Ιουδαΐζοντες χριστιανοί και αγγλοσαξονικός ιμπεριαλισμός

Στον 19ο αιώνα, το βρετανικό κατεστημένο επινόησε και διέδωσε μια βρετανοϊσραηλινή νεομυθολογία, σύμφωνα με την οποία οι αρχαίοι Ισραηλίτες εγκατέλειψαν την Παλαιστίνη και μετανάστευσαν στις Βρετανικές Νήσους, καθιστώντας έτσι τη Βρετανία τον “εκλεκτό λαό” του Θεού, ενώ, σύμφωνα με την ίδια βρετανοϊσραηλινή θεωρία, η Γερμανία, που ήταν τότε ο κύριος οικονομικός αντίπαλος της Βρετανίας, καταγόταν από τους αρχαίους Ασσύριους, και η Ρωσία, που ήταν τότε ο κύριος γεωπολιτικός ανταγωνιστής της Βρετανίας, ταυτιζόταν με τον Γωγ, που περιγράφεται στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ, κεφάλαια 38 και 39.

Αυτές οι αφηγήσεις, που είναι γνωστές ως “Βρετανοϊσραηλιτισμός”, αποτελούν ένα κακόγουστο παραμύθι στο πλαίσιο ψυχολογικών επιχειρήσεων του βρετανικού κατεστημένου, όπως ρητώς αποφάνθηκε ο Βρετανός ιστορικός Tudor Parfitt, ο οποίος ήταν ιδρυτικός διευθυντής του Κέντρου Εβραϊκών Σπουδών στην περίφημη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Λονδίνου και μέλος του Κέντρου Εβραϊκών Σπουδών της Οξφόρδης.

Η θεωρία των Οικονομιών

Η θεωρία των Οικονομιών (Dispensationalism) αποτελεί ένα θρησκευτικό ερμηνευτικό σύστημα και μια μετα-αφήγηση για τη Βίβλο, που βρίσκεται στο υπόστρωμα ποικίλων αγγλοσαξονικών προσπαθειών για τη διαχείριση του Εβραϊσμού και του Σιωνισμού, και αξιοποιείται μεθοδικώς από τους νεοσυντηρητικούς.

Αναπτύχθηκε αρχικώς στον 19ο αιώνα μεταξύ του κινήματος των Αδελφών του Πλίμουθ, που ήταν μια σκληροπυρηνική σέκτα ευαγγελιστών χριστιανών, υπό την καθοδήγηση του Nelson Darby (1800–82). Στον 20ό αιώνα, υιοθετήθηκε και αναπτύχθηκε περαιτέρω από διαφόρους Αμερικανούς ευαγγελιστές χριστιανούς, υπό την επίδραση του John Inglis, του Dwight L. Moody, του Cyrus Scofield, του Charles Ryrie, κ.ά.

Οι οπαδοί της θεωρίας των Οικονομιών υποστηρίζουν ότι, στο πλαίσιο της θείας οικονομίας, υπάρχει ένας τρόπος σωτηρίας για τους εθνικούς και ένας άλλος για τους ιουδαίους, και, άρα, αρνούνται την ορθόδοξη χριστιανική σωτηριολογία, και υποστηρίζουν μια ιουδαΐζουσα εκδοχή του Χριστιανισμού, που εξυπηρετεί συγκεκριμένες εξτρεμιστικές φράξιες του αμερικανο-σιωνιστικού λόμπι.

Ο προαναφερθείς Cyrus Scofield, συγκεκριμένα, δίδασκε ότι ο Θεός παρέχει «επίγειες υποσχέσεις στους επίγειους εκλεκτούς Του», δηλαδή, στους ιουδαίους, και «ουράνιες υποσχέσεις στους ουράνιους εκλεκτούς Του», δηλαδή, στους χριστιανούς. Γενικώς, οι οπαδοί της θεωρίας των Οικονομιών υποστηρίζουν και συντηρούν το ήθος των Σαδδουκαίων, οι οποίοι αποτελούσαν μια από τις κύριες πολιτικές και θρησκευτικές ομάδες ιουδαίων ηγετών στην εποχή του Ιησού Χριστού, οι οποίοι έδιδαν έμφαση μόνο στην αποδοχή του γραπτού εβραϊκού Νόμου.

