Πόλεμος με όχημα την ηθικολογία

Για πολλούς πολιτικούς τα “πάντα όλα της Βίας” δεν προσεγγίζονται με βάση το Δίκαιο και τους θεσμούς, αλλά αξιολογούνται σύμφωνα με την οπτική [ιδεολογικοπολιτική] γωνία στην οποία στέκονται. Μερικοί τραμπ-αλίζονται μεταξύ του συμφέροντος Κακού και του μη-αρεστού Καλού, άλλοι ισχυρίζονται ότι βρίσκονται στο πλευρό της ελευθερίας των λαών [χωρίς να ορίζουν το ακριβές περιεχόμενο αυτής της ελευθερίας], ενώ κάποιοι τάσσονται υπέρ της ζωής του ανθρώπου [χωρίς πάλι να ξεκαθαρίζουν αν πρόκειται για τον “σκλάβο-άνθρωπο”, για τον έμφοβο Κυρ-Παντελή ή για τον αλήστου μνήμης “νέο άνθρωπο” που θα κατασκεύαζαν στο παρελθόν οι “απελευθερωτές των λαών”].

Εκείνοι δε που δηλώνουν ότι κινούνται στη σωστή πλευρά της Ιστορίας συνήθως δεν διαθέτουν ούτε την υπομονή να περιμένουν “που θα κάτσει στο τέλος η μπίλια της Ιστορίας”, ούτε το θάρρος να παραδεχτούν ότι λάθεψαν στις προβλέψεις τους, όταν η Ιστορία τους γυρίσει την πλάτη.

Όλοι θέλουν… να μας σώσουν

Ο άδικος, απρόκλητος, αιματηρός πόλεμος δεν μπορεί να στηρίζεται σε επιχειρήματα ηθικού σχετικισμού κινήτρων και σκοπών ή να επικαλείται ιστορικούς συμψηφισμούς. Όσο εξακολουθούμε αντί να ερμηνεύουμε με πραγματικά εργαλεία και με καθαρό μάτι τα διεθνή/πολιτικά/κοινωνικά φαινόμενα, αλλά προτιμάμε να τα “καπελώνουμε” με βάση προ-υπάρχουσες ρετσέτες, το μετα-πολεμικό μέλλον της χώρας δεν μοιάζει ευοίωνο.

Αναρωτιέμαι… Μήπως μπορούν οι επίδοξοι σωτήρες να σταματήσουν να μιλάνε αορίστως κι ασαφώς για τα σχέδια τους προς σωτηρίαν μας; [sic] Νομίζουν ακόμα ότι αρκεί η αναφορά τους στην Ειρήνη, στη Δημοκρατία, στο Κράτος δικαίου ή στ’ ανθρώπινα δικαιώματα για ν’ αναγνωριστεί κάποιος ηγέτης-Μεσσίας; Πιστεύουν ότι αν τάζουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες στους “ιθαγενείς-ψηφοφόρους” καθίστανται αξιόπιστοι για rebranding ή rebound;

Κατά τη γνώμη μου, η συνεχής αναφορά στον “΄Ανθρωπο” [κι όχι στην Ανθρωπότητα], η προσφυγή στην έννοια [κι όχι στο περιεχόμενο] της Ανθρωπιάς μπορεί να στοιχειοθετούν μία καλή Έκθεση ιδεών για το επίπεδο του Λυκείου, όμως δεν συνιστούν σοβαρές προτάσεις επί-λυσης καυτών προβλημάτων της ζωής μας, για τα οποία [υποτίθεται ότι] κόπτονται. Πρέπει ορισμένοι να συνειδητοποιήσουν ότι αν δεν υπάρχει “δίκαιος πόλεμος”, τότε δεν δικαιολογείται και “η καλή βία”, την οποία δεν απαρνούνται λόγω ιδεοληψίας. Αν η εισβολή σε μία χώρα είναι εξ αρχής ανεπίτρεπτη και παραβιάζει όλους τους σχετικούς κανόνες του ΟΗΕ, τότε οφείλουν καθημερινά να κάνουν πορείες για την Κύπρο και την Ουκρανία.

Ο πόλεμος και οι πληγές της επόμενες ημέρας

Προσεγγίσεις του τύπου: είμαι με το λαό κι όχι με το Κράτος, είμαι με το Δίκαιο κι όχι με το λαό, είμαι με τη χώρα και το λαό, αρκεί η χώρα ν’ αλλάξει ηγέτη και ο λαός ν’ αποδεχτεί το status quo ή είμαι με ΟΛΟΥΣ [ή με ΚΑΝΕΝΑ] ανάλογα με τα συμφέροντα του κόμματός μου, δεν δίνουν κύρος και φερεγγυότητα στους/στις φωνασκούντες/ούσες. Αν υιοθετούμε τον Πολιτισμό της Ειρήνης και τη παγκοσμιοποίηση [διεθνισμό;] των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πρέπει να καταδικάζουμε τον πόλεμο και κάθε καθεστώς καταπίεσης, όχι όμως με à la carte σκοπιμότητες. Δεν σκοτώνουν διαφορετικά οι σφαίρες των καπιταλιστών από τις σφαίρες των ισλαμιστών. Ούτε πονάνε λιγότερο τα θύματα των Ολοκληρωτισμών, ανάλογα με το χρώμα της σημαίας

Ο κίνδυνος να τελειώσει ο πόλεμος αλλά να μας μείνει η βία είναι παρών και κρίσιμος. Γι’ αυτό η επούλωση των πληγών the day after, για το γενικότερο καλό της Ανθρωπότητας, δεν πρέπει να γίνει με βάση το δίκοπο δίλημμα “με ποιούς ήσουνα;” αλλά με μία συνολική ανθρωπιστική προσέγγιση σύμφωνα με τις πάγιες αρχές του Διεθνούς δικαίου και του Πολιτισμού της Ειρήνης.