Παραχαράσσουν την ιστορία ισχυριζόμενοι ότι ο Μακάριος ευθύνεται για το πραξικόπημα!

Και μέσα από τις ακραίες αναφορές, διατυπώνονται και οι ισχυρισμοί ότι, λίγο-πολύ, ευθύνεται για την καταστροφή ο Μακάριος. Δεν ευθύνονται οι πραξικοπηματίες, αλλά το θύμα τους. Γιατί, όπως ισχυρίζονται, προκάλεσε το πραξικόπημα. Είναι όπως εκείνους οι οποίοι στην προσπάθεια τους να προστατεύσουν τον βιαστή κατηγορούν το θύμα, ότι έχει προκαλέσει. Ό,τι… τα ήθελε και τα έπαθε.

Η ιστορία γράφεται με γεγονότα και όχι με ισχυρισμούς, φαντασιώσεις. Ούτε μπορεί να αλλάξει η ιστορία επειδή κάποιοι δεν αντέχουν τις ενοχές τους για την καταστροφή της Κύπρου. Δεν μπορεί επειδή έχουν ενοχές, να παραχαράσσουν την ιστορία. Αντί να κρύβονται, θορυβούν. Αντί να κρύβονται επιδίωξαν και πολιτικό ρόλο. Και είχαν! Και έχουν! Συμβουλάτορες για το Κυπριακό!

Ο Μακάριος προκάλεσε… την ανατροπή του!

Και μετά τον ισχυρισμό ότι ο Μακάριος «προκάλεσε» το πραξικόπημα (ούτε η επιστολή προς Γκιζίκη ήταν η αιτία καθώς όλα ήταν δρομολογημένα), προβάλλεται και το γνωστό παραμύθι με την ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας, που έγινε στις 19 Ιουλίου 1974. Και διατυπώνεται ανερυθρίαστα το αφήγημα ότι κάλεσε τους Τούρκους να εισβάλουν στην Κύπρο από το βήμα των Ηνωμένων Εθνών. Κι αυτό το λένε ενώ γνωρίζουν ότι την ώρα της ομιλίας, τα τουρκικά πολεμικά ήταν έξω από την Κερύνεια. Θα μπορούσε, ασφαλώς, σε εκείνη την ομιλία ο Μακάριος να απέφευγε κάποιες αναφορές. Είναι ξεκάθαρο, ωστόσο, ότι ανεξαρτήτως του περιεχομένου της ομιλίας, χρονικά δεν επηρέαζε την απόφαση της κατοχικής Τουρκίας να εισβάλει.

Η Τουρκία προετοιμαζόταν μήνες πριν. Παράλληλα με τις προετοιμασίες της χούντας για το πραξικόπημα, που δρομολογήθηκαν από το Φεβρουάριο( ξεκίνησαν οι συσκέψεις/ προετοιμασίες). Σημειώνεται ότι ο  Τούρκος Διοικητής του 230ου Συντάγματος Συνταγματάρχης Νεζίχ Σιράλ στις αναμνήσεις του για το 1974, αναφέρει τα εξής: «Τελικά στις 25 Μαΐου του 1974 οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις τέθηκαν σε επιφυλακή…» Και ξεκίνησαν ασκήσεις με σενάρια για εισβολή.

Ο πρώτος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Μακάριος, ηγήθηκε ενός νεοσύστατου κράτους, μετά από τέσσερα χρόνια αντι-αποικιακού αγώνα. Είχε να αντιμετωπίσει πολλά ζητήματα και δυσκολίες. Υπονομεύσεις του ιδίου και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είχε να αντιμετωπίσει παγίδες και τρικλοποδιές. Έσφαλε γιατί σε κάποιες των περιπτώσεων δεν ήταν αποφασιστικός στην αντιμετώπιση εξελίξεων

Την ίδια ώρα, σε σχέση με τους Τουρκοκύπριους, ενδεχομένως να μην είχε αντιληφθεί την αναγκαιότητα της ενσωμάτωσης τους στο κράτος. Βέβαια, αυτό δεν ήταν καθόλου εύκολο εγχείρημα, καθώς είχε να αντιμετωπίσει την Τουρκία, που έλεγξε οικονομικά και πολιτικά τους Τουρκοκύπριους. Η Άγκυρα είχε δημιουργήσει μια εξάρτηση επιβίωσης, που αυτό όχι μόνο δημιούργησε μια απόσταση των Τουρκοκυπρίων από το κράτος, τους Ελληνοκύπριους, αλλά σε μια μερίδα ανέπτυξε φανατισμό και εθνικισμό.

Η ιστορία δεν αλλάζει

Λάθη, αρκετά, έκανε ο Μακάριος, αλλά δεν πρόδωσε την Κύπρο, δεν την κατέστρεψε. Εάν, για παράδειγμα, το κράτος, εξουδετέρωνε από την πρώτη στιγμή την τρομοκρατική οργάνωση, ΕΟΚΑ Β’, και έστελνε πίσω στην Ελλάδα τον Γρίβα, τότε ενδεχομένως διαφορετικά να ήταν η πορεία των πραγμάτων. Δεν το έπραξε, αν και γνώριζε τις κινήσεις τους.

Το 2026, δεν είναι 1972, 1974, 1977. Υπάρχει μια μακρά απόσταση, η οποία επιτρέπει στον καθένα μας να βλέπει από μια πιο ξεκάθαρη οπτική γωνία τα γεγονότα. Το 2026, εκείνο που έχει σημασία δεν είναι αναβιώνουν οι εντάσεις Μακαριακών και Γριβικών, που ακόμη κάποιοι σκοπίμως συντηρούν, αλλά να κοιτάξουμε μπροστά. Αλλά αυτό δεν αναιρεί το προφανές. Ότι λόγω των ενοχών που κουβαλούν κάποιοι δεν επιτρέπεται να παραχαράσσουν την ιστορία.