Πως ο Σιωνισμός έχει εργαλειοποιηθεί από τις δυτικές ελίτ

Τον Νοέμβριο του 1917, η Βρετανία, η κύρια δύναμη της εκκοσμίκευσης, που επιδιώκει να διαχωρίσει τη θρησκεία από την πολιτική, εξέδωσε τη Διακήρυξη Μπάλφουρ: μια επιστολή του υπουργού Εξωτερικών της Βρετανίας, κόμη Μπάλφουρ, προς τον βαρόνο Λάιναλ Γουόλτερ Ρόθτσαϊλντ, εκφράζοντας την πρόθεση της βρετανικής κυβέρνησης να εργαστεί για την ίδρυση μιας ιουδαϊκής εθνικής εστίας στους Αγίους Τόπους. Γιατί, άραγε, η ηγέτιδα δύναμη της εκκοσμίκευσης επιδίωκε να ιδρύσει μια “ιουδαϊκή” εθνική εστία στην Παλαιστίνη; 

Τον Δεκέμβριο του 1917, ένα βρετανικό στρατιωτικό σώμα υπό τη διοίκηση του υποκόμη Άλενμπ  νίκησε τον ισλαμικό οθωμανικό στρατό και απελευθέρωσε τους Αγίους Τόπους. Όταν ο Άλενμπι εισήλθε στην Ιερουσαλήμ, διακήρυξε: “οι πόλεμοι των Σταυροφοριών έχουν τώρα ολοκληρωθεί”. Γιατί, άραγε, ο Άλενμπι ισχυρίστηκε ότι η εκκοσμικευμένη Βρετανία συνέχιζε τους θρησκευτικούς πολέμους των μεσαιωνικών ιπποτών του Παπισμού; Η προαναφερθείσα συμπεριφορά του βρετανικού κατεστημένου μπορεί να εξηγηθεί με βάση την πραγματικότητα του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου και υποδηλώνει τη χειραγώγηση του ιουδαϊκού εθνικισμού από γεωστρατηγιστές.

Η δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ στην αποαποικιοποιημένη Μέση Ανατολή, το 1948, ήταν, κατ’ αρχήν, ένα πολιτικώς και νομικώς δίκαιο γεγονός, και το σύγχρονο Ισραήλ συχνά έδρασε ως μια κοινωνικώς εκσυγχρονιστική δύναμη στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, ο σιωνισμός (δηλαδή το εθνικιστικό κίνημα του σύγχρονου Ιουδαϊσμού) έχει εργαλειοποιηθεί από ευρωπαϊκές Μεγάλες Δυνάμεις και τις ΗΠΑ. Γι’ αυτόν τον λόγο, άλλωστε, οι ίδιες Μεγάλες Δυνάμεις που πρωτοστάτησαν στην ίδρυση του Ισραήλ, διαδραμάτισαν επίσης καθοριστικό ρόλο στη συγκρότηση και στην ανάπτυξη του Σαλαφισμού και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Η Χάνα Άρεντ άσκησε μια κριτική στη συνεργασία μεταξύ σιωνιστών ηγετών και δυτικών αποικιοκρατικών ελίτ.

Οι ριζικές αιτίες για την ίδρυση ιουδαϊκής εθνικής εστίας

Το 1914, υπήρχαν έξι κύριες γεωπολιτικές Δυνάμεις στην Ευρώπη: η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Ρωσία, η Γερμανία, η Αυστροουγγαρία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία είχε υπό τον έλεγχό της τους Αγίους Τόπους. Τον Ιούνιο του 1914, ο Αρχιδούκας Φραντς Φέρντιναντ, διάδοχος του αυστροουγγρικού θρόνου, δολοφονήθηκε στο Σεράγεβο, στο πλαίσιο μιας συνωμοσίας που ήθελε να οδηγήσει την Ευρώπη σε έναν μεγάλο πόλεμο. Ο Φραντς Φέρντιναντ δολοφονήθηκε από έναν εκτελεστή της σερβικής μυστικής εταιρείας, Το Μαύρο Χέρι.

Η μυστική εταιρεία Το Μαύρο Χέρι ιδρύθηκε το 1911 από τον συνταγματάρχη Ντραγκούτιν Ντιμιτριέβιτς (Dragutin Dimitrijevic), γνωστό με το ψευδώνυμο Άπις (Apis), ο οποίος ήταν ο αρχηγός του Τμήματος Πληροφοριών του Σερβικού Γενικού Επιτελείου και ελευθεροτέκτων (έχοντας δεσμούς με Στοές στο Λονδίνο, στη Γερμανία, στην Αυστρία και στην Ουγγαρία), και, αφού ίδρυσε τη μυστική του εταιρεία, έστειλε δολοφόνους στη Βιέννη για να σκοτώσουν τον Αυστριακό Αυτοκράτορα, Φραντς Γιόζεφ, αλλά το σχέδιό του απέτυχε.

