Μια συντηρητική ανάγνωση της εξέγερσης στη Γαλλία

Παρόμοια θρηνητικά σχόλια αναπαράγουν και πολλοί ανίδεοι μικροαστοί, εστιάζοντας σε ζητήματα μετανάστευσης και σε αφρικανικές και ασιατικές μειονότητες. Επίσης, στον ρητορικό τζόγο, έχουν μπει και τα δεξιόστροφα σιωνιστικά λόμπι, ιδιαιτέρως καθώς ο Νετανιάχου και ο Τραμπ προωθούν μια εξτρεμιστική ατζέντα στη Δυτική Ασία και χρειάζονται επικοινωνιακούς αντιπερισπασμούς. Με τον Τραμπ και τον Νετανιάχου, δεν αξίζει καν να ασχοληθεί κανείς για σοβαρά ζητήματα ιδεών, αξιών, και θεσμών, παρά μόνο για να τους υποδείξει ως διακεκριμένα αντιπαραδείγματα.

Όμως, προς όλους αυτούς που αυτοπροσδιορίζονται ως Ευρωπαίοι συντηρητικοί, θα ήθελα να θέσω την εξής ερώτηση: Ποιον ακριβώς δυτικό πολιτισμό, κυρίες και κύριοι, προτείνετε ότι πρέπει να συντηρήσουμε; Ποια ακριβώς είναι αυτή η πολιτιστική κληρονομιά της οποίας την καταστροφή τόσο παθιασμένα θρηνείτε;

Αναφέρεστε σε έναν πολιτισμό που κάποτε ανήγειρε καθεδρικούς προς τον ουρανό, ή αναφέρεστε σε εκείνον που τους μετατρέπει σε μουσεία για μια χυδαία, φθηνή τουριστική βιομηχανία; Αναφέρεστε σε έναν πολιτισμό που κατανοούσε την οικογένεια ως έναν ιερό θεσμό, ή αναφέρεστε σε εκείνον που θεωρεί την οικογένεια σαν μια άβολη διευθέτηση μεταξύ λεγόμενων ιδιωτικών προτιμήσεων; Αναφέρεστε σε έναν πολιτισμό που τόνιζε την ύπαρξη καθηκόντων πριν από την ύπαρξη δικαιωμάτων, ή αναφέρεστε σε εκείνον του μηδενιστικού ατομικισμού;

Αναφέρεστε σε έναν πολιτισμό που προτάσσει την ανωτερότητα της αλήθειας έναντι της γνώμης (προσωπικής άποψης), ή αναφέρεστε σε έναν μεταμοντέρνο πολιτισμό; Αναφέρεστε σε έναν πολιτισμό που προτάσσει την υπεροχή της αυθεντίας έναντι της όρεξης και του γούστου, ή αναφέρεστε σε έναν πολιτισμό που έχει διακηρύξει την κυριαρχία τού ατομικισμού;

Για ποιον πολιτισμό θρηνείτε τελικά;

Είναι, άραγε, ο πολιτισμός του οποίου υπεραμύνεσθε ο πολιτισμός του Αυγουστίνου Ιππώνος, του Λουδοβίκου της Τουλούζης του Θωμά Ακινάτη, του Richard Hooker, των καθεδρικών, των πανεπιστημίων, του δικαίου, και της ιερότητας κατακόρυφων ιεραρχικών συστημάτων βασισμένων στον λόγο και στην ηθική, ή μήπως είναι ο άλλος, εκείνος ο απείρως παρακμιακός πολιτισμός, του οποίου ναοί είναι οι τράπεζες και τα πλυντήρια χρήματος, του οποίου ιερατείο είναι οι κατεστημένοι οικονομολόγοι, του οποίου ιερουργία είναι η κατανάλωση, του οποίου θεολογία είναι η κερδοσκοπία, ο “προοδευτισμός”, και η “ανοιχτομυαλιά”, και του οποίου η έσχατη υπόσχεση προς την τάλαινα ανθρωπότητα είναι ο καταναλωτισμός και η αγοραστική δύναμη;

Αν το πνεύμα της ιστορίας ή η θεία πρόνοια, ή και ο απλός λόγος αιτίου και αιτιατού, ανέθεσε στους νεαρούς εξεγερμένους Βορειοαφρικανούς μετανάστες μαζί με φοιτητές και εργαζομένους να καταδείξουν, έστω και χωρίς επίγνωση, με την εξέγερσή τους στη Γαλλία, τον προαναφερθέντα διχασμό της σύγχρονης πολιτιστικής ιστορίας της Ευρώπης και την έσωθεν προδοσία και διαστροφή του ευρωπαϊκού πολιτισμού, τότε…γένοιτο! Τα σύγχρονα δυτικά κατεστημένα αξίζουν όντως καταστροφής, από τη σκοπιά του παραδοσιακού ευρωπαϊκού πολιτισμού.