Το come back των πολέμων με θρησκευτικό πρόσημο

Δυστυχώς, όμως, ο πυρήνας αυτός των θρησκειών είναι δίπολος. Και συχνά, συχνότατα μάλιστα, είναι ο άλλος πόλος που επικρατεί. Και είναι αυτός που προτάσσει ότι η εξόντωση και η υποταγή του Άλλου δεν προέρχεται από τις εγγενείς ζωικές δυνάμεις του ανθρώπου, αλλά αφ’ υψηλού, από τον θεϊκό κόσμο. Υπ’ αυτό το πρίσμα, οι πράξεις καταστροφής διαπράττονται με τις ευλογίες, αν όχι και με την υπόδειξη του “θεού”, που μεροληπτεί εθνοθρησκευτικά βάσει του σχεδίου “του”, το οποίο διερμηνεύουν “αμερολήπτως” οι επί της γης θεσπισμένοι εκπρόσωποί του.

Ως αποτέλεσμα, ο καταστροφέας δύναται να κοιμηθεί ήρεμος τα βράδια, απαλλαγμένος από τις ερινύες του, που τις αποκοίμισε ο θεός, αφού ο “ιερός” σκοπός αγιάζει τα μέσα. Κάτι τέτοιο φαίνεται να επικρατεί και στις μέρες μας, όπου οι αλαζόνες δυτικοί θεωρούσαμε ότι βαδίζαμε επί της πλατιάς ορθολογιστικής λεωφόρου, αρχόμενης από της αγγλικής, αμερικανικής και γαλλικής επαναστάσεως. Φευ! Για μια ακόμη φορά, η Ιστορία μάς βγάζει τη γλώσσα… Γιατί τι άλλο από εκδίκηση του ανορθολογικού είναι η “θρησκευτικοποίηση” (sic) των πολέμων, σε μια οιονεί αυτοεκπληρούμενη προφητεία του Χάντιγκτον;

Όταν δηλαδή παρακολουθούμε:

• Στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου, προτεστάντες πάστορες, απογόνους των πουριτανών των 16ου αι., να ευλογούν με ατσαλάκωτη αμφίεση τον ευρισκόμενο σε πλήρη εσωτερική έκσταση πρόεδρο Τραμπ, ώστε οι αμερικανικές βόμβες να μην αφήσουν ψυχή ζώσα στο “βασίλειο του κακού”, δηλαδή στο Ιράν.
• Στο Ισραήλ, όπου η πολιτική της “final solution”, με τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς σε Παλαιστίνη, Λίβανο και Ιράν, να εμπνέεται από το δόγμα του περιούσιου λαού που ελέγχει την περιοχή από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη, με οδηγό τους… Προφήτες μετά την αιχμαλωσία της Βαβυλώνος τον 6ο π.Χ. αι.
• Στο Ιράν, όπου το πολιτικό καθεστώς είναι απολύτως ταυτισμένο με τη σιιτική παράδοση και ο σύγχρονος Ιρανός μαχητής αναγάγει τον εαυτόν του στη στρατιά του αδικοχαμένου Χουσεΐν ιμπν Αλί του 7ου αι.
• Στους σουνίτες των διαφόρων κλάδων και παρακλαδιών, για τους οποίους ο χρόνος σταμάτησε στα χρόνια της Εγίρα, καθώς ενστερνιζόμενοι τη τζιχάντ αναμένουν τη θεϊκή ανταμοιβή στους ουρανούς για τα θεάρεστα “εγκλήματά” τους;
• Στην Τουρκία, όπου ο πόλεμος κατά των απίστων εκκινεί από την κατάκτηση της Πόλης από τους οθωμανούς του Μωάμεθ του Πορθητή, του οποίου ενσάρκωση θεωρεί ότι είναι ο σημερινός της νεοσουλτάνος. Ο δε μέγας μουφτής κραδαίνει τη σπάθα του εντός της Αγίας Σοφίας, υπενθυμίζοντάς τι περιμένει τους ανυπάκουους γκιαούρηδες.
• Στη Ρωσία, όπου ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών, πιστός στην παράδοση που θέλει την εκκλησία θεραπαινίδα του κράτους, τουλάχιστον από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου, ευλογεί τα όπλα των στρατιωτών που πολεμούν στην Ουκρανία.
• Στην ίδια την Ουκρανία, όπου το θρησκευτικό βάθος έσπευσε να το δώσει ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος, ο οποίος σε μια στιγμή έντονης εκδήλωσης μύχιων αισθημάτων, αντικρύζοντας τον Ζελένσκι, κραδαίνοντας θριαμβευτικά την ποιμαντική του ράβδο, ανέκραξε: Слава Україні!‎‎- το σύνθημα των Ουκρανών εθνικιστών του Μεσοπολέμου.

Επέστρεψαν οι θρησκευτικοί πόλεμοι 

Μακάριοι, λοιπόν, οι ειρηνοποιοί μας! Ευτυχώς, που υπάρχει και αυτός ο Αμερικανός πάπας να λέει με παρρησία και κάποια πικρή αλήθεια. Σε κάθε περίπτωση, η θρησκευτική-μεταφυσική διάσταση έχει εκκωφαντική παρουσία στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και κουνάει το δάχτυλο επιτιμητικά εμπρός από τη μύτη του έκπληκτου δυτικού ορθολογιστή, που φανταζόταν τον εαυτό του αναμφισβήτητο νικητή του “τέλους της ιστορίας”! Είναι αλήθεια ότι αρχικώς συναισθάνθηκε, ότι κάτι δεν πήγαινε σύμφωνα με τις βεβαιότητές του, όχι πλέον ριγώντας από την καυτερή ανάσα της τριτοκοσμικής αντιαποικιακής εξέγερσης στο σβέρκο του, αλλά όταν άρχισε να βλέπει την πλάτη της πάλαι ποτέ οπισθοδρομικής περιφέρειας στο δαιμόνιο τεχνολογικό σπριντ.

Τον καθησύχαζε, ωστόσο, ότι στο αλώνι του πνεύματος και του πολιτισμού ήταν ανίκητος μαχητής, έτσι ζωσμένος με τα εργαλεία του Διαφωτισμού. Γιατί, εντάξει μπορεί να έκανε και αυτός τις “βρωμιές” του, αλλά τις έκανε ορθολογιστικά, με “κανόνες” και “ουμανισμό”, έστω και με κάποιες εξαιρέσεις. Να σου, όμως, που από το “πουθενά” ξεπεταχτηκαν αυτά τα προνεωτερικά δαιμόνια, που πίστευε ότι τα είχε δια παντός ξορκίσει. Και, πλέον, απειλείται όχι μόνον με ήττα, αλλά και με… φρενοβλάβεια.