Εφιάλτης ή ευχάριστη παρένθεση η ζωή χωρίς ίντερνετ;

Δηλαδή θα έχω πάλι ίντερνετ σε δύο εβδομάδες! Από την άλλη, λόγω μιας ιδιοτροπίας, εξακολουθώ να έχω συσκευή παλιάς τεχνολογίας (με κουμπιά) και όχι smartphone. Ευτυχώς, όμως, υπάρχει η δυνατότητα να συνδεθεί κανείς εύκολα με Wi-Fi λίγα μέτρα πιο πέρα με έναν φορητό υπολογιστή, οπότε και η ζωή συνεχίζεται. Μαζί όμως, συνεχίζονται και οι αναποδιές:

Καθώς πήγα να κάνω μια ανάληψη στο ΑΤΜ, διαπιστώνω ότι δεν έχω μαζί μου την κάρτα. Με τα πολλά, αφού κατέληξα στο συμπέρασμα ότι την έχω χάσει, μπαίνω στην τράπεζα να δηλώσω την απώλειά της με σκοπό να την παγώσουν. Όμως, αυτός που πάγωσε πρώτος, ήμουν εγώ όταν μου είπαν ότι ο μόνος τρόπος να γίνει πάγωμα της κάρτας, είναι μέσω e-banking. 

Αφού πήγα σπίτι, πήρα τον φορητό υπολογιστή, και κατάφερα μετά από αρκετό κόπο να το τακτοποιήσω μέσω e-banking. Όμως, καθώς επέστρεφα σπίτι, βυθίστηκα σε μια ακολουθία ανησυχητικών σκέψεων… Για φαντάσου ένα πρωί χωρίς microsoft ή μια διακοπή του Gmail για μια εβδομάδα… ξαφνικά ένα πρωί χωρίς Φέισμπουκ ή Χ… Ή χωρίς YouTube… Ποιος το αποκλείει; 

Κλείνοντας πλέον μια εβδομάδα χωρίς ίντερνετ, μπαίνω για πολλοστή φορά στο καφέ της γειτονιάς με το laptop. Ανοίγω το mail με ανάμεικτα συναισθήματα. Από την μια, μεγάλη χαρά που κάνω τις δουλειές μου. Από την άλλη, ο φόβος ότι ίσως, να μην είναι όσο δεδομένο θεωρούμε αυτό το αγαθό της τεχνολογίας,  με το οποίο, είμαστε όλοι χειροπόδαρα δεμένοι. Και κάπως έτσι, καταλήγω, να απορώ: η περιπέτεια μου χωρίς ίντερνετ, είναι τελικά μια ευχάριστη παρένθεση διαδικτυακής νηστείας; ή μια δυσάρεστη περίοδος προπόνησης;