Είμαστε για το γάιδαρο καβάλα…

Από τα 35 του, άρχισε ο “Μάξιμος” να νιώθει ότι μέσα του έρπουν, παλιές “λατρείες” από προγόνους του, οι οποίες δεν είχαν εντελώς “ταφεί”, αλλά ήταν μέσα του και επηρέαζαν τη ζωή του. Μπορεί να ήταν και χιλιάδες χρόνια, από τότε που οι πρόγονοί του είχαν κατέβει στον τάφο τους, αλλά αυτός βίωνε, ότι όλοι αυτοί ήταν εντός του και τον εκυβερνούσαν ακαθόριστα! Και αυτές οι παλιές χιλιάδες “φιγούρες” που είναι μέσα του, δεν ξέρει, αν κάποια στιγμή βγουν και με τι μορφή θα βγουν, γιατί δεν φαίνονται, επειδή δεν έχουν σώμα, “πια”. Σημειωτέον, ότι αυτές οι μορφές, δεν είναι απαραίτητο να έχουν το ίδιο “αίμα” μ’ αυτόν, δηλαδή να είναι συγγενείς, ακόμα και να έχουν κάποια σχέση με τη “γραμμή” από το σόι του! 

Σας βεβαιώνω ότι είναι πολύ δύσκολο να γράφεις κάτι και να έχεις εντελώς ουδέτερη στάση στο γραπτό σου, γιατί από μόνο του το “είναι” (μας), όχι, δεν είναι ουδέτερο! Από μόνη της η σκέψη και η ομιλία, κουβαλάνε εκατοντάδες(;) άγνωστες “πυραμίδες”, από εικόνες, ήχους, οσμές, γεύσεις, καθώς και παιδέματα του σαρκίου. Επειδή αυτά είναι η “φύση” (με τη δική της μορφή σε κάθε άτομο) δεν αναδύεται ποτέ ο δυϊσμός “ηθικό-ανήθικο”  ή (το συγγενές, εξαδελφάκι του) “σωστό-λάθος”.

Ερευνητές, με περικεφαλαία αθεράπευτης εγωπάθειας

Θαυμάζω τους σεμνούς και άγνωστους, στην πλειοψηφία τους, ερευνητές, οι οποίοι βοηθούν την ανθρωπότητα, παραμένοντας σε μία …ηχηρή ανωνυμία! Τέτοιοι ερευνητές είναι κυρίως αυτοί που ανακαλύπτουν καινούργια φάρμακα, σώζοντας ανθρώπινες ζωές, ασχολούνται με την ασφάλεια των μέσων μετακίνησης, κάνουν πιο ασφαλή τα κτίρια ανακαλύπτοντας νέα υλικά… καταλαβαίνετε, και άσχετα αν κάποιοι πλουτίζουν με τις εφευρέσεις τους,  κάτι που είναι “ευλογημένο”, από τη φύση των ανθρώπων!

Αυτοί που μου κάθονται στο …στομάχι (κι όση “σόδα” να πιω, δεν τους “χωνεύω”), είναι οι ερευνητές της ιστορίας, της ανθρωπολογίας, της αρχαιολογίας και της γλωσσολογίας. Όλοι αυτοί οι (για μένα, αχώνευτοι), νομίζουν ότι έχουν το απόλυτο δίκιο. Για έναν ισχυρισμό τους ή για κάποια, ας πούμε, ανακάλυψη, σκίζονται να πείσουν τους πάντες, ότι τα πράγματα είναι, όπως τα λένε αυτοί! Συχνότατα, πέφτουν σε κατάθλιψη, όταν κάποιος έρχεται με στοιχεία και ρεζιλεύει τους ισχυρισμούς τους!

Τα παραδείγματα είναι πολλά, γαργαλιστικά και απολαυστικά, όπως το “…roquefort με σκέτο τσίπουρο, άνευ”! Δε θέλω να αναφέρω τα ονόματα αυτών, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι ανακάλυψαν τον τάφο του Μεγαλέξανδρου και μετ’ ου πολύ διαψεύσθηκαν. Πόσοι και πόσοι, δεν έχουν ισχυριστεί τερατολογίες για την προέλευση κάποιου οστού ζώου… Εδώ θα σας διασκεδάσω με ένα σπαρταριστό παράδειγμα. 

