Η ανάπηρη ανεξαρτησία ως διαρκές χαρακτηριστικό του ελληνικού κράτους

Σύστημα ανεπαρκές, εξαρτημένο, διεφθαρμένο και συνειδητά ενταγμένο στην λογική εξυπηρέτησης της ανάπηρης ανεξαρτησίας, όπως έκανε με τα δάνεια του 1824 στην αρχή και την “Πράξη Υποταγής” της 24ης Ιουλίου του 1825 «Το Ελληνικόν Έθνος δυνάμει της παρούσης πράξεως … θέτει εκουσίως την ιεράν παρακαταθήκην της αυτού ελευθερίας, εθνικής ανεξαρτησίας και της πολιτικής αυτού υπάρξεως υπό την μοναδικήν υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρεττανίας …», στην συνέχεια με τα Δάνεια του 1897 και πρόσφατα με τα αποκρουστικά του 2012-2015, με κορυφαίο το 3ο εκατονταετές Μνημόνιο, που διεκπεραίωσε η για πρώτη φορά Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα.

Οι προσδοκίες του 1821

Η τέτοιου τύπου αφετηριακή συγκρότηση του νέου ελληνικού κράτους, έκφραση της ήττας των συνεπών εθνικοαπελευθερωτικών δυνάμεων, αποτύπωνε με σαφή τρόπο την επιβολή – εμφύτευση της ξενοκρατίας και βασιλείας στην Ελλάδα ή άλλως την ολοκληρωτική ανατροπή όλου εκείνου του ανεξαρτησιακού, δημοκρατικού, ισονομικού και θεσμικού πλαισίου που ευαγγελίζονταν η “Νέα Πολιτική Διοίκησις” του Ρήγα Βελεστινλή, τα τρία επαναστατικά Συντάγματα του Αγώνα και η σε ανεξαρτησιακή, αυτοκίνητη και εύρυθμη τροχιά, λειτουργία του κράτους που τροχιοδρομήθηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια. Η τέτοιου τύπου αφετηριακή συγκρότηση του κράτους είχε όμως – ταυτόχρονα – και το αντίστοιχό της στα πολιτικά κινήματα, ρεύματα και κόμματα αυτού του τόπου.

Ο “Ρωσσαγγλογάλλος του Ανωνύμου”, αποτελεί την αψευδέστερη και εναργέστερη καταγγελία του τι δεινά επέφερε στον τόπο αλλά και τι ασφυξία θα του δημιουργούσε στο μέλλον η καλπάζουσα εθελοδουλία, εκφρασμένη μάλιστα και πολιτικά με τα απαξιωτικά και στερούμενα πάσης εθνικής αξιοπρέπειας ονόματα των κομμάτων: Αγγλόφιλο, γαλλόφιλο και ρωσόφιλο. Κομμάτων που όχι μόνο αποτελούσαν σαφή αποτύπωση της ξένης επιρροής και παρέμβασης, αλλά και κομμάτων που εξαρχής ήταν συγκροτημένα με έναν τρόπο που συντηρούσε, εγκολπωνόταν και διεύρυνε κάθε δράση που συνέτεινε  στην αποδόμηση της κοινωνικής αλληλεγγύης με την αναγωγή των πελατειακών – ρουσφετολογικών σχέσεων σε ύψιστη αρχή άσκησης πολιτικής.

Ολόκληρος ο 19ος και ο 20ός αιώνας εξαντλήθηκαν, κατά κύριο λόγο, (και εξάντλησαν – ταυτόχρονα – και την κοινωνία) στις προσπάθειες συγκρότησης παραλλαγών ενός κομματοκρατούμενου, πελατειακού κράτους, που αποτελούσε την κυρίαρχη πραγματικότητα, διακοπτόμενη κατά καιρούς από αντιδράσεις, αντιστάσεις και ξεσπάσματα, από στρατιωτικά πραξικοπήματα ή στάσεις, ενίοτε προοδευτικού χαρακτήρα (1843, 1909), κατά κανόνα όμως σε συντηρητική – αντιδραστική κατεύθυνση. Αν αυτό συνδυαστεί με το γεγονός ότι μαέστρος στην ορχήστρα ήταν το διαχρονικά κλεπτοκρατικό κυρίαρχο συγκρότημα εξουσίας, μπορούμε να αντιληφθούμε γιατί δικαιολογημένα μιλάμε για βαριά καθήλωση της κοινωνίας.

Αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό κόμμα: Ακόμη υπάρχουν!

