Οι Εβραίοι ή οι Έλληνες είναι πρωταθλητές στο διχασμό;

Και βάσει αυτού του αφορισμού, έχουμε τις συνεχείς θρηνωδίες για τη διχόνοια των Ελλήνων που μας προξενεί εθνικές καταστροφές, δεν μας αφήνει να μεγαλουργήσουμε κ.τ.λ. Είναι σωστό αυτό; Προκειμένου να δοθεί απάντηση, ας ανατρέξουμε σε άλλον αφορισμό – όχι του Τσώρτσιλ, μα του Κομφούκιου (551-479 π.Χ.). Ρωτήθηκε κάποτε ο μέγας Φιλόσοφος τι πρέπει να γίνει, για να λειτουργήσει σωστά το Κράτος, και αυτός είπε: «Να ανορθωθούν οι λέξεις και να ανακτήσουν τη σημασία τους!». Απάντηση παράδοξη που, όμως, πλήρως εναρμονίζεται με την πραγματικότητα. Πάρα πολλά από τα γεγονότα, που θλιβερά έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη της ανθρωπότητας οφείλονται σε παρερμηνεία λέξεων.

Το πιο “χτυπητό” παράδειγμα είναι ο εμφύλιος πόλεμος της Ρωσίας (1917-1922), κατά τον οποίο οι “Λευκοί” ηττήθηκαν κυρίως λόγω της υποστήριξης που οι αγρότες έδωσαν στους “Ερυθρούς”. Πώς έγινε αυτό; Μα με το παιγνίδι των λέξεων”! Λίγο μετά την, κατά τον Οκτώβριο του 1917, επικράτηση των Μπολσεβίκων στην Πετρούπολη, ο Λένιν εξάγγειλε την “εθνικοποίηση” της γης. Και αυτό το έκανε χρησιμοποιώντας τη λέξη narod, που στα ρωσικά σημαίνει και “πλήθος” και “έθνος” και “λαός”. Αυτός βέβαια εννοούσε το “έθνος”, όπως έμελλε να διαμορφωθεί υπό το νεοπαγές κομμουνιστικό καθεστώς. Οι χωρικοί όμως πίστεψαν πως σήμαινε τον “λαό”, δηλαδή τους ίδιους, και σε κατάσταση ενθουσιασμού έσπευσαν να οικειοποιηθούν τα κτήματα της Εκκλησίας, της αριστοκρατίας και του στέμματος. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά…

Κάτι ανάλογο έγινε και στη Γαλλική Επανάσταση (1789-1792): Το σύνθημα που κυριάρχησε ήταν “Ελευθερία-Ισότης-Αδελφότης”. Η κομβική έννοια ήταν εκείνη της Ισότητος, με την οποία νοούνταν η αξιολόγηση των ανθρώπων ανεξάρτητα από την αριστοκρατική ή μη καταγωγή τους. Η ερμηνεία, όμως, που ταχύτατα επικράτησε υπήρξε εκείνη της “ισοπέδωσης”, την οποία επέφερε η ολοκληρωτική παραγνώριση οποιουδήποτε προσωπικού μειονεκτήματος/ πλεονεκτήματος και προσόντος. Επακολούθησε έτσι κατάσταση αιματηρής αναρχίας, την οποία τερμάτισε ο Μέγας Ναπολέων.

Διερωτάται λοιπόν κανείς: Από πού κι ως πού, εμείς οι Έλληνες θεωρούμαστε πρωταθλητές του εμφύλιου αλληλοσπαραγμού; Οι Ισπανοί, οι οποίοι από τις αρχές του 19ου αιώνα μέχρι τα μέσα σχεδόν του 20ού είχαν αλλεπάλληλες, ένοπλες και βαρέως αιματηρές μεταξύ τους συγκρούσεις, γιατί δεν απειλούν αυτήν την οιονεί πρωτοκαθεδρία μας; Οι Γάλλοι, που από το 1789 έως το 1914 παρέμεναν αγρίως διχασμένοι σε οπαδούς της Λευκής αφενός και της Τρίχρωμης αφετέρου σημαίας, κατά ποία λογική δεν αμαυρώνουν αυτήν την τόσο γερά εδραιωμένη φήμη μας; Οι Γερμανοί, που και τώρα αισθητώς για θρησκευτικούς λόγους διχάζονται (Λουθηρανοί-Ρωμαιοκαθολικοί), πώς γίνεται να μη μας ξεπερνάνε στο πολυθρύλητο “άθλημα” του διχασμού;

