Το 1821 καταλύτης επανακαθορισμού της πορείας του Ελληνισμού

Ο πόλεμος στο Ιράν από ΗΠΑ-Ισραήλ, που αν και περιφερειακός αγγίζει άμεσα όλο τον πλανήτη, δημιουργεί ένα νέο πεδίο διεθνών ανακατατάξεων στη σημερινή μεταβατική περίοδο του υπό διαμόρφωση πολυπολικού κόσμου στα πλαίσια του “φθινοπώρου” της αμερικανικής πλανητικής ηγεμονίας.

Σε αυτές τις ρευστές μεταβατικές περιόδους η ύπαρξη πολιτικών ηγεσιών με όραμα και οξυδέρκεια, στοιχεία που απουσιάζουν από την χώρα, αποτελούν το πιο ασφαλές πλαίσιο για την κατοχύρωση των εθνικών συμφερόντων. Το βίαιο άνοιγμα της “ντουλάπας με τους σκελετούς”, που έχουν σωρευθεί κατά την Μεταπολίτευση, την πιο ίσως ελπιδοφόρα ιστορική περίοδο της σύγχρονης νεοελληνικής ιστορίας, έφερε στο άμεσο προσκήνιο όλες τις στρεβλώσεις και της παθογένειες.

Από το κράτος που χαρακτηρίζεται από έντονο πελατειασμό, γραφειοκρατία και δραματική υστέρηση, το πολιτικό σύστημα που ξεκίνησε μετά την πτώση της χούντας με την ενεργή και δυναμική συμμετοχή των κομμάτων ως κρίσιμων πυλώνων στο δημοκρατικό πολίτευμα και κατέληξε σήμερα σε μια βαριά νοσηρή κομματοκρατία, την αέναη παρασιτική οικονομική ολιγαρχία με κύριο χαρακτηριστικό την έλλειψη εθνικής συνείδησης, τη διαπλοκή με το κράτος και τέλος την κοινωνία που από την έντονη ριζοσπαστικοποίησή της μετά την πτώση της Χούντας και την ολόπλευρη συμμετοχή στα κοινά με στόχο την αναβάθμιση της χώρας, μετατράπηκε σταδιακά σε ένα κατακερματισμένο άθροισμα εξυπηρέτησης των συμφερόντων της κομματικής εξουσίας με κύρια χαρακτηριστικά τον ιδιότυπο “μιθριδατισμό” και αυξανόμενο ανορθολογισμό. 

Στη χώρα μας συνυπάρχουν και αλληλοσυμπλέκονται όλες οι διαχρονικές δομικές ελλείψεις και στρεβλώσεις του ιδιότυπου, “νόθου” περιφερειακού Ελληνικού καπιταλισμού, που ένα “αόρατο νήμα” τις διατηρεί αναλλοίωτες, από την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους το 1830, έως σήμερα. Παρά το ισχυρό σοκ της χρεωκοπίας της το 2010, μετά την προηγηθείσα κίβδηλη ευημερία, και του μνημονιακού οδοστρωτήρα της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά και της συνεχιζόμενης μεταμνημονιακής κηδεμονίας, δεν παρουσιάζει κανένα σημάδι αυτογνωσίας, αφού πορεύεται στον αυτόματο πιλότο του ιδίου με πριν ληστρικού παρασιτικού μοντέλου.

Οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες μεγεθύνονται δραματικά υπέρ μιας μικρής κάστας συμφερόντων, που απαρτίζουν την ελληνική παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, η οποία συνεχίζει να αυξάνει προκλητικά τον πλούτο της, τη στιγμή που υπονομεύονται οι δημοκρατικοί θεσμοί.

Μια συνέχεια του ανολοκλήρωτου της Επανάστασης

Η χώρα αντιμετωπίζει δομικό πρόβλημα το οποίο επικαλύπτεται από την τοξική πολιτική αντιπαράθεση των υπαρχόντων κοινοβουλευτικών κομμάτων και του ελεγχόμενου συστήματος ενημέρωσης του λαού. Η πραγματικότητα είναι ότι βιώνει μια μακρά παρακμιακή πορεία, που ξεκινά από την περίοδο της ύστερης Μεταπολίτευσης, της μνημονιακής επώδυνης κηδεμονίας και της σημερινής μεταμνημονιακής εποπτείας με τεράστιες ρωγμές στο κοινωνικό της ιστό και τρομακτικές στρεβλώσεις στη αέανη παρασιτική της οικονομία.

Μια εκ των βασικών αιτίων αυτής της παρακμιακής πορείας της και ταυτόχρονα αποτέλεσμα αυτής είναι η δραματική υστέρηση των πολιτικών ηγεσιών και του πολιτικού προσωπικού εξουσίας και συνολικά η μετατροπή του πολιτικού συστήματός της ως απλής “θεραπαινίδος” της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και του διεθνούς παράγοντα. 

