Τα αρχεία Epstein και η πλήρης αποχαλίνωση της παγκόσμιας ελίτ…

Αυτός ο απόλυτος εγωισμός καταλήγει γρήγορα σε έναν ηδονισμό ικανό να θυσιάσει και να ποδοπατήσει τον άλλον και όλον τον κόσμο, αρνούμενος κάθε ηθική αναστολή. Αυτό είναι το μηδενιστικό αξιακό πλαίσιο που ιστορικά συνδέθηκε με την ανάπτυξη ενός “γυμνού” καπιταλισμού. Με πρώτο ίσως τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, αυτή η δυναμική της βύθισης του Διαφωτισμού στα σκοτάδια και την “άβυσσο της ψυχής”, δηλαδή η αναζήτηση της ηδονής στην καταστροφή, υπήρξε θέμα φιλοσοφικού αναστοχασμού και πολιτικού προβληματισμού.

Ο πολιτισμός, ιδιαίτερα εκείνος που απορρέει ρομαντικά και “αναγενησιακά” από την πλατωνική και αριστοτελική παράδοση, λειτούργησε πρώτος σαν ηθικό φρένο, σαν καταστολή του εγωκεντρικού σαδιστικού πάθους των ανθρώπινων “υπερ φύσιν ζώων”. Μας επέτρεψε να σκεφτούμε ανθρωπολογικά τους όρους της συμβίωσης και της συνεργασίας στις ανθρώπινες κοινότητες. Χρειάστηκε βέβαια μια ιεροποίηση των πλαισίων της κανονικότητας. Μια παράδοση ηθική και ταυτόχρονα λογική, κοινή και σεβαστή από όλους.

Η ιδέα του Καλλικλή (Πλάτωνος, Γοργίας) ότι μπορούμε να καταστρέψουμε εγωιστικά τα πάντα και τους πάντες, φύση και ανθρώπους, για να διατηρήσουμε ή να αυξήσουμε την χαρά του ατομικού κέρδους (με σημερινούς όρους, για να παράγουμε περισσότερα εμπορεύματα, παρέχοντας στα άτομα, παραγωγούς ή καταναλωτές, την ψευδαίσθηση της αυτοεκπλήρωσης κλπ), ήταν στις παραδοσιακές κοινωνίες μια ιδέα κατάπτυστη ηθικά, παράλογη και ανίερη. Βέβαια, η προκλητική ιεροσυλία από τις ελίτ ήταν πάντα πιθανή. Όμως, σε κάθε κοινωνία ήταν πιθανό ότι οι ιερόσυλοι, (με ηθικούς όρους μηδενιστές, με πολιτικούς δυνάμει προδότες), δεν θα ξέρουν στο τέλος που να κρυφτούν (κάτι θα είχε να πει περί αυτού ο Αλκιβιάδης…)

Στην ιστορία του δυτικού κόσμου απαιτήθηκε γι’ αυτό ένα σύστημα ιερών που οργάνωσαν τις κανονικές κοινωνικές σχέσεις και απέτρεπαν τις  υπερβολές, τις παρεκτροπές ή τις “ύβρεις”. Το σύστημα αυτό διατηρεί την επιθυμία, τον ζήλο, ενδεχομένως το μίσος και τη ζήλια, αλλά παρεμποδίζει τη νόμιμη μεταστροφή τους σε παρόρμηση θανάτου. Αυτός ο “συμβολικός τρίτος”, όπως τον αποκαλεί ο Dufour στο δοκίμιό του για τη “σαδι(στι)κή εποχή”, πάντα παρών στις σχέσεις του δυτικού ατόμου με τον κόσμο, αόρατος στην αισθητή πραγματικότητα, αλλά τα “πάντα πληρών” στη νοητή, είναι απαραίτητος στο φύσει κοινωνικό ανθρώπινο άτομο για να ζήσει σε ομάδες και να γίνει υποκείμενο.

