Τορπιλισμός της… λογοκρισίας

Ουδείς όμως των Ελλήνων επίστευσε από τότε ότι ο τορπιλισμός έγινε απ’ “άγνωστο υποβρύχιο” κι η Ιταλία χρειάσθηκε 10 χρόνια να το παραδεχθεί, μετά την λήξη του πολέμου ότι διεπράχθη από τον Ιταλό πλοίαρχο Γκιουζέπε Αϊκάρντι, που ξεκίνησε με το πιο σύγχρονο υποβρύχιο της Ιταλίας απ’ την Ιταλοκρατούμενη τότε Λέρο, να βυθίσει το θωρηκτό ΕΛΛΗ.

Εάν δε συνέβαινε η εκχώρηση του Ιταλικού καταδρομικού “Πρίγκιπας της Σαβοΐας” στην Ελλάδα το 1947 ακόμη και σήμερα θα ζητούσαμε τις επανορθώσεις όπως συμβαίνει με τις Γερμανικές. Σχεδόν όλος ο Ελληνικός λαός ήταν βέβαιος ότι η άνανδρη επίθεση κατά της “ουδετέρας Ελλάδος” ήταν δάκτυλος της φασιστικής Ιταλίας, παρά την αυστηρά λογοκρισία του Έλληνος υφυπουργού Ασφαλείας Κωνσταντίνου Μανιαδάκη, μ’ εντολή του “βασιλικού” πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, να  μην… προκαλέσει την επίθεση τού Φασιστικού άξονα (Ιταλίας, Γερμανίας, Ιαπωνίας) κατά της απαράσκευης στρατιωτικώς χώρας, που τελικώς δεν απεφεύχθη μετά από δύο μήνες.

Ουδέποτε η απόκρυψη δια του Τύπου μπόρεσε να διαμορφώσει την κοινή γνώμη που ξέρει πολύ καλά ποιος είναι ένοχος των προκλήσεων κατά του ειρηνικού λαού μας. Ακόμη και στο αγωνιζόμενο Μεσσολόγι το 1825, ο Ελβετός εκδότης και πρώτος δημοσιογράφος στη χώρα ο Ιάκωβος Μάγερ εξέδιδε αλογόκριτα τα “Ελληνικά Χρονικά” για “Ελευθερία ή θάνατο”. Ουδείς διεννοήθη να φιμώσει την αλήθεια.

Η λογοκρισία στην ιστορία

Μετά την Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση, ήταν για πρώτη φορά που ο Τύπος στην Ελλάδα έπεφτε θύμα της λογοκρισίας στην χώρα μας, ως ξενόφερτος όρος απ’ την αυταρχική Ευρώπη όπως κι η αντίθετη έννοια, η προπαγάνδα. Ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος εισήγαγε την λογοκρισία το 1829 με θύμα την εφημερίδα ΑΠΟΛΛΩΝ που εκδίδετο στην Ύδρα απ’ το 1822. Δεν επέτρεπε κριτική κατά της κυβέρνησης  κι αυτή κυκλοφορούσε ελεύθερα  μόνο στην Ύδρα των Κουντουριώτηδων ή παράνομα στην υπόλοιπη χώρα. 

΄Ολοι όμως οι αγωνιστές γνώριζαν την αντίθεση της Μάνης και της ΄Υδρας απέναντι στον κυβερνήτη Καποδίστρια που ζητούσε να τους επιβάλει φόρους όταν η Ύδρα μόνο έμενε αναποζημίωτη για 2 εκατομμύρια “Φοίνικες”.  Προκάτοχο εθνικό νόμισμα της Δραχμής που έφερε ο πρώτος βασιλιάς της Ελλάδος ο Όθων μαζί με την συνέχιση της λογοκρισίας της 3μελούς Αντιβασιλείας η οποία απεχθάνετο τον δημόσιο έλεγχο για τις αυθαιρεσίες της.