Το 1912, ο Άγγλος αρχαιολόγος Charles Dawson, ισχυρίστηκε ότι ανακάλυψε στο Πίλτντάουν της Αγγλίας, τον “χαμένο κρίκο” της εξέλιξης (ανθρώπου-πιθήκου), παρουσιάζοντας ένα κρανίο και μία γνάθο, τα οποία ο αδίστακτος είχε βάψει με διάφορα χημικά, για να φαίνονται …χιλιάδων ετών και είχε επίσης λιμάρει τα δόντια τους! Μετά από 42 χρόνια, το 1953, αποκαλύφθηκε η απάτη: Το κρανίο ανήκε σε σύγχρονο άνθρωπο και η γνάθος, σε σύγχρονο πίθηκο, ουρακοτάγκο(;) Μεγάλη πλάκα έχουν κι αυτοί που ψάχνουν την καταγωγή των λέξεων και γραφικοί, είναι αυτοί που ασχολούνται με φράσεις παροιμίες, ρητά και την καταγωγή τους. (Πέφτει δόλος, ήτοι μπαλαμούτι… Και ποιον να ρωτήσεις; Έναν άλλον ξεκούτη;).

“Πρόστυχη” και “πανάκριβη” καλλονή

Με τον Αριστοτέλη, μοιραζόμασταν (στη φοιτητοΘεσσαλονίκη) ένα κορίτσι, την Ζιζή. (Δεν ήταν ακριβώς έτσι το όνομά της). Την είχαμε και οι δύο, μάλιστα ο ένας αβαντζάριζε ποικιλότροπα τον άλλον, αφού δεν ήμασταν “γίδια” χθαμαλής αυτοεκτίμησης, που ζηλεύουν και τσακώνονται! Την χαιρόμασταν αμφότεροι …και οι δύο! Η Ζιζή, είχε πλούσια στοιχεία καλλονής και εγώ την αποκαλούσα “πρόστυχη”, μεταφορικώς, κάτι που τής άρεσε πολύ, ιδιαιτέρως στα ιδιαίτερα!

Ο Αριστοτέλης, τής έλεγε στα γαλλικά “Le coût en ôte le goût” κι επειδή δεν καταλάβαινε, τής ψιθύριζε διάφορα “μέσα” στο αυτί της. Αυτή “φτιαχνότανε” και τον τραβούσε στο άλλο δωμάτιο, ενώ γύριζε σε μένα και έλεγε «αχ, πώς μ’ αρέσει να ντρέπομαι…». Θα την χαρακτήριζα, ένα από τα πιο ηθικά άτομα που γνώρισα στη ζωή μου! Το ίδιο λέει κι ο Αριστοτέλης!

Είχε την ατυχία (αλλά …τύχη για μάς) να την ερωτευτεί ο καθηγητής που έκανε την πτυχιακή της εργασία, ο οποίος είχε “μακριά χέρια”! Κι εγώ είχα την ιδέα ν’ αγοράσουμε δύο χάλκινες βέρες, από το Μπιτ Παζάρ (δίπλα στη Ρωμαϊκή αγορά) που τις φόρεσαν ο Αριστοτέλης  (που ήταν ολιγόλογος,  βαθυστόχαστος και “θεατρικά” βαρύς) και η Ζιζή. Του είπαμε ότι είναι αρραβωνιασμένοι και βράδυον ή θάττον, θα τους στεφάνωνα εγώ. Μάλιστα για να τον …ισοπεδώσω (δεν τον είχα καθηγητή) τον προσκάλεσα με την σύζυγό του στο “γάμο” και στο σχετικό γλέντι.

Τελικά έπιασε το κόλπο, αλλά δε σταμάτησε τις λεκτικές επιθέσεις στην κορμάρα. Τα μόνα προσόντα του, εκτός από ένα σπορ αυτοκίνητο, ήταν το πόσο ανάξιος γινόταν με τις …ανακαλύψεις του. Να μην τα πολυλογώ, έδειχνε της Ζιζής  τις “ανακαλύψεις” που είχε κάνει και κάποια φορά (στο γραφείο του), τής εξομολογήθηκε ότι μερικά απ’ “αυτά” τα φαντάζεται και δεν τα έχει ανακαλύψει, αλλά το κάνει, αφού όλοι οι καθηγητές κάνουν τα ίδια, για να ευχαριστήσουν τον πανάσχετο “βόιδαρο”, που διόρισε για πρύτανη στο ΑΠΘ, η Χούντα! Υ.Γ. Είχα γράψει, τότε, ένα άσμα για την Ζιζή, αλλά παρ’ όλο που ήταν λίαν σατιρικό και αληθέστατο, ήταν ακατάλληλο για τη συνήθη “μάζα”, λόγω αθυροστομίας. Ο Αριστοτέλης το έχει, förstås!