Παντογνώστης, παντοδύναμος, πανταχού παρών, ο υπέροχος θεϊκός τρίτος επιτρέπει άλλωστε στο άτομο να αποζητά και να βρίσκει τη θέση του σαν υπο-κείμενο, με την έννοια πλέον του “δούλου του Θεού”. Επίσης όμως, στο δυτικό τουλάχιστον κόσμο, να εξεγερθεί, να επαναστατήσει, να αμφισβητήσει ορθολογικά αυτή τη δουλεία του. Να “σκοτώσει το Θεό”: τους πολυθεϊκούς συμβολικούς τρίτους με τις πολλές εξισορροπιστικές αντιθέσεις (τον Απόλλωνα απέναντι στο Διόνυσο, την Άρτεμη φύλακα των ορίων, τον κερδώο, αλλά και λόγιο Ερμή, την Αφροδίτη δίπλα παράλληλα στον Ήφαιστο και στον Άρη κλπ.).

Υπόθεση Epstein: Η μετανεωτερικότητα

Τους μονοθεϊστικούς τρίτους, επίσης, της θυσίας, της υπερβατικής αγάπης για τον πλησίον κλπ. Η νεωτερικότητα, με τον ορθολογισμό, την επιστήμη και την τεχνολογία έβαλε στη θέση του Θεού την Ιστορία και μαζί, τα αφηγήματα της εξέλιξης και τις άθεες πλέον ερμηνείες της εμπειρίας των ανθρώπων στην επίγεια ζωή τους. Τόνισε πως οι δογματικές αλήθειες υπήρξαν πάντα όπλα στα χέρια των ισχυρών και όπιο παρηγοριάς για τις συνειδήσεις των ανίσχυρων. Προειδοποίησε  παράλληλα για τους κινδύνους του μηδενισμού – με φιλόσοφους όπως οι Νίτσε και Ντοστογιέφσκυ και ποιητές όπως οι Ελιοτ, Μπωντλέρ κλπ.

Ωστόσο, η μετανεωτερικότητα εκτοπίζει την ιστορία από την κυρίαρχη κοσμοθεωρητική θέση της. Την αποδομεί, την σχετικοποιεί. Περιθωριοποιεί τις επικές και θρησκευτικές συνειδήσεις – τα πρότυπα του αγίου και του ήρωα θεωρούνται αναχρονιστικά! Αμφισβητεί κάθε εγκυρότητα στις αναγνωρισμένες ιστορικές αλήθειες. Κατακερματίζει τις συλλογικές παραδοχές της, διαβρώνει τα ανθρωποκεντρικά ερείσματα της λαϊκής παράδοσης και μνήμης.

Ό,τι είχε απομείνει αποβάλλεται σαν ψευδές, άχρηστο και αντιδραστικό. Γύρω από τα τεχνοεπιστημονικά του επιτεύγματα, ο καπιταλισμός όχι μόνο διεθνοποιείται, αλλά και απογυμνώνεται, “απελευθερώνεται” από τα παραδοσιακά δεσμά της κοινής ηθικής και λογικής, δηλαδή από την θεολογική-πολιτική διάσταση που επέτρεπε στις κοινωνίες να είναι κοινωνίες και στα ανθρώπινα άτομα να είναι όντως “άνθρωποι”, κοινωνικά πρόσωπα, άρα “ούτε θεοί, ούτε θηρία”, όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης.

Σ’ αυτό το αφήγημα της προόδου, οι λαοί καθίστανται πλήθος νομάδων (Νέγκρι) και το πλήθος άθροισμα από ετερόκλητες και διαφορετικές μονάδες, ενδεχομένως “άχρηστα ανθρώπινα πλεονάσματα” που όμως, έχουν την τάση να πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα επί του πλανήτη. Οι ελίτ υιοθετούν μια βολική για τον εαυτό τους αντίληψη του ευγονισμού, καθώς και τις αντίστοιχες μαλθουσιανές ιδεολογίες: θα ήταν ίσως “καλό” οι “περιττοί” κάτοικοι να περιοριστούν ποσοτικά, (με επιδημίες, υποχρεωτικούς εμβολιασμούς, άρση κάθε κοινωνικής πρόνοιας και υγειονομικής περίθαλψης και κάθε επιδόματος που τους επιτρέπει ακόμα να επιβιώνουν). Θα ήταν “καλό” να αντικατασταθούν στις παραγωγικές δραστηριότητες από ρομπότ.