Έτσι, εκείνο το ρεύμα του αμερικανικού Προτεσταντισμού που ενστερνίζεται τη θεωρία των Οικονομιών εκφυλίζει την αρχική λουθηρανική Μεταρρύθμιση σε μια ιουδαΐζουσα χριστιανική σέκτα εμπνευσμένη από το ήθος των Σαδδουκαίων και αρνείται την ενότητα της Βίβλου, ιδίως αναφορικώς με το ζήτημα της ενότητας της αγάπης και της χάρης του Θεού προς την ανθρωπότητα διαχρονικώς.

Η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Grace Halsell, σε ένα ειδικό βιβλίο της, έχει αναλύσει μεθοδικώς την προαναφερθείσα θεωρία των Οικονομιών και, γενικώς, σύγχρονες φράξιες ιουδαϊζόντων χριστιανών στις ΗΠΑ, που υποστηρίζουν ότι ο Θεός θέλει να καταστρέψει τον πλανήτη Γη για να πραγματωθεί ένα αποκαλυπτικό όραμα, και έχουν την αυτοσυνειδησία ότι αποτελούν τα όργανά Του σε αυτό το καταστροφικό, αποκαλυπτικό σχέδιο.

Το ζήτημα στην αρχαία χριστιανική εκκλησία

Ο πρωτομάρτυρας Στέφανος (περ. 5–περ. 35 μ.Χ.), ο οποίος τιμάται ως ο πρώτος μάρτυρας του Χριστιανισμού, λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου επειδή δίδασκε ότι όλοι οι πνευματικώς αναγεννημένοι άνθρωποι καθ’ εαυτοί, ανεξαρτήτως έθνους και φυλής, συγκροτούν τον αληθή ναό του Θεού, και ότι ο Θεός κατοικεί μέσα μας. Εκείνοι οι οποίοι φόνευσαν τον Στέφανο αγαπούσαν και τιμούσαν τον πέτρινο Δεύτερο Ναό της Ιερουσαλήμ.

Εξού και ο απόστολος Παύλος (ιδίως στην Επιστολή του προς Γαλάτες) και πολλοί εκκλησιαστικοί πατέρες ανά τους αιώνες, όπως ο Ιγνάτιος της Αντιόχειας (τρίτος επίσκοπος της Αντιόχειας, περί το 68 μ.Χ.) και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος (ο οποίος ενθρονίστηκε πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης το 397 μ.Χ.), τονίζουν ότι ο υπερβατικός, μυστηριώδης θεσμός της εκκλησίας του Χριστού, ως η νύμφη του Χριστού, αποτελεί τη Νέα Ιερουσαλήμ και τον εκλεκτό λαό του Θεού διά μέσου της ένωσης με τον Ιησού Χριστό, χωρίς καμία εθνοτική διάκριση.

Ας δούμε, ειδικότερα, τι λέγουν δύο από τους πρώτους απολογητές της χριστιανικής εκκλησίας, οι οποίοι μάλιστα ήταν και διαπρεπείς Έλληνες φιλόσοφοι: ο Κλήμης ο Αλεξανδρινός, ο οποίος διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην Κατηχητική Σχολή της Αλεξάνδρειας στον δεύτερο αιώνα μ.Χ., και ο Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυρας.

Ο Κλήμης ο Αλεξανδρινός, στο σύγγραμμά του “Παιδαγωγός”, Λόγος Β´, αποφάνθηκε ότι, αφού “Ισραήλ” καλείται εκείνος ο λαός ο οποίος ενισχύεται από τον Θεό και είναι προσανατολισμένος προς τον Θεό, εκείνοι οι οποίοι αρνήθηκαν τον Χριστό έχασαν την ιδιότητα του να είναι “Ισραήλ”, υπό την ουσιαστική πνευματική έννοια του όρου. Επίσης, ο Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυρας, στο σύγγραμμά του “Διάλογος προς Τρύφωνα”, 11:5, 123:8, αποφάνθηκε ότι οι μυημένοι στο Χριστιανικό Μυστήριο αποτελούν το πραγματικό ισραηλιτικό γένος (διακρίνοντας σαφώς μεταξύ Ιουδαϊσμού και Ισραήλ).