Παρά τα επιτεύγματα και τις προσπάθειες του λαού μας στους δύο και πλέον αιώνες που μεσολάβησαν, η αντικειμενική απεικόνιση καταδεικνύει τον ανολοκλήρωτο αυτής της Επανάστασης του 1821. Όχι μόνο δεν έγινε δυνατή η ένταξη στο ελληνικό Κράτος του συνόλου των ελληνικών εδαφών, αλλά υπήρξε τελικά και δραματική συρρίκνωση του μείζονος Ελληνισμού και η ταύτιση του στα πλαίσια του σημερινού ελληνικού Κράτους μετά την Μικρασιατική καταστροφή του 1922. Παράλληλα το νεοελληνικό Κράτος, δεν κατόρθωσε να μεταβληθεί σε ένα οικονομικά ισχυρό κράτος, που αποτελεί όρο της ανεξαρτησίας του στην πολύπαθη ευρύτερη περιοχή μας. 

Τα τεράστια προβλήματα της οικονομίας εξαιτίας του κυρίαρχου παρασιτισμού συνέχονται με τα μείζονα εθνικά θέματα, εξαιτίας της επιθετικότητας των νεο-Οθωμανών, που βρίσκονται σε προσωρινή κάμψη λόγω των βραχυπρόθεσμων συμφερόντων τους. Αυτά σε συνδυασμό με τα οξύτατα κοινωνικά προβλήματα, και τη γιγάντωση του δημογραφικού προβλήματος συνιστούν βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια του Ελληνισμού.

Συνέπεια της χρεωκοπίας και της παρακμής της δεν ήταν μόνο η “ντροπή” του πολιτικού συστήματος εξουσίας και της οικονομικής ολιγαρχίας που, για να περισώσουν τα προνόμιά τους, παρέδωσαν τα κλειδιά της χώρας στους ξένους δανειστές, αλλά και η υπονόμευση των αντιστασιακών αντανακλαστικών του ελληνικού λαού, που έχει επιδείξει αυτός στη διαχρονική του πορεία, όπως εύστοχα προσδιορίστηκε από τον Νίκο Σβορώνο, ως την «προσπάθειά του να διαφυλάξει την ιδιαίτερη προσωπικότητά του σαν λαός».

Η διαδικασία σταδιακής ανάπτυξης της εθνικής συνείδησης και συγκρότησης των μικρότερων ιστορικών Λαών προϋπέθετε την διεκδίκηση της πολιτικής τους ανεξαρτησίας και της οικονομικής και πολιτικής τους αυτονόμησης, μέσα από την πάλη, ενάντια σε υπερεθνικές Αυτοκρατορίες στην αρχή και, στη συνέχεια, ενάντια σε υπερεθνικά ιμπεριαλιστικά συγκροτήματα. Η αντιστασιακή αυτή διαδικασία των Ελλήνων ξεκίνησε από την Τουρκοκρατία, εκφραζόμενη από την Επανάσταση του 1821, συνέχισε όλο τον 19ο αιώνα εναντίον των εξω-ελλαδικών δυνάμεων, που έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο στην μοίρα του Ελληνισμού και κορυφώθηκε με το “Έπος του ’40” και την ΕΑΜική Αντίσταση. 

Ο χαρακτήρας της Επανάστασης του 1821

Η Επανάσταση του 1821 είχε διπλό χαρακτήρα, αφενός την εθνική απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό, εξού και ο ρόλος της ως εθνεγέρτιας του μικρού αλλά ιστορικού έθνους των Ελλήνων, και αφετέρου την πολιτικοκοινωνική διάσταση της Ελευθερίας και της Ισότητας, όπως διατυπώθηκε από τον ακμάζοντα από τον 18ο αιώνα νεοελληνικό Διαφωτισμό, που εμποτίστηκε από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και από τις ριζοσπαστικές ιδέες της γαλλικής Επανάστασης. Τυχόν αφαίρεση ή υποτίμηση του ενός στοιχείου έναντι του άλλου είναι βέβαιο ότι αποδομεί τον λαμπρό χαρακτήρα της.

Περαιτέρω, είναι δεδομένο ότι ο εθνικοαπελευθερωτικός χαρακτήρας υπήρξε το πρωταρχικό και κύριο στοιχείο αυτής, καθόσον το κύριο καθήκον της ήταν η αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και η δημιουργία ανεξάρτητου Κράτους, που θα απελευθέρωνε όλα τα εδάφη που κατοικούνταν από το ελληνικό στοιχείο. Δεν πρέπει, όμως, να παραγνωρίζονται οι κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις, που ενυπήρχαν οδηγώντας στους αλλεπάλληλους οδυνηρούς εμφύλιους πολέμους, σχεδόν λίγο μετά την έναρξη της.