Ασφάλεια-πληροφορίες-επιτήρηση

Οι ηγεμονικές ομάδες θεωρούν πως το ανθρώπινο είδος πρέπει α) να επιτηρείται, β) να ελέγχεται για λόγους πολιτικής και εσωτερικής ασφάλειας και γ) να εντάσσεται στα ρευστά δεδομένα του παρόντος και να ταξινομείται ανάλογα, μέσα από ένα εκτεταμένο δίκτυο πληροφοριών. Ασφάλεια, πληροφορίες, επιτήρηση είναι το τρίπτυχο που συνδυάζει άμεσα την εξουσία (έμπρακτη και συμβολική) με τις business ενός πολιτισμικά γυμνού και ηθικά χειραφετημένου διεθνούς καπιταλισμού.

Συνεπώς, οι εξ ορισμού καινοτόμες ελίτ είναι πάντα έτοιμες (όπως ο Epstein) να χρηματοδοτήσουν έρευνες για την πρόοδο της γενετικής μηχανικής, των τεχνοεπιστημών και της τεχνητής νοημοσύνης. Πάντα πρόθυμες να ενισχύσουν την κλωνοποίηση των ανθρώπων που “αξίζουν την επένδυση”. Θέλουν να κατασκευάσουν ένα “τεχνολογικά επαυξημένο” μετάνθρωπο, ποιοτικά διαφοροποιημένο από το σημερινό ανθρωπάκι! Δηλαδή χωρίς φύλο, πατρίδα, φυλή, οικογένεια, θρησκείες, συνείδηση κοινωνικής τάξης, ιδέες περί εκμετάλλευσης και αλλοτρίωσής του, χωρίς αισθήματα του συνανήκειν… Ένας τεχνοφεουδαρχικός καπιταλισμός διαχείρισης ροών και δεδομένων, όπου η πολιτική-οικονομική εξουσία έχουν ήδη ξανασυναντηθεί και άρχουν πλέον επί ενός κόσμου άγριου, χαοτικού και ανταγωνιστικού, επιβάλλοντας κανόνες και νόμους που αφορούν στη ζωή του παγκόσμιου πλήθους.

Του πλήθους που θα ζει –όσο θα του επιτρέπεται να ζει– καταναλώνοντας σκουλήκια και έντομα για λόγους “οικολογικούς” και χάπια για λόγους ψυχολογικούς. Οι ίδιοι κανόνες δεν ισχύουν βέβαια για τις ελίτ, που στις “μεταδημοκρατίες” βρίσκονται υπεράνω όλων των κανόνων. Πρόκειται συνεπώς για ολιγαρχία που ξαναβρήκε το κομμένο νήμα της παλαιάς, εκ γενετής αριστοκρατίας των Παλαιών Καθεστώτων.  Στο πλαίσιο της πολιτικής αντεπανάστασης που άρχισε στα τέλη του 20ου αιώνα και μοιάζει να ολοκληρώνει τον κύκλο της, το δένει σφιχτά με το παρόν και μέλλον του σημερινού ήπιου ακόμα ολοκληρωτισμού.

Αντιστροφή του φωτός

Σε αυτήν την επιστροφή της Συλλογικής Δύσης στο σκοτάδι, μέσω δήθεν προοδευτικών ιδεολογημάτων, υπάρχει εντούτοις πάντα κάποιος “αόρατος τρίτος”. Εκδηλώνεται σαν “αόρατο χέρι της διεθνούς αγοράς” στο οποίο πιστεύει με μεταφυσική προσήλωση κάθε φιλελεύθερος. Όμως, αυτός ο μηχανικός, αγοραίος και εργαλειακός θεός, είναι επί της ουσίας “έκπτωτος”. Αυτήν τη φορά είναι κάτι σαν “δαίμονας”, σαν “σατανάς”: μια μεταφυσική κομμένη και ραμμένη στα ιδεολογικά, ηθικά, εθιμικά και αισθητικά μέτρα των ασύδοτων κοινωνικά, πολιτισμικά απαίδευτων και πολιτικά ανεξέλεγκτων δυτικών ελίτ που περιφρονούν τους λαούς, τα έθνη, τις δημοκρατίες, τις πολιτικές και πολιτισμικές παραδόσεις.

