Μυθικοί ήρωες και δωσίλογοι – Η μεγάλη ελληνική αντινομία

Από τη μία πλευρά, ο ανεπανάληπτος κορυφαίος σε όλη την Ευρώπη αντιστασιακός αγώνας του μεγαλύτερου τμήματος του καθημαγμένου από τους κατακτητές ελληνικού λαού με τις πολλές αντιστασιακές ομάδες, κατά του σκληρού κατακτητή, με προεξάρχουσα αυτήν του ΕΑΜ, μέλη του οποίου ήταν οι διακόσιοι εκτελεσθέντες μυθικοί ήρωες, που εκτόξευσαν τον πατριωτισμό στα ουράνια. Από την άλλη, το έρεβος και η παντοτινή ντροπή της δράσης των δωσίλογων και μαυραγοριτών στην κατοχή, υπέρ των Γερμανών κατακτητών, στη συντριπτική τους πλειοψηφία αποκλειστικά για προσωπικό όφελος και ατομικό πλουτισμό. 

Αυτή η μεγάλη ελληνική αντινομία, άλλως το ελληνικό παράδοξο, δεν έχει να κάνει μόνο με μία ιστορικού και φιλολογικού χαρακτήρα ανάλυση, αλλά υποκρύπτει και αποτυπώνει βαθύτερες αιτίες, που έχουν αιτιώδη συνάφεια με την ιστορική διαδρομή και τη σημερινή κατάληξη της χώρας, δηλαδή έχει να κάνει με τις αιτίες, που την κρατούν εμμονικά καθηλωμένη, αφού ο πυρήνας τους είναι ο διάχυτος παρασιτισμός, ο ατομικισμός και η αναζήτηση πλουτισμού μέσω διαπλοκής και διαφθοράς, αλλά και ο γρανιτένιος πελατειασμός, που υποδαυλίζεται και δημιουργεί παράλληλα και τη σημερινή εξουσιαστική νοσηρή κομματοκρατία. 

Κατ’ αρχήν είναι αναμφισβήτητο και από παντού αναγνωρισμένο, ότι ο Λαός μας το 1940 ήρθη στο ύψος μεγάλων ιστορικών διαστάσεων, ξεπερνώντας κάθε ιδεολογικό και πολιτικό φανατισμό, εμφύλιο διχασμό, προσωπικές φοβίες και ατομικά συμφέροντα, προτάσσοντας αποκλειστικά και μόνο την προστασία της ελευθερίας και αξιοπρέπειάς του ως έθνος ενάντια στο φασισμό.

Πρόκειται για ιστορική καταγραφή γιγαντιαίων διαστάσεων, αφού η πρόταξη του ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου απέναντι στον ισχυρότατο φασιστικό και ναζιστικό άξονα αποτέλεσε την εξαίρεση στον ευρωπαϊκό κανόνα της τότε περιόδου, καθώς ελάχιστες ευρωπαϊκές κοινωνίες αντιστάθηκαν και πολέμησαν, ενώ οι περισσότερες πολέμησαν, είτε τυπικά είτε συνθηκολόγησαν. Ακολούθως, κατά την περίοδο της σκληρής κατοχής, παρά τις απάνθρωπες συνθήκες που επέβαλαν οι κατακτητές, ανέπτυξε την μεγαλύτερη αντιστασιακή δράση σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Γι’ αυτό και ο ελληνικός λαός είχε βαρύτατο τίμημα για την αντίστασή του αυτή, αφού οι ναζί προχώρησαν σε πολλές τοπικές γενοκτονίες και σε διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας. 

Κατοχή και εμφύλιος

Είναι όμως αλήθεια, που δεν φωτίζεται επαρκώς, ότι αυτό το τεράστιο έπος του ελληνικού λαού υπονομεύτηκε και αμαυρώθηκε από τις τρεις κατοχικές, προδοτικές κυβερνήσεις Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλου και Ράλλη, που λειτούργησαν ως μηχανισμός νομιμοποίησης των εγκλημάτων των Ναζί.

Ιδιαίτερα η τελευταία κυβέρνηση Ράλλη, αφενός ανέλαβε για λογαριασμό των Ναζί να αντιμετωπίσει το ανερχόμενο ισχυρό αντιστασιακό κίνημα ενάντια στην κατοχή (ΕΑΜ) και αφετέρου δημιούργησε τους μηχανισμούς και τις συνθήκες προπαρασκευής της εμφύλιας σύρραξης που ακολούθησε με τις φασιστικές, τρομοκρατικές οργανώσεις, που δημιούργησε σε βάρος του αντιστασιακού κινήματος, επί του οποίου επιδόθηκαν σε πρωτοφανή άσκηση τρομοκρατίας υπό τη σημαία  του αντικομουνιστικού, δήθεν αντιμετώπισης του “κινδύνου” που οι Ναζί υποτίθεται θα ξερίζωναν για λογαριασμό της Ευρώπης! Στο δόκανο αυτής της “λευκής” τρομοκρατίας εγκλωβίστηκε η τότε ηγεσία του ΚΚΕ με συνέπεια την επέλευση του καταστρεπτικού εμφυλίου (1946-1949), οι συνέπειες του οποίου υπήρξαν οδυνηρότατες και πολύπλευρες για τη χώρα μας.

