Όταν οι Τούρκοι βρέθηκαν μπροστά στον αντιπλοίαρχο Σαλιάρη

Αυτή η ελληνική αμηχανία και σιωπή έδωσε τον απαραίτητο χώρο και χρόνο στον Ερντογάν να βγει πρώτος να ανακοινώσει το επεισόδιο. Έτσι, ο Τούρκος πρόεδρος εμφάνισε τη βαριά ζημιά της ναυαρχίδας του ως “επιτυχία” και ισχυρίστηκε ότι “η Ελλάδα πήρε την απάντησή της”, αφήνοντας για δύο ημέρες την ελληνική κοινή γνώμη με την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι Τούρκοι είχαν το πάνω χέρι. Ενώ ο Αντιπλοίαρχος Σαλιάρης επιτέλεσε στο ακέραιο το καθήκον του με εξαιρετικούς χειρισμούς, η πολιτική ηγεσία φοβήθηκε την κλιμάκωση σε τέτοιο βαθμό που προτίμησε να κρύψει την αλήθεια, αντί να κεφαλαιοποιήσει τη στρατιωτική ισχύ της χώρας.

Όλα αυτά επιβεβαιώνουν ότι δεν υπήρχε κανένα στιβαρό πολιτικό σχέδιο αποτροπής, ούτε καν σωστή επικοινωνιακή στρατηγική. Η κυβέρνηση λειτούργησε φοβικά και αμήχανα, και το μόνο που διέσωσε την αξιοπρέπεια της χώρας ήταν η αυτενέργεια και η ψυχραιμία του Έλληνα κυβερνήτη πάνω στη γέφυρα της “Λήμνου”. 

Αυτή η φοβική διαχείριση των διαρροών του 2020 αποτέλεσε το “προσχέδιο” για τον τρόπο που η κυβέρνηση χειρίζεται σήμερα επικοινωνιακά τις τουρκικές προκλήσεις, όπως στο περιστατικό της Κάσου, όπου πρόσφατα ο κ. Άγγελος Συρίγος προκάλεσε πολιτικό σεισμό, ομολογώντας δημόσια ότι η Ελλάδα “υποχώρησε δύο φορές” απέναντι στην Τουρκία κατά τη διάρκεια των κρίσεων του 2024. 

Η κομματική αντιπαράθεση που ξέσπασε ποσώς ενδιαφέρει το Έθνος, διότι εξυπηρετεί μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Οι πολιτικοί υπολογίζουν το “πολιτικό κόστος” της συγκυρίας. Το γεγονός όμως παραμένει και βασίζεται σε μια θεμελιώδη αλήθεια των διεθνών σχέσεων: ο αναθεωρητικός αντίπαλος σταματά μόνον εκεί που συναντά τοίχο. 

Ο Σαλιάρης και η αυταπάτη των “ήρεμων νερών”

Όταν ο Σαλιάρης κράτησε σταθερό το τιμόνι, οι Τούρκοι μέτρησαν τις πληγές τους και σιώπησαν. Η θεωρία των “ήρεμων νερών” και των ανοιχτών διαύλων δεν απέτρεψε την Τουρκία από το να κλιμακώσει συλλήβδην έκτοτε. Η συστηματική ταυτόχρονη διεξαγωγή πολέμου κοινής γνώμης, ψυχολογικού πολέμου και νομικού πολέμου με σκοπό τη συστηματική διαμόρφωση της κοινής γνώμης, την κάμψη του ηθικού μας και την αυθαίρετη αμφισβήτηση της διεθνούς νομιμότητας, είναι γεγονός. Στη διεθνή πολιτική, η αδράνεια θεωρείται αδυναμία.

Όταν ο Σαλιάρης το 2020 “απάντησε” στον τουρκικό τραμπουκισμό τσαλακώνοντας το “Kemal Reis”, έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα ισχύος που ανάγκασε την Άγκυρα να αναδιπλωθεί προσωρινά. Η κατευναστική τακτική απέτρεψε ίσως μια θερμή αναμέτρηση μέχρι σήμερα, αλλά δεν έλυσε το πρόβλημα· απλώς μετέθεσε τον χρόνο της τελικής αναμέτρησης. Όμως, όπως ομολογείται πλέον και δημόσια, η Τουρκία δεν λαμβάνει υπόψη το διεθνές δίκαιο. Πώς μπορείς, λοιπόν, να κουβεντιάζεις με έναν “πειρατή” όταν σε κρατά με το μαχαίρι στο λαιμό; Η αδράνεια απλώς του επιτρέπει να επεκτείνει τις διεκδικήσεις του. 

Ναυτοσύνη και φρόνημα ως πολλαπλασιαστής ισχύος

Ο ένστολος στόλος του Αιγαίου στο σύνολό του, έχει το προσωπικό, την ψυχή και την ιστορική μνήμη να αναχαιτίσει τις επιδιώξεις των αναθεωρητών, αρκεί η πολιτική ηγεσία να έχει τη στιβαρότητα να τον εμπιστευτεί και να μην λειτουργεί φοβικά. 

Γιατί εδώ που φτάσαμε, η πατρίδα δεν αντέχει “Κάσο Νο 3”, πόσο μάλλον δεύτερα “Ίμια”. Η αποφασιστικότητα και η επίδειξη ισχύος δεν σημαίνουν τυφλή κλιμάκωση ή πολεμοχαρή διάθεση, αλλά τη μόνη εγγύηση για πραγματική και διαρκή ειρήνη. 

Ο Στόλος είναι σε θέση να κάνει πράξη το “Εἷς οἰωνὸς ἄριστος ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης”. Διότι πέρα από τους εξοπλισμούς και τους αριθμούς, υπάρχει ο διαχρονικός παράγοντας που κάνει τη διαφορά στις ελληνικές θάλασσες: η ναυτοσύνη και το φρόνημα.