Τα "δώρα" του "Δράκου", το φλερτ Καραμανλή-Πούτιν και τα κουμάντα του Πομπέο

Αποστολόπουλος Απόστολος
3976
Τα

Σύντομη αλλά με υποσχέσεις η επίσκεψη του Προέδρου της Κίνας Σι Τζινπίγκ στην Αθήνα, τη Δευτέρα 11 Νοεμβρίου. Η ατμόσφαιρα είχε, άλλωστε, προετοιμαστεί από την επίσκεψη Μητσοτάκη στην Κίνα προ ημερών. Τα αθηναϊκά ΜΜΕ έδειξαν μέτριο ενθουσιασμό. Πιθανόν επειδή δεν περιμένουμε άμεσα θεαματικά αποτελέσματα. Πιθανόν επειδή ούτε οι ατλαντικοί και υπερατλαντικοί σύμμαχοι ανοίγουν σαμπάνιες για την άφιξη του Κινέζου.

Τον βλέπουν περισσότερο σαν κίνδυνο παρά σαν ευκαιρία. Και εν πάση περιπτώσει τους ενδιαφέρουν μόνο οι δικές τους ευκαιρίες, όχι οι ευκαιρίες μιας μικρής χώρας που την έχουν προτεκτοράτο και δεν κάνουν βήμα για να ελαφρύνουν τη θέση της. Ας θυμηθούμε, όμως, το πρόσφατο παρελθόν. Όταν ο Κώστας Καραμανλής έγινε πρωθυπουργός εγκαινίασε μια πολιτική εγκάρδιας προσέγγισης με τη Ρωσία. Το πήγαινε-έλα Μόσχα-Αθήνα και οι δημόσιοι εναγκαλισμοί με τον πρόεδρο Πούτιν ήταν συχνό θέαμα στα ΜΜΕ.

Οι δημοσιογράφοι μετέδιδαν διαρροές από το Μαξίμου ότι ο Πούτιν ρώτησε κάποια στιγμή τον Καραμανλή αν ανησυχεί για τυχόν αντιδράσεις των Αμερικανών, λόγω αυτής της πολιτικής φιλίας με τη Μόσχα. Ο Καραμανλής του απάντησε ελαφρώς έκπληκτος, διευκρίνιζαν οι διαρροές, ότι είναι γνωστό πως είναι φιλοαμερικανός και ως εκ τούτου δεν έβλεπε λόγο να ανησυχεί η Ουάσιγκτον.

Αυτό, όμως, που δεν έβλεπε ο Καραμανλής το έβλεπαν οι Αμερικανοί, όπως καταλάβαμε όλοι αργότερα και τον έστειλαν σπίτι του. Το έβλεπε φυσικά και ο Πούτιν αλλά εκείνη την ώρα δεν σχολίασε την απάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού -- σύμφωνα πάντα με τις διαρροές. Ο Πούτιν δεν σχολίασε αλλά προειδοποίησε, με την ερώτησή του, για τους κινδύνους του ανοίγματος της Αθήνας προς τη Μόσχα.

Πριν από μερικές μέρες, ως γνωστόν, ο Ρώσος πρέσβης στην ΕΕ "προέβλεψε" ότι μετά τους Κούρδους έρχεται η σειρά της Ελλάδας να αντιμετωπίσει την αγνώμονα πολιτική των ΗΠΑ και το γιαταγάνι των Τούρκων. Εντάξει, για τη λυκοφιλία της Μόσχας με τον Ερντογάν δεν μίλησε ο πρέσβης, αλλά στο τέλος-τέλος ο Πούτιν κάνει τους λογαριασμούς του. Την προειδοποίηση προς την Ελλάδα, πάντως, και πάλι την έκανε. Ακόμα και ο Χριστός έλεγε πες μια και δυο φορές σε κάποιον την αλήθεια, αλλά άμα δεν καταλαβαίνει παράτα τον.

Τα "δώρα" του "Δράκου"

Ο Μητσοτάκης δεν έχει ανάγκη να του πει στο αυτί ο Καραμανλής την ιστορία με τον Πούτιν, γιατί την ξέρει όλη η Ελλάδα. Ούτε ασφαλώς είναι αφελής, ώστε να μην έχει καταλάβει πόσο ενδιαφέρουν τους Αμερικανούς (και του Τραμπ και των αντί-Τραμπ) τα ελληνικά ανοίγματα στο Πεκίνο. Από πολύ έως θανάσιμα πολύ. Ούτε οι Κινέζοι, άλλωστε, είναι αφελείς.

