Καλοί οι εξοπλισμοί, αλλά εξίσου καλό και το φρόνημα…

Το φρόνημα ως στάση ζωής, υπεράνω σκέψεων, πεποιθήσεων και ιδεολογιών, μαζί με την ομοψυχία του λαού μας, είναι νομίζω βασικές συνιστώσες των “ικανών συνθηκών” της εθνικής κυριαρχίας. Ας μην σπεύσουμε να τα φορτώσουμε όλα στο… πολιτικό μας σύστημα και τις μετριότητες που το υπηρετούν.

Είναι γεγονός ότι η “εκλόγιμη μοναρχία” που έχουμε στην Ελλάδα, η οποία αντίθετα, γέννησε τη Δημοκρατία ως συνώνυμη της καθολικής ελευθερίας (ατομική, κοινωνική και πολιτική), έχει αποκλείσει την κοινωνία από το πολιτικό σύστημα που εκείνη κατέχει.

Εντούτοις, οι πολίτες οφείλουμε να προσπαθούμε όπου και όπως ειρηνικά μπορούμε, όχι απλώς να υπερασπιζόμαστε την ακροτελεύτια πρόταση του συντάγματος, αλλά κυρίως να συμβάλλουμε στην διαμόρφωση ή ενδυνάμωση θεσμών που στοχεύουν τελικά προς την πολιτική μας ελευθερία. Πρέπει η οργανωμένη θεσμικά κοινωνία να αναλάβει το πολιτικό σύστημα.

Οι θεσμοί και ο πολιτισμός

Ο εκδημοκρατισμός των θεσμών της εκτελεστικής, δικαστικής και νομοθετικής εξουσίας, με πρώτη προτεραιότητα τη δικαιοσύνη (και τη θέσπιση, επιτέλους, συνταγματικού δικαστηρίου) η οποία πρέπει να αντανακλά την αίσθηση δικαίου που έχει ανάγκη η κοινωνία, είναι πρωταρχικής σημασίας για την βιωσιμότητά μας ως έθνος, χώρα και πολιτισμός.

Τί αποτελεσματικότητα μπορεί να έχουν τα οποιαδήποτε οπλικά συστήματα χωρίς κοινή αντίληψη για το μέλλον της πατρίδας μας; Ποιος θα την υπερασπιστεί αν δεν είμαστε κοινωνία; Οι νέοι μας, που λέμε και δικαίως ότι είναι το μέλλον της, επιθυμούν να έχουν τον τίτλο τιμής του “Έλληνα”; Γνωρίζουν την ιστορία αυτού του πολιτισμού, ως τρόπου του βίου, που θα μπορούσε να πει κανείς ότι (ίσως ενδεικτικά) αποδίδει την ουσία του ο Αριστοτέλης: Σε σύγχρονη ελεύθερη απόδοση για τα δημοκρατικά ιδεώδη στην φράση «πολίτης, οπλίτης μετέχων κρίσεως και αρχής και πραγματοποιών το μη άρχεσθαι υπό μηδενός».

Και αφού οι νέοι μας τα έχουν διδαχθεί στην βασική πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, γιατί αποφεύγουν την συλλογική μας ευθύνη; Ανεξάρτητα του γεγονότος της παραστρατημένης μας εκπαίδευσης που λειτουργεί (ακόμη και στο πανεπιστήμιο) ως συλλογή γνώσεων/ προσόντων/ δεξιοτήτων… στη λογική της σύγχρονης εργαλειακής σκέψης, και όχι της κριτικής στην οποία προέχει το ερώτημα “γιατί έχει νόημα αυτό ή εκείνο…”. Αντ’ αυτού μείναμε στο “τι κάνει” αυτό και “τι κάνει” εκείνο ως εργαλεία.

Το “εγώ” και το “εμείς”

Η επιδίωξη μόνο της “ατομικής εξασφάλισης” θα έπρεπε να ήταν αυτονόητα μικρονοϊκή (μικρός + νους) αντίληψη της πραγματικότητας. Η Εθνική κυριαρχία προϋποθέτει ότι οι πολίτες (έστω και καταχρηστικά χρησιμοποιώντας την λέξη) επιθυμούν να ζήσουν στην χώρα όχι μόνον για έναν λόγο. Δεν το επιθυμούν μόνον επειδή τους εξασφαλίζει τα της βιοτικής τους, δηλαδή αυτό που λένε οι οικονομολόγοι “υλική ευημερία” (αναγκαία συνθήκη), αλλά επιπλέον επειδή τους παρέχει μια ποιότητα κοινωνίας ανθρώπινων σχέσεων (ικανή συνθήκη) που δεν βρίσκουν αλλού.