Αυτές που θεωρούν ταξικά τον εαυτό τους Über Alles: κατ’ εικόνα και ομοίωση όχι μόνο του ναζιστικού καθεστώτος, αλλά και των παρακμιακών προτύπων των Νέρωνα, Καλιγούλα, Ηλιογάβαλου, καθώς και των δεσποτικών ηγεμόνων της Ανατολής, που διαθέτουν την εξουσία να κάνουν επιδεικτικά σαν επί γης θεοί ό,τι οι υποτελείς τους δεν θα τολμούσαν ούτε να φανταστούν. Προφανώς, οι συμμετέχοντες στις συναντήσεις του πράκτορα Epstein δεν ήταν όλοι ούτε παιδόφιλοι, ούτε ανθρωποφάγοι.Στον πιο στενό κύκλο των μυημένων στις γελοίες τελετές με ή χωρίς τα αντίστοιχα ιδεολογήματα, υπήρχαν τέτοιοι “βιτσιόζοι”.

Η πλειοψηφία των διακεκριμένων φίλων του Epstein έβλεπε σ’ αυτόν ένα μαστροπό υψηλού επιπέδου, που παρά τις βιντεοκάμερες, τους εξασφάλιζε με εχεμύθεια ένα ευχάριστο διάλειμμα με όμορφες νεαρές γυναίκες. Why not? Λίγη διασκέδαση δεν βλάπτει! Όλοι, όμως, ως “σκεπτικιστές” ή “ριζικά άθεοι”, εντάσσονται κοσμοθεωρητικά και πολιτισμικά στις μεταφυσικές προεκτάσεις του εκσυγχρονισμένου Βατικανού, ή ακόμα περισσότερο των εκκοσμικευμένων συνομαδώσεων προτεσταντικής προέλευσης (ιεραποστόλων, “σωτήρων του κόσμου” κλπ.). Αυτών που ανθούν στον αμερικανικό “νέο κόσμο” των “ατομικών ελευθεριών” και της ισότητας των ευκαιριών αυτοπραγμάτωσης του καθενός!

Για κάποιες, ωστόσο, από τις πολιτισμικά, ηθικά και διανοητικά υπανάπτυκτες ελίτ του σημερινού δυτικού κόσμου, διάφορες καταχθόνιες φιγούρες “Βαάλ” αποτελούν τρόπο να διακρίνονται μεταφυσικά και να επιδεικνύονται σαν ριζοσπαστικά χειραφετημένες, δηλαδή υπεράνω “λαϊκών προκαταλήψεων”! Να βαυκαλίζονται με την ιδέα ότι κινούνται μεταξύ υπερανθρώπου και μετανθρώπου, στο σαδι(στι)κό πρότυπο του σκοτεινού υπάνθρωπου μασκοφόρου, που άγγιξε ο Κιούμπρικ και περισσότερο ο Παζολίνι. Αυτή η τελετουργική αντιστροφή του φωτός, η ηδονή στην καρναβαλική καταστροφή, το θεατράκι του ανθρώπου που “γίνεται θεός”, δημιουργώντας σήμερα με τις τεχνοεπιστήμες, τις ανθρωπολογικές και υλικές συνθήκες της καταστροφής του είδους του, ωθούν τους συμμετέχοντες στο πάρτυ να αισθάνονται ότι σαν ελίτ υπερβαίνουν τους φραγμούς και τα όρια του παρελθόντος.