Όπως προανέφερα η κομματοκρατία στην Ελλάδα, έχοντας πάντα ύψιστο σκοπό την διατήρηση της κατάληψης του κράτους σε συνεργασία ή και σε ανταγωνισμό με τμήματα του κυρίαρχου συγκροτήματος εξουσίας, αλλά – πάντα – με κοινό παρονομαστή το “αρμόζον κλεπτοκρατικό πεδίο”, κινήθηκε και κινείται στο “οργανωτικό επίπεδο”, στην δημιουργία σταθερών κομματικών στρατών, που λίγο – πολύ είναι ίδιοι σε όλα τα κόμματα.

Όσον αφορά το σκέλος ιδεολογία – πολιτική, εκεί υπερισχύων είναι ο βαθμός εξάρτησης – συνάρτησης με την μεγάλη δύναμη την οποία με ποικίλα σκεπτικά φροντίζουν να υπηρετούν ή εξυπηρετούν. Αποκλείοντας τις γραμμικότητες και τις απλουστεύσεις, μπορούμε συγκρατημένα και με επιφυλάξεις να ισχυριστούμε ότι αυτή η κατάσταση φτάνει ως τις μέρες μας, περνώντας όμως από τις διάφορες ιστορικές καμπές που αλλάζουν τα εξωτερικά χαρακτηριστικά.

Θα μπορούσαμε λοιπόν ως βασικό πυρήνα να κρατήσουμε το “ρωσοαγγλογαλλικό τρίπτυχο”, επισημαίνοντας όμως τις πολλές και ενίοτε βασικές αλλαγές που έχουν επέλθει, με πρώτη – πρώτη ότι κανένα κόμμα από τα μέσα του 19ου αιώνα και εντεύθεν δεν χρησιμοποίησε ανοιχτά – τυπικά αντίστοιχες ονομασίες που να παραπέμπουν ευθέως σε συγκεκριμένο φορέα της ξενοκρατίας.

Σχετικά τώρα με την τροπή που πήραν τα πράγματα  στον χώρο της κομματοκρατίας, το όλο ζήτημα  ιδιαιτέρως σύνθετο χρήζει βαθιάς και ουσιαστικής αναλύσεως. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να καλυφθεί στο κείμενο αυτό. Ως εκ τούτου με εμφανώς ελλειπτικό τρόπο και αξιωματικά θα προσπαθήσω απλώς να οριοθετήσω στοιχειωδώς το ζήτημα. Θα επισημάνω, λοιπόν,  ότι το “αγγλόφιλο” κόμμα παρέμεινε κυρίαρχο για 120 περίπου χρόνια και στην συνέχεια συνεχίζει την παρουσία του και ως τμήμα, του δεσπόζοντος, πλέον, “αμερικανόφιλου” κόμματος.

Το “γαλλόφιλο” κόμμα σταδιακά αποδυναμώθηκε αντικαθιστάμενο από το υπό την ευρύτερη έννοια “ευρωπαιόφιλο” και επί της ουσίας “γερμανοκρατούμενο” κόμμα. Οι ρίζες – άλλωστε – της γερμανικής παρουσίας βαθιές και αφετηριακές από την εποχή της βαυβαροκρατίας, φτάνουν περνώντας από το διχαστικό – καταστροφικό “γερμανόφιλο” κόμμα από τα χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τα γερμανόφιλα φασίζοντα ή φασιστικά του Μεσοπολέμου και της Κατοχής ως τις μέρες μας, αποτυπώνοντας εμφανώς την παρουσία τους σε κυβερνήσεις όπως αυτές του Κώστα Σημίτη και του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Τέλος και το τρίτο, το “ρωσόφιλο”, πέρασε και αυτό από διάφορες καμπές. Η μέγιστη όμως τομή ήταν για αυτό η Οκτωβριανή Επανάσταση, καθώς μετά από αυτή συνέχιζε μεν να υπάρχει αλλά με αισθητές απώλειες από τον χώρο των ορθόδοξων συντηρητικών πατριωτών. Την θέση του παλαιού ρωσόφιλου χώρου, κατέλαβε σταδιακά το ΚΚΕ, το οποίο και εξελίχθηκε σε ένα κατεξοχήν “σοβιετόφιλο-ρωσόφιλο” κόμμα. Αυτό κράτησε πάνω από 70 χρόνια για να λήξει με την κατάρρευση της Σοβιετικής   Ένωσης στις 26 Δεκεμβρίου 1991.