Επιλέγουν δηλαδή τον (κάποτε) Ελληνικό κοινωνιοκεντρικό πολιτισμό που βασίζεται στην έννοια του “προσώπου” που σημαίνει την ύπαρξη ως σχέση. Όχι τον ατομοκεντρικό τρόπο ζωής, όπου η ύπαρξη θεωρείται συνώνυμη μόνο του σκέπτεσθαι (cogito ergo sum) και είναι θεμελιωμένος αποκλειστικά στη χρησιμοθηρία -η οποία πράγματι κυριαρχεί παγκοσμίως ως “πολιτισμικό παράδειγμα της αγοράς” σήμερα. Εδώ ολόκληρη οικονομική επιστήμη δεν αναγνωρίζει παρά μόνον “χρηστικές” ανάγκες! Καμία συζήτηση για ανθρώπινες ανάγκες “ποιότητας/ αλήθειας”  και για το γεγονός ότι «δεν αρμόζει στους ελεύθερους και μεγαλόψυχους ανθρώπους να ζητούν συνεχώς μόνο τα χρήσιμα» (Αριστοτέλης).

Στον τόπο αυτό γεννήθηκαν ως ανάγκη ανθρώπινου (= μη ατομοκεντρικού) βίου και όχι ηθικής επιταγής, η ελευθερία, η ισότητα (είμαστε ίσοι από γεννήσεως, όμοιοι δεν είμαστε, αλλιώς θα ήμασταν ρομποτάκια… και δεν κατανοούμε καμία επιστήμη που μας “σπρώχνει” στον “μετα-άνθρωπο/τεχνο-πίθηκο”), η δικαιοσύνη, ο αλληλοσεβασμός και τόσες άλλες αρχές/αρετές, που έκαναν σπουδαίους στοχαστές μας να υπογραμμίσουν ότι δεν θα μπορούσαν να ζήσουν αλλού.

Η Ελλάδα δεν είναι οικόπεδο

«Ο τρόπος που ζει μια κοινότητα ανθρώπων καθημερινά, είναι ο πολιτισμός της, ο τρόπος που μοιράζονται το ψωμί, που γλεντούν, που πενθούν που επικοινωνούν. Η  προτεραιότητα της σχέσης και της κοινότητας έναντι του ατομικού κέρδους» (ενδεικτικά, Γιανναράς, 2016). Η Ελλάδα δεν είναι απλά ένα οικόπεδο, αλλά ένας “τρόπος να βλέπεις τα πράγματα” μέσα από το φως και τη δικαιοσύνη. «Δεν θα μπορούσα να ζήσω σε καμία άλλη χώρα του κόσμου παρά μόνον στην Ελλάδα. Αν παραμερίσουμε τις μιζέριες μας, ο κόσμος μας είναι υπέροχος» (Η μοίρα μας βρίσκεται στα χέρια μας, Ελύτης, 2009).

«Μου εδόθηκε αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνο από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ’ όλ’ αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ’ ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και την υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου.» (Να αναζητήσουμε τον άνθρωπο, Σεφέρης, 1979).

Εθνική κυριαρχία: Είναι ανάλογη με το φρόνημα

Ο τόπος αυτός συνεχίζει να παράγει τέτοιον πολιτισμό… Οι διοικούντες ας φροντίσουν να κρατήσουν τον κόσμο μας πρώτα απ’ όλα στον Έβρο και στα νησιά του ανατολικού αιγαίου και μετά στην υπόλοιπη χώρα. Οι νέοι μας αξίζει να ψάξουν να βρουν τον πλούτο του ευλογημένου τόπου μας πρώτα στην πάσης φύσεως παραγωγή του και μετά στην αναγκαία αγοραστική δύναμη των αμοιβών εργασίας.

Θα είναι έκπληξη, στην οποία πιστεύω, που θα τους σπρώξει να εμβαθύνουν στον τρόπο αντίληψης και αποτίμησης της ουσίας της αλήθειας/ πραγματικότητας παγκοσμίως. Ας επιλέξουν μόνοι τους, αφού γνωρίσουν/ σχετιστούν με την αλήθεια, πώς θα ζήσουν την μία και μοναδική επίγεια ζωή τους. Η συλλογική μας ευθύνη/φρόνημα για την πατρίδα/πολιτισμό που “χάνεται” (όχι μόνο λόγω του δημογραφικού…) παραμένει ακέραιη, εντούτοις. Επομένως, ανάλογη θα είναι και η εθνική μας κυριαρχία.