Παρά όμως τον αδιαμφισβήτητο εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα της, βρίσκεται αντιμέτωπη με μεγάλα τμήματα της ελληνικής “διανόησης”, που επιχειρούν, μέσω της επιβολής ιδεολογικών προταγμάτων, να υποβαθμίσουν τον εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα αυτής και της φύσης της ως εθνεγέρτιας επανάστασης, προβάλλοντας άλλοι τον ατομοκεντρικό χαρακτήρα, δηλαδή την ελευθερία του ατόμου έναντι της αυθαιρεσίας του Κράτους και όχι την ελευθερία του γένους από τον Οθωμανό δυνάστη και άλλοι που ακυρώνουν την μορφή της ως εθνεγέρτιας, ισχυριζόμενοι ότι το ελληνικό Έθνος δημιουργήθηκε μετά από αυτήν, ταυτίζοντας αυτό με το αναιμικό ελληνικό Κράτος. 

Η πορεία της χώρας στο μονοπάτι της παρακμής συνδυάζεται και με την επικράτηση ενός ιδιότυπου “νεοραγιαδισμού”. Αυτός μάλιστα, εμφανίζεται από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα εξουσίας, ως δήθεν προοδευτική θεώρηση των πραγμάτων και ως προοδευτική στάση, εξομοιώνοντας σκοπίμως τον εθνικισμό με τον πατριωτισμό! Πρόκειται για την σύμπτυξη του νεοφιλελεύθερου κοσμοπολιτισμού της δεξιάς αντίληψης και του μεταφυσικού διεθνισμού ενός τμήματος της Αριστεράς.

Κυρίαρχο στοιχείο αυτής της εθνομηδενιστικής αντίληψης είναι η αποδόμηση της εθνικής ταυτότητας της Ελλάδος σε ιστορικό και πολιτισμικό επίπεδο και η διακήρυξη της ασυνέχειας του Ελληνικού Έθνους, μέσω της αποδοχής των ιδεολογικών φληναφημάτων της ψευδο-νεωτερικότητας, περί αποκλειστικής καπιταλιστικής κατασκευής των εθνών, ταυτίζοντας αυτά με την εμφάνιση των σύγχρονων κρατών. Να σημειωθεί, ότι η στρεβλή αυτή αντίληψη έχει καταρριφθεί από τους σοβαρότερους σύγχρονους μαρξιστές φιλόσοφους, με προεξέχοντα τον Κονστάντσο Πρέβε στο βιβλίο του «Το εθνικό ζήτημα στο κατώφλι του 21ου αιώνα».

Η Επανάσταση του 1821, που αποτελεί σημείο αναφοράς του Ελληνικού Έθνους, κάθε φορά που οι συνθήκες απαιτούν τον επανακαθορισμό της πορείας του και την αναζήτηση τρόπων για την διόρθωση αυτής, μπορεί να παίξει σήμερα τον ρόλο του καταλύτη για την αναγκαία εθνική αφύπνιση και της αλλαγής της πορείας του. Και αυτό γιατί, αυτή ανέδειξε όλα τα ουσιαστικά προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει ο Ελληνισμός ως σύγχρονο Κράτος, πολλά εκ των οποίων παραμένουν άλυτα, δίνοντας έτσι τον χαρακτήρα του ανολοκλήρωτου της Εθνικής Παλιγγενεσίας, που ξεκίνησε στις 25 Μαρτίου 1821. 

Αυτό που προέχει σήμερα, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, για την ασθμαίνουσα Ελλάδα είναι ο αναστοχασμός και ο επανακαθορισμός της πορείας της. Απαιτείται ένα νέο παραγωγικό πρότυπο με στόχο την ενδογενή παραγωγή, η ποιοτική και καθολική ενίσχυση της παιδείας, η ανάδειξη του πολιτισμού, με έμφαση στον πατριωτισμό και τις συλλογικές δημοκρατικές αξίες, αλλά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ενδυνάμωση της Ευρώπης, ως πόλου ειρήνης και δημοκρατίας στον σημερινό φλεγόμενο πλανήτη. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει σμίκρυνση της απόστασης από τους στόχους της Επανάστασης του 1821, κάτι που πρέπει να είναι το νέο όραμα του σύγχρονου Ελληνισμού, μία σύγχρονη νέα “Μεγάλη Ιδέα”, ως εργαλείο ανάσχεσης των κινδύνων από την οικονομική και πνευματική καχεξία, τη δημογραφική συρρίκνωση  και τον πάντοτε καραδοκούντα νέο-οθωμανικό κίνδυνο.

Η αντιμετώπιση της σημερινής σοβαρής κρίσης και έντονης ρευστότητας στο πολιτικό πεδίο μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την αναζήτηση της οδού προς την Ελληνική αυτοσυνείδηση, από ένα νέο Πολιτικό Υποκείμενο Αλλαγής, που θα εκφράζει πραγματικά την Ελληνική κοινωνία και τις χαμένες ελπίδες της και θα αποτελείται από πολιτικό προσωπικό που θα υψωθεί έναντι των συμφερόντων του πελατειακού Κράτους και της δεσπόζουσας πολιτικής λογικής της κατάληψης της εξουσίας, ως αυτοσκοπό και προσωπικό – κομματικό “λάφυρο”, έχοντας ως πρόταγμα την βιωματική αντίθεση της ενσωμάτωσής του στη σημερινή αδιέξοδη διαχείριση και παρακμή.