Και άλλο ένα κόμμα

Τέλος, ας μου επιτραπεί, στα τρία αυτά χαρακτηριστικά “ρεύματα-κόμματα” να προσθέσω και ένα τέταρτο μη αναφερόμενο σχεδόν από όλους, για ευνόητους λόγους. Το “τουρκόφιλο”, που δεν βγήκε, ούτε πρόκειται, ποτέ να βγει με αυτή τη σημαία, αλλά που και πριν το 1821 ήταν παρόν ως ξεχωριστό ρεύμα με ιδιαίτερη επιρροή στα ηγετικά κλιμάκια του κυρίαρχου συγκροτήματος, αλλά και υπαρκτή παρουσία στους υπόλοιπους οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους. Η παρουσία του ορατή ή κρυφή τόσο ως προπαγανδιστή της εθελοδουλίας, όσο και συνδιαμορφωτή του φοβικού συνδρόμου, αλλά και της συνδιαχείρισης του Αρχιπελάγους και της συνομοσπονδίας δύο ανεξάρτητων κρατών στην Μεγαλόνησο, είναι διαρκής σε Ελλάδα και Κύπρο.

Το ζήτημα των πολιτικών ρευμάτων και της κομματοκρατίας στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά ευρύ. Εδώ απλώς θέλησα να σταθώ στο ξεχωριστής, και κατ’εμέ, βαρύτητας ζήτημα του μεταπρατισμού-ετεροκαθορισμού, που αποτελεί κεντρικό αρνητικό χαρακτηριστικό όλων, σχεδόν, των μετά την Ανεξαρτησία δημιουργημένων πολιτικών σχηματισμών και παρατάξεων. Γεγονός όμως παραμένει ότι η συνολική και πραγματική εικόνα είναι πολύ πιο σύνθετη και πολύπλοκη.

Ακόμη ζητούμενο η ανεξαρτησία

Όχι μόνο γιατί δεν είναι λίγοι οι δημόσιοι άνδρες και οι μικρότεροι πολιτικοί μηχανισμοί ή τάσεις και ρεύματα εντός των μεγάλων σχηματισμών, που δεν εναρμονίστηκαν με το εθελόδουλο πρότυπο, αλλά και γιατί το προχώρημα της κοινωνίας, παρ’ όλα αυτά, αλλά και η σύνολη εικόνα των ιστορικών πεπραγμένων, θα ήταν μονόπλευρη και εξωπραγματική αν στηριζόταν επιλεκτικά στην περιγραφή των αρνητικών δράσεων, περιστατικών και εξελίξεων. Αποτελούν θετικό ιστορικό προηγούμενο αρκετές πρωτοβουλίες που προσπάθησαν να θέσουν σε θετική τροχιά ζητήματα εύρυθμης λειτουργίας του κράτους, της δημόσιας διοίκησης, κλπ, όπως λ.χ. ενδεικτικά, η θέσπιση μονιμότητας στο Δημόσιο με την αναθεώρηση του 1911.

Το από την εποχή του Ρήγα Βελεστινλή διαμορφωθέν ρεύμα του Δημοκρατικού Πατριωτισμού, παρ’ όλα τα καίρια πλήγματα που έχει υποστεί, διαπερνά ως κόκκινη κλωστή όλη την νεότερη ιστορία μας, εμπνέοντας τους Έλληνες στους εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες που εξακολουθητικά έδιναν και δίνουν.

Θέλω να επισημάνω ότι στον βαθμό που τα παραπάνω στοιχειωδώς ευσταθούν, γίνεται εμφανές ότι η επίθεση του κυρίαρχου κλεπτοκρατικού συστήματος  και των κομματικών στρατών του (δεξιών και ευωνύμων), πλήττει καίρια και εξακολουθητικά ουσιαστικές πλευρές της κοινωνίας μας ως μέρους αλλά και ως συνόλου, πολιορκώντας τον σκληρό ταυτοτικό πυρήνα του έθνους, με ορατό τον κίνδυνο να οδηγηθούμε μεσοπρόθεσμα σε πολλαπλές ήττες ή ακόμη και εθνικό ακρωτηριασμό.

Το συμπέρασμα είναι ότι το μπλοκάρισμα είναι συνολικό, γιατί το ψάρι δεν βρομάει μόνο στο κεφάλι, αλλά έχει προσβληθεί σε όλο του το σώμα. Είμαστε στο σημείο όπου δυστυχώς τελείωσαν τα ψέματα.