Ο βούρκος Epstein αντικατοπτρίζει τον εκφυλισμό των δυτικών ελίτ

Η ενδιάμεση αυτή περίοδος, όπου η μεν απερχόμενη ηγεμονική δύναμη (ΗΠΑ) δεν αποδέχεται την απώλεια της πρωτοκαθεδρίας της και επιχειρεί με οποιονδήποτε τρόπο να αντιστρέψει την προϊούσα φθορά της, η δε επίδοξη αντικαταστάτριά της, η Κίνα, αλλά και οι υπόλοιποι παγκόσμιοι πόλοι, Ρωσία και Ινδία, ενώ έχουν έντονη δυναμική, δεν είναι σε θέση να λάβουν την πρωτοκαθεδρία στον πλανήτη, αποτελεί αποδεδειγμένα ιστορικά, περίοδο, όπου οξύνονται στο έπακρο οι οικονομικοί ανταγωνισμοί και οι πόλεμοι.

Το εν λόγω διαμορφούμενο σκηνικό στον πλανήτη με κύρια χαρακτηριστικά την δυτική σταδιακή παρακμή σε οικονομικό, στρατιωτικό και παραγωγικό επίπεδο και την άνοδο του Ασιατικού κόσμου σε οικονομικό, αλλά και στρατιωτικό επίπεδο δεν αποτελεί συγκυριακό φαινόμενο, αλλά έχει δομικά χαρακτηριστικά, καθόσον αποτελεί το επακόλουθο του φαινομένου της μεταβατικής περιόδου, του λεγομένου «φθινοπώρου» των ηγεμονιών. Πρόκειται για την εποχή που είναι η τελευταία μιας μακράς περιόδου αδιαμφισβήτητης ηγεμονίας της Δύσης, που συνδέθηκε με την εμφάνιση του καπιταλισμού και της αναμφισβήτητης πλέον ανόδου του παγκόσμιου Νότου.

Η βαριά σκιά της παρακμής της Δύσης

Η επιχειρηθείσα pax Americana, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ είχε πολύ σύντομη χρονική διάρκεια για δύο βασικούς λόγους. Από τη μια μεριά, ο καπιταλισμός «ζόμπι», παρά τους θεωρητικούς βερμπαλισμούς των υποστηρικτών του, γιγάντωσε την ανισότητα των κοινωνιών και την εξαθλίωση του τρίτου και τετάρτου κόσμου στον πλανήτη με συνέπεια να θαμπώσει πολύ γρήγορα το δυτικό αφήγημα, σε συνδυασμό με τις κυριαρχούσες εσωτερικές συνθήκες στους κοινωνικούς ιστούς των χωρών της Δύσης (ανεξέλεγκτος ατομικισμός, διάλυση συλλογικών αξιών, κατάρρευση ιδεολογιών) εν σχέσει με αυτές που επικρατούν στις ασιατικές κοινωνίες και στις χώρες του παγκόσμιου  νότου (ισχυρό πλαίσιο εξισωτισμού και συλλογικότητας και αποδοχή αυταρχικής διακυβέρνησης).

Παράλληλα, η πλήρης διάλυση του ελέγχου της κίνησης κεφαλαίων σε παγκόσμιο επίπεδο και η κατάργηση των εθνικών συνόρων και ελέγχων προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου μετέτρεψαν την Κίνα, αρχικά, σε παγκόσμιο πλανητικό εργοστάσιο και σήμερα σε υποψήφια ηγεμονική οικονομική, στρατιωτική και πολιτική δύναμη. Το παμφάγο και αδυσώπητο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, όπως χωρίς δογματισμούς μεταλλάσσεται και εξελίσσεται ανάλογα με τις παγκόσμιες συνθήκες, ενσωματώνοντας τα πάντα, σε συνδυασμό με τις έντονες γεωπολιτικές ακραίες εντάσεις και αναταράξεις για το «χρυσόμαλλο δέρας» της πλανητικής ηγεμονίας μεταξύ των παγκοσμίων πόλων, απειλούν την ανθρωπότητα και τον ίδιο τον πλανήτη.

