Συμπληρώματα διαστροφής! – Με αφορμή την φρίκη στην Κυψέλη

Η ιδεολογική δυσανεξία στις ιδέες της ιστορικής συνέχειας και της πολιτισμικής συνεκτικότητας που συγκροτούν την πεμπτουσία των λαών και των εθνικών τους συνειδήσεων, είναι ως γνωστό χαρακτηριστική της φιλελεύθερης γκλομπαλιστικής ιδεοληψίας.

Τα ιδεολογήματα της διαφορετικότητας, δηλαδή της πολιτικά ορθής απεριόριστης ανεκτικότητας σε όλες τις διαφορές και επιτρεπτικότητας σε όλες τις παρεκκλίσεις από τους καθιερωμένους ηθικούς κανόνες που οργάνωναν την κανονική κοινωνική ζωή των πολιτών, αποτελούν σήμερα κάτι σαν ιδεολογικό συμπλήρωμα διατροφής της πολιτικά ορθής σκέψης όλων των κατά φαντασίαν πολιτών του κόσμου που ορκίζονται στο όνομα μιας παγκόσμιας συμπεριληπτικής κοινωνίας ομιλούντων διπόδων, με την αίσθηση μάλιστα ότι έτσι γίνονται και φαίνονται “προοδευτικοί” ή /και “αριστεροί”…

Έτσι, ο ιστορικά αμερικανόπνευστος πολιτισμικός ανιστορισμός ενός “Νέου Κόσμου” συναντά και διασταυρώνεται με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική θρησκεία του δικαιωματισμού και την καλλιέργεια της πολιτισμικής “αντι-συνεκτικότητας” των “ανοικτών κοινωνιών”. Η συνάντηση αυτή είναι ανοιχτή και ανεκτική σε όλα τα συμπληρώματα διαστροφής που είναι καθημερινώς ορατά στις σύγχρονες δυτικές, αντισυνεκτικές και αντικοινωνικές “κοινωνίες”.

Με άλλα λόγια, τα καθημερινά σχεδόν συμπληρώματα διαστροφής είναι απαραίτητα στο “σύστημα” γιατί παρέχουν επί του αέναου παρόντος, το έδαφος επί του οποίου ασκείται, εξασκείται και ελέγχεται από το καθεστώς η απεριόριστη ανοχή των εξατομικευμένων υπηκόων στο αποτρόπαιο. Ελέγχεται η ιδεολογική και πολιτισμική υποτέλεια των οικειόφοβων, των οποίων τις νοοτροπίες και τα αντανακλαστικά, τις ηθικοπολιτικές και ιδεολογικές αποστάσεις από τον “πρόγονο”, τον “γείτονα”, τον “συμπατριώτη”, τον “συνάδελφο” κλπ., έχουμε ήδη περιγράψει αναλυτικά από το 2005 (Αυτοκρατορία και Συνειδήσεις), σε συνάρτηση προφανώς με το “θάνατο” των συλλογικών υποκειμένων της ιστορίας (εθνικών και ταξικών).

Ο ρόλος “διανοουμένων”

Ας σημειωθεί ωστόσο παρεμπιπτόντως, ότι ορισμένοι “διανοούμενοι” του δήθεν “αντι-συστημικού”, αλλά ωστόσο έντονα μετα-μοντέρνου συρμού, που, παριστάνοντας τους “πρωτοπόρους”, ανακαλύπτουν συνήθως με στόμφο τον κόσμο που οι ίδιοι ως τώρα δεν υποψιαζόντουσαν κάν – αναγνώρισαν πρόσφατα την σημασία της έννοιας “οικειοφοβία”, αλλά προφανώς λόγω της θεωρητικής τους ανεπάρκειας, την απέδωσαν με τον αδόκιμο όρο της “οικοφοβίας”.

Αυτή η κατηγορία “στοχαστών” “αποκαλύπτει”, πάντα εκ των υστέρων, διάφορα κοινωνικά φαινόμενα που έχουν ήδη εντοπιστεί και αναλυθεί διεξοδικά, χωρίς βέβαια οι ίδιοι να κουράζονται με “περιττές βιβλιογραφικές αναφορές” στις τοποθετήσεις τους. Ωστόσο, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι δεν υπάρχει καμία φοβία του “οίκου”.

Υπάρχει “φοβία” (αντιπάθεια, περιφρόνηση, απαξίωση κλπ.) του πολιτισμικώς και ιστορικώς οικείου. Στις στενές διαπροσωπικές σχέσεις, ενδεχομένως και του συγγενικού προσώπου. Διότι, για όλους αυτούς τους μετανεωτερικούς νέο-αγρίους, το καλύτερο συμπλήρωμα διαστροφής είναι η σαδιστική βία κατά των πιο αδύναμων και ανυπεράσπιστων. Προφανώς, τα ανήλικα παιδιά και οι εν ζωή ηλικιωμένοι είναι τα καλύτερα θύματα της νεοφασίζουσας θηριωδίας των οικειόφοβων.

Από την μεριά της, επιφυλακτική σε κάθε ιδέα αυθόρμητης και ανοργάνωτης αυτοδικίας κατά των σαδιστών του είδους αυτού, η υπόλοιπη κοινωνία παρακολουθεί σαστισμένη τις διαδικασίες της εσωτερικής της διάλυσης. Συνηθίζει και εξοικειώνεται με το πεπρωμένο της παρακμής της. Τα ΜΜΕ και κάθε λογής “ειδικοί” που “είδαν σκοτάδι και μπήκαν” αναζητώντας κι αυτοί μια κάποια αναγνώριση ως “διανοούμενοι” από δεύτερο και τρίτο χέρι, (νομικοί, ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι κλπ.), είναι πάντα ούτως ή άλλως εκεί για να αποδομήσουν ή να αποκρύψουν την ιστορική, κοινωνιοπολιτική σημασία των συμπληρωμάτων διαστροφής και με τις ελλειπτικές, ψευτο-ορθολογικές ερμηνείες τους, να τα κάνουν ίσως κάπως πιο εύπεπτα…..