Το Σύνταγμα που παρεχώρησε ο Όθων στις 3 Σεπτεμβρίου 1844 επέτρεπε την λογοκρισία μόνο για την προστασία των ηθών και της Πίστεως. Αλλά λογοκρισία επέβαλε κι ο φιλελεύθερος Ελευθέριος Βενιζέλος μετά τον  εθνικό διχασμό το 1917 κι ο διαβόητος διοικητής της Σμύρνης Στεργιάδης το 1918 για να μην “οξυνθούν οι σχέσεις με τους συμμάχους και τους μουσουλμάνους”. Δεν τον ωφέλησε.

Ο Μεταξάς χρησιμοποίησε την λογοκρισία του τύπου επιτυχώς, μέχρι της Ιταλικής επιθέσεως του Οκτωβρίου 1940. Μετά δεν του αρκούσε κι εζήτησε όχι μόνο την γραφίδα αλλά την “πατριωτική ψυχή” των Ελλήνων εκδοτών, κατά την συνάντηση τους, τον Νοέμβριο 1940.

Από τους συνταγματάρχες στους “καναλάρχες”

Μεταπολεμικώς, πάλι οι πληροφορίες έπρεπε να περάσουν κάτω από τα “Καυδιανά δίκρανα” (*) των μυστικών υπηρεσιών, κατά τον “Εμφύλιο” το 1947 (προηγουμένως ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, του ΚΚΕ κυκλοφορούσε ελεύθερα στην Αθήνα), για να επανέλθει η λογοκρισία των ολιγόφρενων συνταγματαρχών την 21 Απριλίου 1967, που αντικαταταστάθηκε με την αυτολογοκρισία υπό του απερισκέπτου  καθεστώτος Ιωαννίδη την 27 Νοεμβρίου 1973, με θύμα την εφημερίδα “Βραδυνή” των αδελφών  Αθανασιάδη και την ΕΣΤΙΑ του αειμνήστου Κύρου Κύρου, για δημοσιογραφικές πληροφορίες εν σχέσει με το… “τρίτο διυλιστήριο” της Πάχης που ουδέποτε ανηγέρθη.

Σήμερα, η λογοκρισία προληπτική και κατασταλτική έχει καταργηθεί αλλά την εφαρμόζουν οι “καναλάρχες”, επιτρέποντας ειδήσεις που συμφέρουν αυτούς που τους συντηρούν οικονομικώς. Το κοινό όμως ξέρει τι είναι αληθές και τι εικονικό. Επίπλαστο και παραπλανητικό. Οι Έλληνες από της 15ης Αυγούστου 1940 ήξευραν ότι ο πόλεμος ερχόταν κι ήταν αναπόφευκτος. Ακόμη κι οι απομονωμένοι Αγιορείτες μοναχοί έγραφαν στον “εξοχώτατο Καγκελάριο Αδόλφο Χίτλερ” και ζητούσαν την προστασία του Αγίου Όρους από “βδελυράς χείρας” εισβολέων (Ιταλών και Βουλγάρων),  παρακάμπτοντας την  έλεγχο του Τύπου.

Καμία λογοκρισία δεν απέτρεψε την πραγματικότητα. Ούτε και τώρα, που έχομε συνεχείς παραβιάσεις του εθνικού χώρου από γείτονα – παρά τα “ήρεμα νερά”. Όλοι γνωρίζουν, απανταχού του κόσμου, ότι όταν παραβιάζεται η κρατική κυριαρχία μιας χώρας, επιβάλλεται η εθνική αντίδραση. Εξαιρέσει της επισήμου Ελλάδος που ανέχεται τις Τουρκικές παραβιάσεις κι απειλές.

(*) Οι ηττημένοι Ρωμαίοι υπεχρεώθηκαν το 321 π.Χ. απ’ τους γείτονες τους Σαμνήτες , να περάσουν κάτω από τα γεωργικά δίκρανα στη πόλη Καύδος, ως ένδειξη υποταγής. Όχι για πολύ χρόνο.