Πέραν της απώλειας μεγάλου τμήματος του ανθού της τότε ελληνικής νεολαίας, σε συνδυασμό και με την έξοδο χιλιάδων στις ανατολικές χώρες, υπήρξε η εφιαλτική κοινωνική διαίρεση των νικητών και ηττημένων στο κράτος της Δεξιάς μετά την κατοχή, που οδήγησε στη άφρονα Δικτατορία των Συνταγματαρχών, με επιστέγασμα την προδοσία της Κύπρου. Μεταπολεμική διαίρεση, που ήρθη με την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης από την πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου μόλις το 1982.

Η εξέλιξη, όμως, αυτή (εμφύλιος) είχε ως αποτέλεσμα καταρχήν τη λήθη και την αθώωση πληθώρας μαυραγοριτών, που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή σε βάρος των συμπατριωτών τους, με στόχο τον προσωπικό πλουτισμό τους. Είναι οδυνηρή η διαπίστωση, ότι η μεγαλύτερη ανακατανομή περιουσιών έγινε το έτος 1941, κατά τη διάρκεια του χειρότερου λιμού της Αθήνα με 80.000 περίπου νεκρούς, όπου υπολογίζεται ότι μεταβιβάστηκαν πάνω από 350.000 ακίνητα σε αξία που άγγιζε μόλις το 7% της πραγματικής τους.

Αλλά το χειρότερο ήταν η μετατροπή αυτού του εσμού των δωσίλογων, που εμφανίστηκαν ως “νικητές” μετά την κατοχή και τον Εμφύλιο, ως η νέα ιθύνουσα οικονομική ολιγαρχία της χώρας με τον πλούτο, που είχαν υποκλέψει από τον καθημαγμένο ελληνικό λαό με τη βοήθεια των Γερμανών. Αυτό το στρώμα των δωσίλογων και μαυραγοριτών είναι, που στη συνέχεια μόλυνε τους θεσμούς και τη διαχρονική νοοτροπία της χώρας μας μέχρι σήμερα.

Έκτοτε, ως κυρίαρχη βάση, υφίσταται ο αέναος παρασιτισμός, που μαστίζει την Ελλάδα, το φαινόμενο δηλαδή των πλούσιων βιομηχάνων με φτωχές βιομηχανίες κλπ., που διατρέχει όλη τη σύγχρονη φάση της νεοελληνικής ιστορίας και που αποτελεί για τον γράφοντα εκ των βασικών αιτιών της υστέρησης και των διαχρονικών στρεβλώσεων της Ελλάδας, αφού αυτό έχει αντανάκλαση σε κάθε λειτουργία της. Αυτός ο εσμός των δωσίλογων, ως ιθύνουσα πλέον οικονομική ολιγαρχία μετά τον εμφύλιο, επέβαλε σταδιακά τη σιωπή και την λήθη στον δημόσιο διάλογο του σκοτεινού ρόλου του στην κατοχή, που εξ αντανακλάσεως φωτίζεται από τη συζήτηση για το μεγαλείο της αντίστασης του ελληνικού λαού, που επανήλθε στο προσκήνιο από τις φωτογραφίες της εκτέλεσης των διακοσίων Ελλήνων πατριωτών.

Ανέλιξη αντί τιμωρίας

Από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους έως τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πλην της βενιζελικής περιόδου, όπου επιχειρήθηκε μία μορφή “ενδοαστικής ορθολογικής επανάστασης”, ο ελλαδικός χώρος αποτέλεσε λαμπρό πεδίο πρωτόγονης καπιταλιστικής συσσώρευσης, με επιτομή την “οικονομική αρπαγή” από το κοσμοπολίτικο κεφάλαιο των Ελλήνων της διασποράς, το οποίο ήταν ενταγμένο στο πλαίσιο των συμφερόντων του μητροπολιτικού καπιταλισμού. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, όχι μόνο τη μη οικονομική ολοκλήρωση και τη σοβαρή ισόρροπη ανάπτυξη της χώρας, αλλά και τη λειτουργία των ντόπιων ολιγαρχικών οικονομικών στρωμάτων μεταπρατικά και παρασιτικά. 