Οι εξελίξεις αυτές δημιούργησαν προοδευτικά τις συνθήκες για την σταδιακή παρακμή της Δύσης. Σήμερα στο μεν εσωτερικό των ΗΠΑ η κατάσταση είναι άκρως πολωτική και δημιουργούνται συνθήκες εμφύλιας σύρραξης σε μία κοινωνία με απόλυτο μηδενισμό, στη δε Ευρώπη το χάσμα μεταξύ της πλειοψηφίας του λαού και των ανίσχυρων και κοντόθωρων ελίτ μεγαλώνει συνεχώς. Οι επί χρόνια νεοφιλελεύθερες πολιτικές των δυτικών ελίτ, επέφεραν υπόγειες, αλλά κρίσιμες κοινωνικές αλλαγές σε όλες τις κοινωνίες της Δύσης. Η εμφάνιση ισχυρών ακροδεξιών και λαϊκίστικων κινημάτων στις ΗΠΑ και σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες είναι αποτέλεσμα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της σκληρής μονεταριστικής πολιτικής, που εφάρμοσαν αυτές.

Πρόκειται για τον λεγόμενο «ύστερο λαϊκισμό», που λιπαίνεται πέραν της παραδοσιακής αντίθεσης κατεστημένου – λαού και από τις έντονες κοινωνικές ανισότητες μεταξύ των κερδισμένων της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και των χαμένων αυτής κοινωνικών πλειοψηφιών, καθώς και τις συνέπειες των έντονων προσφυγικών-μεταναστευτικών ρευμάτων, που δημιουργούν παράλληλα και ζητήματα ταυτότητας στα «νεοπληβειακά» στρώματα. Η εξέλιξη αυτή έχει διαφοροποιήσει και διευρύνει την παραδοσιακή αντίθεση μεταξύ αστικής και εργατικής τάξης, που κυριαρχεί στο μαρξιστικό αφήγημα, ακόμα και στις κατεξοχήν παραδοσιακές βιομηχανικές χώρες όπως ΗΠΑ, Γερμανία και Γαλλία.

Οι διαχωριστικές κοινωνικές γραμμές σε όλο το εύρος των καταπιεζόμενων τάξεων πλέον είναι πολλαπλές και αλληλοεφαπτόμενες: μεταξύ εργαζομένων και ανέργων, νέων και ηλικιωμένων, κατοίκων των πόλεων και της υπαίθρου, μορφωμένων και ανειδίκευτων κ.λπ. Τα χάσματα αυτά ενισχύουν τον κατακερματισμένο κοινωνικό ιστό με συνέπεια σε πολιτικό επίπεδο να ευδοκιμεί το επιφανειακό επικοινωνιακό σχήμα «λαός κατά ελίτ», που είναι το νέο πολιτικό όχημα όλων των λαϊκίστικων κινημάτων, η δημαγωγία των οποίων βρίσκει έδαφος πάνω σε πραγματικά προβλήματα των κοινωνιών και σε πραγματικές αγωνίες, όπως χαρακτηριστικά στην περίπτωση Τραμπ στην Αμερική. 

Ελίτ εκτός νόμου

Βασικός παράγοντας αυτής της σταδιακής παρακμιακής πορείας της Δύσης είναι η μετάλλαξη του καπιταλιστικού συστήματος από παραγωγικό σε χρηματοπιστωτικό ιδιαίτερα στις δυτικές χώρες και ο συνεχιζόμενος φεουδαρχικός ολιγαρχικός αυταρχισμός των κατόχων του θηριώδους πλούτου, μέσω του οποίου ουσιαστικά ελέγχονται οι θεσμοί και οι κοινωνίες στην Δύση. Ενδεικτική εικόνα αυτού αποτέλεσαν τα Pandora Papers, τα Panama Papers και τα Paradise Papers, που αφορούσαν ένα μικρό μέρος του αποθηκευμένου τεράστιου νεκρού πλούτου, της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς της διεθνούς ελίτ και των νεοφεουδαρχών του παγκόσμιου χρήματος. 

