Τον σκότωσαν πρώτα οι Τούρκοι το 1974, τον ξανασκότωσε η κυπριακή γραφειοκρατία…

Ο Παναγιώτης Παύλου έπεσε μαχόμενος κατά των Τούρκων εισβολέων στον πόλεμο. Ποιόν πόλεμο; Του 1974, την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Πριν σχεδόν πενήντα δυο χρόνια. Πολλά είναι τα χρόνια που πέρασαν. Κι, όμως, ακόμη οι θύμησες για κάποιους είναι ζωντανές.

Γιατί συνεχίζεται η κατοχή εδαφών, επειδή τα τραύματα είναι ανοικτά. Ο καθένας κουβαλά και μια ιστορία. Κάποιοι πιο έντονη, άλλοι λιγότερο. Οι γενιές που έζησαν τον πόλεμο δεν μπορούν να ξεπεράσουν τις πληγές. Ειδικά αυτοί που πολέμησαν, που αιχμαλωτίστηκαν, έχουν σκοτωμένο, αγνοούμενο συγγενή. 

Ο Παναγιώτης Παύλου ήταν 28 χρόνων

Ο ειδικός αστυφύλακας Παναγιώτης Παύλου έπεσε στη μάχη υπερασπιζόμενος τη Λευκωσία. Πολέμησε για να μην καταληφθεί από τους Τούρκους η πρωτεύουσα. Τότε δεν είχε εντοπισθεί και για χρόνια ήταν στον  μακρύ κατάλογο των αγνοουμένων. Ήταν το 1974 28 χρόνων. Ταυτοποιήθηκαν τα οστά του και κηδεύτηκε το Δεκέμβριο του 2016. Όλα αυτά τα χρόνια από το 1974 μέχρι το 2016 η τύχη του αγνοείτο.

Το καλοκαίρι του 1974 σκοτώθηκε στις μάχες της Νεάπολης, προαστείου της Λευκωσίας. Άφησε  πίσω του τη σύζυγο και τέσσερα παιδιά. Το μικρότερο παιδί ήταν οκτώ μηνών και το μεγαλύτερο έξι ετών. Η γυναίκα του δούλευε όλη μέρα στα χωράφια για να ζήσει την οικογένεια. Από ένα… λάθος δεν είχε ποτέ βοήθεια. Το κράτος, ως έπρεπε, δεν την βοήθησε. Όπως αναφέρθηκε κατά την πρόσφατη συζήτηση στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Προσφύγων, το Δεκέμβρη του 1975 εγκρίθηκε η παραχώρηση επιδόματος προς την οικογένεια αλλά, για άγνωστους λόγους, η επιταγή δεν εκδόθηκε τότε. Κάποιος έβαλε ένα “Χ”, δηλαδή άκυρη, χωρίς έκτοτε να δοθεί η σχετική βοήθεια.

Ουσιαστικά για τον Παύλου δεν καταβαλλόταν μισθός όπως συνέβαινε με άλλους αστυνομικούς. Επειδή ήταν ειδικός αστυφύλακας και ο κανονισμός δεν μερίμνησε για αυτούς! Και μια άλλη λεπτομέρεια: Η σύζυγος που σήκωσε το βάρος της επιβίωσης της οικογένειας, πλήρωνε και δόση για το αυτοκίνητό του που καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς. Το αυτοκίνητο είχε επιταχθεί από το στρατό, εκείνες τις ημέρες, αλλά την αποπληρωμή του δανείου έκανε η σύζυγος. Άλλη μια παραδοξότητα!

Στο κοινοβούλιο βρέθηκε η θυγατέρα του Παύλου, Γεωργία, και διηγήθηκε την ιστορία της οικογένειας, η οποία ζούσε στον Πολύστυπο, ένα χωριό της επαρχίας Λευκωσίας. «Είχαμε δάνεια, δεν είχαμε εισοδήματα και ζούσαμε σε ένα σπίτι που έβαζε από παντού και οι πόρτες ανοιγόκλειναν και όλα αυτά για να πληρώνουμε το δάνειο των 300 λιρών για το αυτοκίνητο», είπε. Ανέφερε, επίσης, πως παρόλο ότι η οικογένεια ζήτησε τον φάκελο του αγνοούμενου, αυτό δεν κατέστη δυνατόν μέχρι που η υπόθεση ανατέθηκε σε δικηγόρο με κόστος περίπου €3.000. Στον φάκελο ανακάλυψαν ότι υπήρχε μια ακύρωση με μια μονογραφή της έγκρισης. Για να μην πάρουν το επίδομα βοήθειας. Έτσι έκρινε ο υπάλληλος. 

Μέσα σε όλα αυτά η μητέρα, η Μαρούλα, έφυγε από τη ζωή πριν έξι μήνες. Αγωνίστηκε για μια ολόκληρη ζωή για να μεγαλώσει μόνη, χωρίς καμία βοήθεια, τα παιδιά της. «Της υποσχεθήκαμε ότι θα διεκδικήσουμε αυτά που δικαιούμαστε», είπε η Γεωργία Παύλου.

Ξεκίνησε η… βοήθεια

Ο Επίτροπος Προεδρίας, κ. Μάριος Χαρτσιώτης, αναγνώρισε πως όντως υπήρξε αδικία στον χειρισμό της υπόθεσης. Είπε δε πως ήδη υπήρξαν κινήσεις για να δοθεί οικονομική βοήθεια προς την οικογένεια, έκανε κάποιες ενέργειες, όπως και το Υπουργείο της Δικαιοσύνης, καθώς ο Παναγιώτης Παύλου ήταν ειδικός αστυφύλακας, έχοντας λάβει επ’ ανδραγαθία προαγωγή στον βαθμό του λοχία.

Πενήντα δυο σχεδόν χρόνια μετά. Έστω και τώρα η αναγνώριση για κάποιους ανθρώπους που έπεσαν για να υπερασπιστούν την πατρίδα; Ναι. Έστω και τώρα. Η αδικία, όμως, παραμένει. Όπως και η αχαριστία.

Ο πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ καθώς η κατοχή συνεχίζεται και οι πληγές είναι ανοικτές. Και τέτοιες ιστορίες υπάρχουν πολλές. Ο Παναγιώτης Παύλου ήταν ένας απλά αριθμός, ο 5087. Και πάνω σε αυτόν τον αριθμό κάποιος έκρινε πως θα έπρεπε να γράψει Χ. Μια ίδια περίπτωση, όπως συναφώς αναφέρθηκε στη συζήτηση και ο ειδικός αστυφύλακας Θεόδουλου Σολωμού. Οι ιστορίες πολλές, οι μνήμες μας έντονες. Οι ιστορίες πολλές κρυμμένες στη λήθη, που εξυπηρετεί κάποιους.