Αποφασιστική στιγμή για την πλήρη επικράτηση του παρασιτισμού και μαυραγοριτισμού στη λειτουργία της οικονομικής ολιγαρχίας υπήρξε η ναζιστική κατοχή (1940-1945). Ενώ η Ελλάδα εξήλθε από μία σκληρότατη Κατοχή, στρώματα της οικονομικής ολιγαρχίας, που στην προηγούμενη περίοδο είχαν συνεργασθεί με τους κατακτητές και είχαν επιδοθεί στο προσφιλές “σπορ” του μαυραγοριτισμού σε βάρος του εξαθλιωμένου τότε λαού, κατάφεραν όχι μόνο να επιβιώσουν, αλλά εκμεταλλευόμενα τον αδελφοκτόνο Εμφύλιο Πόλεμο την περίοδο ’46-’49, εμφανίσθηκαν και ως “νικητές” στο μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς.

Αυτά τα στρώματα των μαυραγοριτών, αντί να τιμωρηθούν ως δωσίλογοι, αποτέλεσαν τη νέα οικονομική ολιγαρχία της χώρας, εκμεταλλευόμενα αρχικά τα χρήματα του σχεδίου Μάρσαλ για ίδιον όφελος και στη συνέχεια, μέσω των περίφημων “θαλασσοδανείων”, που τους παρείχε αγόγγυστα το ελληνικό κράτος και οι μετακατοχικές κυβερνήσεις, ροκάνισαν όλα τα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων, η αξία των οποίων σήμερα, αν δεν είχαν κατασπαταληθεί με αυτό τον τρόπο και τοκίζονταν, θα ανερχόταν σε πολλά τρισ. ευρώ!

Αυτό το επίπεδο της οικονομικής ολιγαρχίας, της δράσης της με πυρήνα την αντίληψη του μαυραγοριτισμού και του ατομικού πλούτου, που οδηγεί στον παρασιτισμό, διαμόρφωσε το ισχύον μόρφωμα της παραγωγικής οικονομικής βάσης της χώρας και δημιούργησε τις διαχρονικές στρεβλώσεις στους επιμέρους θεσμούς του εποικοδομήματος που αλληλοεπηρεάζονται, κρατώντας τη χώρα σε τροχιά υστέρησης και υπανάπτυξης.

Η εξέλιξη αυτή είχε ως αποτέλεσμα και την υποδόρια κάμψη του αντιστασιακού φρονήματος του λαού μας, εξαιτίας της κάλπικης “ψευδοευημερίας” κατά την περίοδο της ύστερης Μεταπολίτευσης και της επικράτησης του άκρατου παρασιτισμού στον παραγωγικό τομέα με τον αντίστοιχο “υπερκαταναλωτισμό”, ως κυρίαρχο αφήγημα των Νεοελλήνων. Η κάμψη αυτών των “αντιστασιακών αντανακλαστικών”, που χαρακτηρίζει την ιστορική μας διαδρομή ως μικρού ιστορικού λαού, σύμφωνα με τον Νίκο Σβορώνο, αποτελεί κρίσιμη παράμετρο για το παρόν και το μέλλον του Ελληνισμού.

Για την ανατροπή της παρακμιακής πορείας

Με βάση την παραπάνω καταλυτική διαπίστωση του πραγματικού χαρακτήρα της οικονομικής, ελληνικής ολιγαρχίας ο βασικός μοχλός για ανατροπή αυτής της παρακμιακής πορείας της χώρας σε βάρος των εθνικών συμφερόντων και της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού είναι το χτύπημα στη ρίζα του οικονομικού παρασιτισμού, ο οποίος αποτελεί το “ιερό δισκοπότηρο” των εκπροσώπων της οικονομικής ολιγαρχίας και μία εκ των βασικών αιτιών για τα φαινόμενο του εκτεταμένου κλεπτοκρατισμού, αλλά και των ιδιότυπων φαινομένων μιθριδατισμού, σε μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, που έχουν εθιστεί πλέον στην κανονικότητα των σκανδάλων και της διαφθοράς, που κυριαρχούν σήμερα στην χώρα μας.

Είναι επομένως ύψιστη ανάγκη οι αξίες της αντίστασης και της γενναίας στάσης αυτών των καθημερινών, αλλά μυθικών ηρώων, που αποτυπώνονται στις πρόσφατες φωτογραφίες της εκτέλεσής τους στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, να αποτελέσουν την βασική παράμετρο για την επανανοημοδότηση του αναγκαίου αντιστασιακού ήθους και τη διαφύλαξη και ενδυνάμωση των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων του λαού μας, μέσα από μία ριζική προοδευτική πολιτική αλλαγή, σε συνδυασμό με την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων του Ελληνισμού στην ευρύτερη περιοχή της Λεκάνης της Μεσογείου εν μέσω της παγκόσμιας σημερινής ρευστότητας.