Η εξέλιξη αυτή του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος θυμίζει ολοένα και περισσότερο αναλογικά, την διαδικασία της «πρωταρχικής συσσώρευσης», όπου σύμφωνα με τον Μαρξ, κυριαρχούσε η βίαιη απόσπαση των πληθυσμών από τα μέσα διαβίωσής τους. Σήμερα, κυριαρχεί η στρατηγική της συσσώρευσης μέσω της «υφαρπαγής», με εργαλείο τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, που έχουν αυτονομηθεί από την παραγωγική διαδικασία και εν συνεχεία την απόκρυψη αυτού του τεράστιου πλούτου στους φορολογικούς παραδείσους. 

Πρόκειται για σοβαρή και ανήκεστο μετάλλαξή του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, αφού χωρίς κανέναν έλεγχο πλέον, ενισχύονται συνεχώς τα φεουδαρχικά του χαρακτηριστικά, δηλαδή ο έλεγχος της παγκόσμιας οικονομίας από ελάχιστους ανθρώπους ή πολυεθνικές, που είναι σε θέση να διαλύσουν πανεύκολα ολόκληρες κοινωνίες και Κράτη.

Αυτή η κατάσταση, που ευφυώς ονομάστηκε από κάποιους ως «καπιταλισμός εκτός νόμου», είναι αποτέλεσμα της προηγηθείσας συστηματικής παγκόσμιας απορρύθμισης των αγορών, μέσω της ιδεολογίας του νεοφιλελευθερισμού (παγκοσμιοποίηση), της γιγάντωσης του χρηματοπιστωτικού τομέα έναντι της πραγματικής οικονομίας και της πλήρους αποδυνάμωσης των παγκόσμιων ελεγκτικών μηχανισμών.

Πιστοποιεί ακόμα και την πλήρη ενσωμάτωση της πολιτικής στην οικονομία λόγω της αφομοίωσης της παγκόσμιας πολιτικής «ελίτ» στην καπιταλιστική οικονομική ολιγαρχία, που ρέπει στην έντονη διαφθορά και την παρανομία. Δηλαδή, στην εκτεταμένη φοροδιαφυγή, φοροαποφυγή και ξέπλυμα μαύρου χρήματος, που πλήττει βαρύτατα τα δικαιώματα, το παρόν και το μέλλον της πλειοψηφίας των ανθρώπων σε κάθε Κράτος (κυρίως της Δύσης), λόγω της συνεχούς δραματικής μείωσης των δημοσίων εσόδων για την χρηματοδότηση του Κράτους Πρόνοιας.

Πρόκειται για μια εκρηκτική εξέλιξη, που απειλεί τις κοινωνίες στον πλανήτη λόγω της πλήρης ασυδοσίας στα μέλη της διεθνούς ολιγαρχίας του χρήματος, που λαμβάνει ακραία φεουδαρχικά χαρακτηριστικά και της πλήρους ενσωμάτωσης των πολιτικών ελίτ, που στοιχειωδώς θα περίμενε κανείς μέσω των διαφόρων κυβερνήσεων την υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος και των κοινωνιών , τις οποίες υποτίθεται εκπροσωπούν.

Οι εξελίξεις αυτές στην Δύση, πέραν της αποβιομηχάνισης και της εκρηκτικής ανόδου των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, με συνέπεια την μείωση της παραγωγικής βάσης, την δραματική αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων και την αποσταθεροποίηση των μεσαίων τάξεων, έχουν εκτοξεύσει πλήρως την διαπλοκή και την διαφθορά, που κατατρώει συνεχώς και την δημοκρατία, η οποία παραμένει τυπικά στην έκφραση «ζωντανή», αλλά επί της ουσίας περιορίζεται σε επιλογές, που δεν αγγίζουν την πραγματική οικονομική και συνακόλουθα πολιτική εξουσία για τις οποίες επικρατεί αυστηρό πλαίσιο ατιμωρησίας. Ο ολιγαρχικός αυταρχισμός των δυτικών ελίτ εκδηλώνεται πλέον ξεκάθαρα και η οικονομική ισχύς μετατρέπεται σε πολιτική εξουσία, χωρίς δημοκρατικό έλεγχο.