Μοιρολατρική υποταγή

Όλο αυτό το πλαίσιο καλεί τους γελοίους που θεωρούν ότι είναι ελίτ, αν όχι να συμμετέχουν άμεσα, τουλάχιστον να ανέχονται τις τελετουργίες της κοπρολαγνείας (βλ. Ντουμπάι), της παιδεραστίας, της τελετουργικής θυσίας παιδιών, ίσως και της ανθρωποφαγίας. Why not? Ο “δαιμόνιος τρίτος” της χειραφετημένης αγοράς, είναι άλλωστε εκείνος που ωθεί τα κοινωνικά υποκείμενα σε άμεση χειραφέτηση και καταναλωτική αυτοεκπλήρωση, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς ηθικούς φραγμούς, χωρίς καν να κεντρίζει, μέσω απαγορεύσεων, την ανία ή την μισοσβησμένη επιθυμία τους.

Κάποιοι από τους χειραφετημένους πρώην δούλους του Θεού ντύνονται για το ελιτίστικο καρναβάλι “υπηρέτες του διαβόλου”. Δηλώνουν, πάνω-κάτω όπως οι τέσσερις επαρχιώτες φασίστες στο salo του Παζολίνι, ότι είναι ελευθεριακοί, σχεδόν “αναρχικοί” (“ούτε θεός, ούτε αφέντης”). Μόνο που –όπως λένε οι παραπάνω φασίστες– “χρειάζονται κράτος” για να κάνουν πράξη τις επιθυμίες τους. Απέναντι στην πολιτική θρησκεία των ατομικών-νομικών δικαιωμάτων, με την οποία τρέφονται οι προοδευτικές συνειδήσεις του παγκόσμιου πλήθους των υπηκόων (ιδεολογικά ελιτοποιημένοι πληβείοι και κατά φαντασία δικαιωματούχοι), οι σαδι(στι)κές ελίτ της παρέας Epstein, όπως εκείνες που αναδεικνύει ο Παζολίνι, δείχνουν έμπρακτα που γράφουν τα νομικά δικαιώματα των “ούτε καν δούλων”.

Δεν κρύβουν τίποτα: εκατομμύρια σελίδες στυγνής καταπάτησης των ατομικών δικαιωμάτων των θυμάτων τους (νεαρών γυναικών, νηπίων και παιδιών), έτσι για πλάκα! Παιδοφιλίες, βιασμοί, κοπρολαγνείες, ανθρωποθυσίες, κανιβαλισμοί! Γιατί λοιπόν μόλις τώρα, τέτοια θάλασσα αποκαλύψεων; Διότι οι τεχνοφεουδαρχικώς ηγεμονεύουσες υπερεθνικές ελίτ, τώρα, μετά τις καραντίνες, τους εμβολιασμούς, τις απαγωγές Προέδρων, τους εξαναγκασμούς πληθυσμών να εγκαταλείψουν τα πατρογονικά εδάφη τους κλπ., κρίνουν σκόπιμο να υπενθυμίσουν στις μικρότερες τοπικές ελίτ και στο ανώνυμο δυτικό πλήθος υπηκόων, πως και από ποιους παίζεται το παιχνίδι.

Για να μάθουν οι πληβείοι την πραγματική κοινωνική-πολιτική θέση τους. Για το αλλοτριωμένο πλήθος των εγγράμματων δυτικών πληβείων, το καρναβαλικό πάρτυ των ελίτ δεν τελείωσε, μόλις άρχισε! Αλλά η ισχύς της αλλοτρίωσής τους βρίσκεται στο ότι είναι ασυνείδητη, ίσως και επιθυμητή. Η συναίνεση είναι εσωτερικευμένη. Η μοιρολατρική υποταγή της μάζας των απάτριδων και των “χειραφετημένων από τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα του παρελθόντος” πληβείων, είναι ήδη άρρητα αποδεκτή. Δύσκολα οι μάζες αυτές θα προσέξουν ότι ο βασιλιάς καρνάβαλος είναι γυμνός.  Ακόμα πιο δύσκολα θα τον κάψουν!