Το 1917, ο Ντιμιτριέβιτς καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία και εκτελέστηκε. Τελικώς, μετά από τη νέα, επιτυχή αυτή τη φορά, απόπειρα δολοφονίας του Αρχιδούκα Φραντς Φέρντιναντ, η Αυστροουγγαρία κήρυξε τον πόλεμο στη Ρωσία, καθώς ο μυστικός “σκηνοθέτης” ήθελε τα “ίχνη” να υποδεικνύουν τη Ρωσία, προκειμένου να προκληθεί ένας γενικευμένος πόλεμος. Όντως, η Βρετανία και η Γαλλία, οι οποίες είχαν υπογράψει μια αμυντική συνθήκη με τη Ρωσία, έσπευσαν σε βοήθεια της Ρωσίας και εισήλθαν στον πόλεμο.

Ο Γάλλος πρόεδρος, Ρεμό Πουανκαρέ, διεκδικούσε την Αλσατία-Λορένη από τη Γερμανία, η Βρετανία ήθελε να περιορίσει τη γερμανική ισχύ και να αποτρέψει την περαιτέρω ανάπτυξη του γερμανικού Πολεμικού Ναυτικού και ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Σαζόνοφ, πίστευε ότι η Ρωσία θα μπορούσε να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη και τα Στενά του Βοσπόρου. Η Γερμανία εισήλθε στον πόλεμο στο πλευρό της Αυστροουγγαρίας. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία εξωθήθηκε στο πλευρό της Γερμανίας.

Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος εξερράγη τον Ιούλιο του 1914. Το 1915, η Βρετανία, που ήθελε να διεξαγάγει έναν προληπτικό πόλεμο εναντίον της Γερμανίας, ήλθε αντιμέτωπη με την προοπτική της ήττας. Η Γερμανία χρησιμοποίησε νέα στρατιωτική τεχνολογία. Οι πολεμικές επιχειρήσεις που διεξήγαν τα γερμανικά υποβρύχια προκάλεσαν κολοσσιαίες ζημίες στον βρετανικό εμπορικό στόλο. Υπό την πίεση δυσμενών συνθηκών στο πεδίο του πολέμου, η βρετανική κυβέρνηση σύναψε μια ιδιόμορφη συμφωνία με το σιωνιστικό κίνημα, του οποίου ηγούνταν ο Χάιμ Βάισμαν. Η βρετανική κυβέρνηση υποσχέθηκε στο σιωνιστικό κίνημα ότι θα υποστήριζε τη δημιουργία μιας ιουδαϊκής εθνικής εστίας στην Παλαιστίνη, αν η Βρετανία κέρδιζε τον πόλεμο, για δύο λόγους:

• πρώτον, επειδή καθεμιά από τις Συμμαχικές Δυνάμεις προσπαθούσε να κερδίσει την εύνοια των εθνοτικών μειονοτήτων στην Ευρώπη για να κερδίσει ένα πλεονέκτημα στη διεξαγωγή του πολέμου
• και δεύτερον, επειδή το σιωνιστικό κίνημα ανέλαβε την υποχρέωση να κάνει λόμπινγκ για να οδηγήσει τις ΗΠΑ στον πόλεμο στο πλευρό της Βρετανίας με αντάλλαγμα την υποστήριξη της Βρετανίας στον σιωνιστικό στόχο. 

Ο Τσόρτσιλ και οι “καλοί”-“κακοί” Εβραίοι

Επιπροσθέτως, οι άρχουσες δυτικοευρωπαϊκές ελίτ διεξήγαν έναν αγώνα εναντίον του Μπολσεβικισμού, και, έτσι, ήθελαν να προωθήσουν τον σιωνισμό ως ένα αντίβαρο προς την κουλτούρα του άθρησκου, κοσμοπολίτη και σοσιαλιστή Εβραίου. Στις 8 Φεβρουαρίου 1920, η αγγλική εφημερίδα “Illustrated Sunday Herald” δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο “Σιωνισμός εναντίον Μπολσεβικισμού: Ένας Αγώνας για την Ψυχή του Ιουδαϊκού Λαού”, γραμμένο από τον Βρετανό πολιτικό Γουίνστον Τσόρτσιλ.

Σε εκείνο το άρθρο, ο Τσόρτσιλ έγραψε ότι υπήρχαν δύο καλοί τύποι Εβραίων, δηλαδή οι αφομοιωμένοι νομιμόφρονες Εβραίοι των δυτικών κρατών και οι σιωνιστές (εθνικιστές Εβραίοι, που ήθελαν ένα δικό τους κράτος), αλλά και ένας κακός τύπος Εβραίων, που ήταν διεθνιστές, άθρησκοι και σοσιαλιστές. Γι’ αυτόν τον λόγο, έγραψε ο Τσόρτσιλ, η Βρετανία, έχοντας κατακτήσει την Παλαιστίνη, θα έπρεπε «να εξασφαλίσει για την ιουδαϊκή φυλή ανά τον κόσμο μια εστία και ένα κέντρο εθνικής ζωής». Το 1948, ακολουθώντας το ανωτέρω σκεπτικό του Τσόρτσιλ, ο Αμερικανός πρόεδρος Χάρι Τρούμαν, παρότι προηγουμένως ήταν γνωστός αντισημίτης, συνέπραξε με το σιωνιστικό κίνημα του Βάισμαν και θεμελίωσε μια βαθιά συμμαχία των ΗΠΑ με το Ισραήλ.