Ας μη κουραζόμαστε! Και εδώ το ζήτημα εστιάζεται στη σημασία των λέξεων. Οι Έλληνες δεν πάσχουμε από “διχόνοια”, απλώς μας διέπει κατάσταση “διχοστασίας” – όρος που καθιερώθηκε από τον ίδιο τον Πλάτωνα. “Διχόνοια” σημαίνει “διαφωνία”, ενώ η “διχοστασία” έχει την έννοια της “ασυμφωνίας”. Αυτό γίνεται ευχερώς αντιληπτό μέσω της ετυμολόγησης: Συστατικό της “διχόνοιας” είναι ο “νους”, και αυτό της προσδίδει την έννοια της διαφορετικής ιδέας/ιδεολογίας. Η “διχοστασία”, πάλι, σημαίνει διαφορετική στάση και, κατά κανόνα, αυτή η διαφορά προέρχεται από σύγκρουση όχι ιδεών, αλλά προσωπικών συμφερόντων/μικροσυμφερόντων. Κατά συνέπεια, το όλο πρόβλημά μας εστιάζεται στο διαβόητο: “Γιατί αυτός και όχι εγώ;”.

Ο διχασμός των Εβραίων

Και εν ολίγοις: Ως προς το ανωτέρω αξίωμα του Τσώρτσιλ, ευχερώς μπορεί κανείς να πει: “Τα φαινόμενα απατούν”. Πράγματι, ο λαός που σταθερώς υπήρξε και παραμένει διχασμένος είναι οι Εβραίοι. Αυτό και πάλι ελέγχεται γλωσσικώς. Ο όρος “Εβραίοι”, που υπάρχει μόνο στα ελληνικά, τα ιταλικά και τα ρωσικά, είναι σφαλερός. Εδώ και πολλούς αιώνες δεν υφίστανται πια Εβραίοι: Υπάρχουνε μόνο Ιουδαίοι (Jews, Juifs, Juden, Judíos κ.λπ.) και αυτό, επειδή μετά τον θάνατο του Σολομώντος (937 π.Χ. [;]), οι Δώδεκα εβραϊκές Φυλές διασπάστηκαν και δημιούργησαν δύο ουσιαστικώς εχθρικά μεταξύ τους Κράτη, το βασίλειο του Ιούδα, με πρωτεύουσα τα Ιεροσόλυμα, και εκείνο του Ισραήλ, όπου περιλαμβανόταν η ευρύτερη περιοχή της Σαμάρειας.

Η συνέχεια είναι γνωστή: To 721 π.Χ., οι Ασσύριοι κατέλαβαν το βασίλειο του Ισραήλ και εκτόπισαν τις Δέκα από τις Δώδεκα Φυλές των Εβραίων, που συναποτελούσαν τον πληθυσμό του. Το τι έγιναν από τότε αυτές οι Φυλές συνιστά μεγάλο επιστημονικό ερώτημα, που ακόμη παραμένει άλυτο. Κάποια στιγμή βέβαια, ισχνά κατάλοιπα αυτών των Δέκα Φυλών επέστρεψαν στην Παλαιστίνη και εγκαταστάθηκαν στη Σαμάρεια. Θεωρητικώς, είχαν το ίδιο θρήσκευμα με τους Ιουδαίους – αλλά με αποφασιστικής σημασίας διαφορά: Οι μεν Ιουδαίοι λάτρευαν τον Θεό στον Ναό των Ιεροσολύμων, ενώ οι Σαμαρείτες, πιστοί όπως ισχυρίζονταν στη διδασκαλία του Μωυσή, επέμεναν να ασκούν τη λατρεία τους πάνω σε βουνοκορφές. Εξ ου και το ευαγγελικό: “Οὐ συγχρῶνται Σαμαρεῖται Ἰουδαίοις”.

Στη συνέχεια προέκυψαν και άλλοι, οξύτεροι διχασμοί. Στους πολυπληθείς Ιουδαίους, που κάποτε εγκαταστάθηκαν στην Ισπανία, προστέθηκαν οι ακόμη πολυπληθέστεροι Ιουδαίοι της Ανατολικής Ευρώπης, απόγονοι -όπως πιστεύεται- της εξιουδαϊσμένης τουρκικής φυλής των Χαζάρων. Αυτοί οι τελευταίοι, γνωστοί ως Ασκεναζίμ, μιλούν ακόμη και σήμερα μια εκδοχή της γερμανικής γλώσσας, ενώ οι πρώτοι, οι Σεφαρντίμ, παρεφθαρμένα ισπανικά. Η μεταξύ τους αντίθεση είναι έκδηλη και παραμένει μέγα κοινωνικό πρόβλημα στο Κράτος του Ισραήλ. Ας προστεθούν σε αυτούς και οι Καραΐτες της Ρωσίας (από τους οποίους προέρχονταν βασικοί συνεργάτες του Τρότσκυ), που δέχονται ως βάση του θρησκεύματός τους μόνο την Πεντάτευχο (Τορά) και απολύτως τίποτα άλλο.