Η αλαζονική συμπεριφορά αυτών εκφράζεται στην πεποίθησή τους, ότι βρίσκονται υπέρ άνω νόμου, κοινωνιών και ηθικών ορίων, συγκροτώντας ολοένα και περισσότερο ένα εκφυλιστικό, μηδενιστικό σύστημα, όπου δεν υπάρχουν στόχοι προόδου και προώθησης της κοινωνίας ως συνόλου, αλλά «ιερό δισκοπότηρο» αποτελεί το ατομικό συμφέρον των νέων φεουδαρχών του παγκόσμιου πλούτου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η απόλυση τριακοσίων δημοσιογράφων από την παραδοσιακή εφημερίδα «Washington Post» από έναν εκ των εκπροσώπων αυτής της αλλοτριωμένης και εκφυλιστικής ελίτ, Τζεφ Μπέζος, με το επιχείρημα, ότι υπάρχουν ζημιές, οι οποίες αντιστοιχούσαν στις αχρείαστες δαπάνες, που έκανε αυτός για τον πρόσφατο γάμο του στην Βενετία!

Εκφυλισμός, διαφθορά, ιδιότυπος ναρκισσισμός

Η υπόθεση του Jeffrey Epstein είναι ένας μεγάλος διαθλαστικός καθρέφτης αυτής της εσωτερικής γάγγραινας και του εκφυλισμού της επιχειρηματικής και πολιτικής ελίτ στον δυτικό κόσμο, που όμως ελέγχει τις νέες τεχνολογίες, τις οικονομίες των χωρών, έχοντας αμύθητες περιουσίες «νεκρού» χρήματος. Τα κύρια επιδεινούμενα, μάλιστα, στοιχεία αυτής της ελίτ είναι η απληστία, ο κυνισμός, ο εκφυλισμός, η διαφθορά, ο ιδιότυπος ναρκισσισμός και η ηθική κατάπτωση, που οδηγούν όλο το δυτικό σύστημα στον μηδενισμό και στην τεράστια παρακμή. Εύστοχα ο Emmanuel Todd στο βιβλίο του «Η ήττα της Δύσης» εξηγεί, ότι αυτή η παρακμή της Δύσης προέρχεται από την ακραία ατομικοποίηση, την διάλυση των σταθερών οικογενειακών προτύπων, την απώλεια της διαγενειακής συνέχειας, που οδηγούν στην αποσύνθεση του κοινωνικού και ανθρωπολογικού της πυρήνα. 

Η κρίση της Δύσης είναι σε μεγάλο βαθμό κρίση της ηγετικής τάξης και όχι κρίση θεσμών ή λαών, αφού οι σημερινές ελίτ προέρχονται κυρίως από χρηματοπιστωτικούς κύκλους, που δεν έχουν ουδεμία οργανική σύνδεση με την κοινωνία. Έχοντας δημιουργήσει ένα τεχνοκρατικό κλειστό κύκλωμα εξουσίας, χωρίς κανένα κοινωνικό και δημοκρατικό έλεγχο και χωρίς ηθικούς φραγμούς, όπως καταδεικνύεται από το σκάνδαλο Epstein, οδηγούν την δύση στον δρόμο της παρακμής και της εκφύλισης. 

Αποτελούν συνεπώς, αυτές οι αλλοτριωμένες ελίτ και οι προσδεμένοι σε αυτές κύκλοι, τον μεγαλύτερο εχθρό του δυτικού πολιτισμού, που δεν απειλείται, τόσο από εξωτερικούς αντιπάλους, όσο από την απώλεια εμπιστοσύνης των κοινωνιών προς τους θεσμούς και τις πάσης φύσεως ηγεσίες (οικονομικές, πολιτικές, πνευματικές κλπ.). Η συνειδητοποίηση αυτής της πολύ σκληρής πραγματικότητας, αποτελεί την πρώτη και βασική προϋπόθεση για την ανακοπή της πορείας του δυτικού κόσμου προς το έρεβος, που κινείται σήμερα με επιταχυνόμενο ρυθμό.