του Ελληνισμού στη Μαύρη Θάλασσα), η αποκατάσταση του ναού της «Του Θεού Σοφίας» (Αγία Σοφία) στην Κωνσταντινούπολη – μνημείου από την εποχή του Ιουστινιανού και μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO – καθώς και της Ι.Μ. της Χώρας με τα θαυμαστά ψηφιδωτά της Παλαιολόγειας Σχολής.

Περιττεύει να τονιστεί ότι η άρση του casus belli αποτελεί προϋπόθεση πριν από κάθε επαφή με την τουρκική κυβέρνηση. Δεν διανοείται κανείς να συζητά οτιδήποτε με κάποιον που τον απειλεί ότι θα του επιτεθεί, εάν ασκήσει τα δικαιώματα που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο και την ιστορική λογική.

Το Αιγαίο δεν διαμοιράζεται. Κατοικείται εδώ και αιώνες από Έλληνες, ακόμη και επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τούρκοι δεν υπήρξαν ποτέ εκεί και τα νησιά απελευθερώθηκαν από τον ελληνικό στόλο το 1912-1913. Η ελληνική κυριαρχία αναγνωρίστηκε με τη Διακήρυξη του Λονδίνου και τη Συνθήκη των Σεβρών,η οποία δεν καταργήθηκε παρά μόνο ως προς τα όρια της ηπειρωτικής Τουρκίας.