Είμαστε για το γάιδαρο καβάλα

Θα σας πω την ιστορία της φράσης, την οποία (κατά τον Β.Φ.) ούτε ένα 2%, την γνωρίζει. Τα ελληνικά σχολεία δεν είχαν “ποτέ” μάθημα “παροιμιών και ρητών”. Ήμουν τυχερός, που ήδη στο Δημοτικό, είχα βρει στη βιβλιοθήκη του πατέρα μου ένα σχετικό 80-σέλιδο βιβλιαράκι (18Χ11 cm), από το 1926! Ιδού λοιπόν, η ιστορία και η ερμηνεία της φράσης “Είμαστε για το γάιδαρο καβάλα”. Παλιότερα, κάποιο πρόσωπο (ανήθικο ή άχρηστο), υφίστατο τη δημόσια διαπόμπευση! Σε πολλούς λαούς, πάντως, υπήρχε δημόσια διαπόμπευση!

Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, εδώ, εφάρμοζαν κάποιες φορές αυτή την τιμωρία. Μάλιστα υπάρχει μαρτυρία την οποία αναφέρει ο Δημήτριος Καμπούρογλου (1852-1942) και λέει τα εξής: «Ότε, γυνή τις, συνελαμβάνετο μοιχευομένη, ετίθετο μετά του μοιχού επί όνου, το πρόσωπον έχοντες εστραμμένον προς τα όπισθεν του κτήνους, ούτινος εκράτουν την ουράν». Όπως καταλαβαίνετε, ο κακός κόσμος, αντί να τους χειροκροτήσει και να τους λέει “μπράβο”, τους γιουχάριζε (από ζήλια, βέβαια…).

Το φοβερό είναι, ότι τους πήγαιναν έξω από την εκκλησία της Χρυσοσπηλιώτισσας, στην οδό Αιόλου και τους έστηναν εκεί για 24 ώρες, ώστε να περνάνε οι άνθρωποι και να τους κοροϊδεύουν ποικιλότροπα… Είδατε τι κάνει η ζήλια; Εμένα δε μου φεύγει απ’ τη σκέψη, ότι (στις περισσότερες των περιπτώσεων) “ηθικοί, είναι αυτοί που φοβούνται ή δεν είχαν ευκαιρίες, να είναι ανήθικοι…”

Αυτοκαταστροφικός άνθρωπος    

Μερικές φορές περνάει μία “σκέψη” από το μυαλό μου, αλλά τόσο γρήγορα που το μόνο που προλαβαίνω να δω, είναι να μου κλείνει το μάτι… (Άρα, κάτι σημαντικό έχει, η καριόλα η σκέψη). Κάθε φορά, περνάει με διαφορετικά ρούχα, λες και θέλει να με παραπλανήσει κι εγώ σκέφτομαι, “άσε, γυναίκα είναι η σκέψη, οπότε κάνει τα κόλπα της αλλά (σα γυναίκα) στο τέλος, θα τα ξεράσει όλα!” Και τα είπε! Η “σκέψη” μου, σε λακωνική μορφή, ρώτησε: “Μήπως η φύση, ο Θεός, οι εξωγήινοι που …πειραματίζονται κ.λ.π.,  δημιούργησαν και εξέλιξαν τον άνθρωπο με “λογικό” και γι’ αυτό είναι αυτοκαταστροφικός, κάτι που δε συμβαίνει σε κανένα ζώο ή φυτό; Δυστυχώς είναι αλήθεια, Χατζατζάρη μου! Δυτυ-χέστα-τα!

Υστερόγραφο ουσίας: Στα ζώα, καθώς και στα φυτά, υπάρχει μία αρμονία ανάμεσα στα βασικά ένστικτά τους, (αυτοσυντήρηση και αναπαραγωγή) και στις πράξεις τους. Ο άνθρωπος, με τα ίδια ακριβώς βασικά ένστικτα, δεν μπορεί να ελέγξει με τίποτα το ένστικτο της αυτοσυντήρησης (κυρίως, αυτό) με αποτέλεσμα να  γίνεται αυτοκαταστροφικός (3ος παγκόσμιος;). Επίσης ο άνθρωπος, είναι το μοναδικό ζώο, που σκοτώνει ζώο της κατηγορίας του…  