Και οι δυο, Μητσοτάκης και Κινέζοι, ξέρουν ότι ο Πομπέο πήρε εργολαβική αποκλειστικότητα για το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, αντί να το αφήσει στα χέρια του Πεκίνου με τα μετάξια του, τα γεφύρια του και όλα τα καλά του. Ξέρουν και οι δυο, επίσης, ότι ειδικά ο Τράμπ αφήνει, λέει, τη Μέση Ανατολή για να αντιμετωπίσει την Κίνα. Η Ελλάδα που παίζει σ’ αυτό το παιχνίδι;

Η λογική ερώτηση είναι η εξής: οι ΗΠΑ και η ΕΕ, με τις κυρώσεις, δεν επέτρεψαν να πουλήσουμε πορτοκάλια και ροδάκινα στη Ρωσία, γιατί θα επιτρέψουν ανοίγματα της Αθήνας στο Πεκίνο; Άλλωστε, έγκυροι αναλυτές, όπως ο καθηγητής Κώστας Γρίβας και ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Τάρκας, αναφέρουν ήδη ότι όχι μόνο οι Αμερικανοί, αλλά και οι Βρυξέλλες-Βερολίνο έχουν ήδη αντιδράσει αρνητικά στις πρωτοβουλίες της Αθήνας. Πρωτοβουλίες υπαγορευμένες από την αδήριτη ανάγκη να έρθει χρήμα στη χώρα για να ξεφύγουμε από τη μιζέρια.

Πολλοί πιστεύουν --και παράγοντες των Βρυξελλών παραδέχονται έστω με μισόλογα-- ότι τα Μνημόνια και η αδιαλλαξία των Βρυξελλών-Βερολίνου δεν οφείλονται στους "τεμπέληδες Έλληνες", αλλά στο ότι έτσι διασώθηκαν οι τράπεζές τους και ότι έχουν  συμφέρον να μας διατηρούν ως προτεκτοράτο. Γιατί, λοιπόν, να επιτρέψουν επενδύσεις που θα μας βγάλουν από τις δυσκολίες;

Επιτρέπουν ό,τι δεν τους ενοχλεί

Στόχος δεν είναι να διαχυθεί η απαισιοδοξία. Ούτε, πολύ περισσότερο, να υπονομευθεί η συγκεκριμένη προσπάθεια που στο τέλος-τέλος δεν υπόσχεται καζίνα, ούτε επενδύει ελπίδες σε περίεργα "τυχερά" κεφάλαια. Το ζήτημα είναι κατά πόσον το ανακάτεμα των καζίνων με τον "Δρόμο του Μεταξιού" μπορεί να ταιριάξουν και να προσπεράσουν τα ορατά και αόρατα εμπόδια.

Δηλαδή, αν κάποιοι σχετικώς μικροί ανταγωνιστές μπορούν να καθυστερούν τόσο καιρό την αξιοποίηση του Ελληνικού (με ή χωρίς εισαγωγικά) τι μπορεί να ελπίζει η κυβέρνηση για τους Κινέζους στα λιμάνια, όταν δεν τους θέλουν ούτε οι Αμερικάνοι ούτε οι Βρυξέλλες-Βερολίνο; Το δίλημμα είναι απλό. Οι επικυρίαρχοι επιτρέπουν ότι δεν τους ενοχλεί και απαγορεύουν οτιδήποτε, πρωτοβουλίες, επενδύσεις κλπ οδηγεί στην οικονομική άρα και πολιτική ανεξαρτησία της χώρας.

Οι κολακείες περί αναβάθμισης της χώρας είναι έπεα πτερόεντα, λόγια του αέρα, που αποκοιμίζουν ενώ χρειάζεται εντατική επαγρύπνηση και μέθοδος. Καλή, άριστη η εξαγωγή του κρόκου Κοζάνης, όπως και κάθε άλλου αγροτικού προϊόντος, αν υπάρχει κάποια στοιχειώδης πολιτική ανάπτυξης και εξαγωγών στον αγροτικό χώρο. Ακόμα καλύτερα αν υπήρχε προσανατολισμός επενδύσεων σε κάποιας μορφής βιομηχανική ανάπτυξη σε επιλεγμένους τομείς. Πολλών, η άλλη «μισή τους καρδιά» στην Ελλάδα βρίσκεται. Οι απογοητεύσεις καραδοκούν.

  • Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr
  • Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των 2-3 πρώτων παραγράφων με την προσθήκη ενεργού link για την ανάγνωση της συνέχειας στο SLpress.gr. Οι παραβάτες θα αντιμετωπίσουν νομικά μέτρα.