Και το αποκορύφωμα: Υπάρχουν σεβαστές προσωπικότητες ραβίνων, οι οποίοι κυριολεκτικώς απορρίπτουν το Κράτος του Ισραήλ: Αυτό πρέπει να δημιουργηθεί από τον Μεσσία και όχι από ανθρώπους. Συνακολούθως, όταν πριν από λίγα χρόνια μέγας Ιουδαίος ιεροδιδάσκαλος των ΗΠΑ πείστηκε να επισκεφθεί το Τελ Αβίβ, συστηματικώς αφαιρέθηκε από τα μέρη όπου θα πήγαινε οποιαδήποτε γραπτή ένδειξη σχετική με την ισραηλινή επικράτεια, προκειμένου να μη θυμώσει και φύγει!

Και πόσοι άλλοι ακόμα… Υπάρχουν οι Φαλάσα, Μαύροι- κατάμαυροι Ιουδαίοι της Αιθιοπίας, οι Ιουδαίοι της Κίνας, μορφές των οποίων γλαφυρώς περιγράφονται σε βιβλία της Περλ Μπακ, οι αραβόφωνοι Ιουδαίοι της Υεμένης… Όλων αυτών η συγχώνευση σε ενιαίο εθνικό σύνολο, ειδικώς τώρα, επιχειρείται μέσω της στρατιωτικής θητείας. Και βέβαια, το κατεξοχήν απροσδόκητο θα είναι το να αποδειχθεί κάποια στιγμή ότι και ο τωρινός πόλεμος Ισραήλ-Ιράν δεν είναι παρά ενδοϊουδαϊκή διαμάχη.

Ο ελληνικός λαός

Ας επιστρέψουμε όμως στα καθ’ ημάς. Τι διχασμό μπορούμε εμείς, οι Έλληνες, ανταγωνιστικώς να προβάλουμε σε βάρος των Ιουδαίων; Στην Ελλάδα περίπου όλοι μας μιλάμε ελληνικά, είμαστε πατριώτες, τέκνα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, υπερήφανοι για το παρελθόν μας -και σε γενικές γραμμές- δημοκράτες. Εξ ου και ο σε βάρος μας έλεγχος, που σταθερώς ασκείται από τους αθέατους εξουσιαστές, είναι εντυπωσιακώς αποτελεσματικός: Όλοι μας σε όλα και για όλα, οπότε ένας παρατηρητής των “υπερκυρίαρχων” είναι υπεραρκετός για να κάνει τη δουλειά. Παρακολουθεί τη συμπαγή ομάδα που συναποτελούμε – και απλώς υπόσχεται στον εκάστοτε αδικημένο πως γρήγορα θα έρθει και η δική του η σειρά.

Πώς όμως να ελεγχθούν οι Ιουδαίοι; Πού να βρεθούν τόσοι ελεγκτές/παρατηρητές; Και τα πράγματα καθοριστικώς εν προκειμένω δυσχεραίνονται από δύο αρχές, που σταθερώς διέπουν το σύνολο του ιουδαϊκού κόσμου – συγκεκριμένα:

• Ουσιαστικώς δεν υπάρχουν νομοθετήματα, συντάγματα, ερμηνευτικές διατάξεις και τα παρεμφερή. Νόμος είναι μόνο εκείνος του Θεού, τον οποίο ερμηνεύει ο ραβίνος, δηλαδή ο σοφός, η άνετη διαβίωση του οποίου αποτελεί υποχρέωση της κοινότητας. Όποιος διαφωνεί δεν προσπαθεί να αποδείξει πως έχει δίκιο: Απλώς διαχωρίζει τη θέση του – και μάλιστα δραστικώς. Δικηγόροι υπάρχουνε βέβαια – και μάλιστα πολλοί• κατά κανόνα όμως είναι όχι για τους Ιουδαίους, μα για τους “άλλους”.
• Εθιμικώς μία ποινή, τουλάχιστον για τα σοβαρά αδικήματα, προβλέπεται: ο θάνατος. Και ένα ωραίο παράδειγμα περιέχεται στο βιβλίο του παλαιού φοιτητή μου, Θανάση Κοσμόπουλου, “Τα Ματωμένα Τρίγωνα”, όπου η έσχατη ποινή ατύπως επιβάλλεται λόγω απλής υποψίας.

Και εν κατακλείδι: Να γιατί ομάδες Ιουδαίων ελέγχουν σχεδόν ολόκληρο τον κόσμο, ενώ αυτούς δεν τους ελέγχει κανείς. Κανονικά, λοιπόν, οι αθέατοι εξουσιαστές μας θα έπρεπε να μας ευγνωμονούν για τις ευκολίες που τους παρέχουμε, και όχι να μάς φορτώνουνε Μνημόνια κ.τ.λ. Όπως όμως έλεγαν και οι παππούδες μας: “Ουδείς μεγαλύτερος εχθρός από τον ευεργετηθέντα”.