Αρχικανίβαλος εξευτελίζει πολιτισμένον

Κυκλοφορεί …εβραίος, ότι ένα συνεργείο με όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας, βρέθηκε σε περιοχή που υπήρχαν ανθρωποφάγοι. Και ο επικεφαλής της έρευνας μίλησε με κάποιον αρχικανίβαλο και τον ρώτησε γιατί σκοτώνουν ανθρώπους. Και πήρε μία πολύ φυσική απάντηση, ευλογημένη από τη φύση εννοώ. Ότι, δηλαδή, τους σκοτώνουν για να τους φάνε, ώστε να μην πεθάνουν από την πείνα. Κάποια στιγμή, ρώτησε ο αρχικανίβαλος: “Εσείς δε σκοτώνετε ανθρώπους;” Και ο επικεφαλής …πολιτισμένος, του είπε “Βεβαίως, στους πολέμους σκοτώνουμε πολλές χιλιάδες”. Κι ο ανθρωποφάγος τον …διέλυσε με την ερώτηση:  “Και τους τρώτε όλους αυτούς;”

Άντε να το χαλαρώσουμε λίγο… Εκεί που ψάχναν για κανίβαλους, πέσανε σε μία ομάδα γηγενών και ρώτησαν αν στην περιοχή τους υπάρχουν κανίβαλοι. Και κάποιος από αυτούς απάντησε: “Όχι δεν υπάρχουν πλέον, γιατί τους τελευταίους τους φάγαμε την περασμένη εβδομάδα”. 

Άντε, λίγη ακόμα χαλάρωση! Λέγανε, λοιπόν, ότι όταν πεθαίνει ο άνθρωπος βρίσκεται σε μία πόρτα την οποία την φρουρεί ο άγιος Πέτρος. Ανοίγει την πόρτα, περνάει μέσα ο νεκρός επισκέπτης και ο άγιος Πέτρος του λέει “Εδώ μπροστά σου βλέπεις μία ξύλινη γέφυρα μήκους 4m και μίας παλάμης πλάτος. Θα πρέπει να την περάσεις κι αν δε σκεφτείς τίποτε πονηρό θα φτάσεις στον Παράδεισο. Αν όμως σκεφτείς κάτι, τότε θα κατακρημνιστείς στην Κόλαση”. Κάποια φορά εμφανίστηκε μία πεθαμένη νεαρή κοπέλα μαγευτικής ομορφιάς και διεγερτικού σώματος, φυσικά γυμνή, όπως όλοι οι νεκροί που πήγαιναν εκεί. Ο άγιος Πέτρος συμβουλευόμενος και τον ai, της …έγραψε το εξής ποίημα: 

“Και ήτο η ξανθή, εστία χαρίτων, πλουσίων…αρρήτων, η (κάτω) κεφαλή πλήττων”.

Μετά, τής είπε να προχωρήσει στην γέφυρα και ακολουθούσε αυτός, οπότε κάποια στιγμή ακούστηκε ένα “αχ αχ ααα βοήθεια Θεέεεε”. Ήταν ο άγιος Πέτρος, που ζαλισμένος από τα νώτα της, είχε γκρεμιστεί στον κρημνόν!

Αλβανών τέκνα

Έχω εκπλαγεί από τα παιδιά των Αλβανών (όχι τόσο, των Ελληνοαλβανών), τα οποία είναι πολύ σοβαρά, εργατικά και με κανόνες που έχουν διδαχτεί από το σπίτι τους! Είναι πάρα πολύ ώριμα και το τελευταίο περιστατικό είναι, όταν μιλούσα με έναν εικοσάχρονο που είχε έρθει μαζί με τον πατέρα του τον υδραυλικό, στο σπίτι μου, να κάνουν κάποια επισκευή… (Τους εμπιστεύεσαι περισσότερο κι από έναν πονηρό Έλληνα χειρουργό). Σοβαρή συζήτηση δεν μπορώ να κάνω εδώ στην Ελλάδα, με άτομα κάτω από 20 χρονών και όμως με αυτό το παιδί συζητήσαμε σοβαρά, στο σημείο να του πω «σου συνιστώ, όταν παντρευτείς, να μην εμπιστευτείς τη γυναίκα σου στη μάνα σου και ούτε τη μάνα σου στη γυναίκα σου». Με άκουγε προσεκτικά και στο τέλος μου …ψιθύρισε «ξέρω, ξέρω κε Πάνο».