Ο πόλεμος δικηγόρων-δικαστών καλά κρατεί

Με το άρθρο μου (11-12-2025: Τι γίνεται με τον πόλεμο δικηγόρων-δικαστών) εξέφρασα την ελπίδα, ότι με την εκλογή νέας ηγεσίας στον ΔΣΑ θα έληγε ο ακήρυκτος πόλεμος μεταξύ της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων (ΕΝΔΕ) και ΔΣΑ, φαίνεται όμως ότι ο ΔΣΑ και υπό τη νέα ηγεσία παρά τη καλή της θέληση, δεν μπορεί να επιλύσει το κομβικό σημείο της μεταξύ τους αντιπαράθεσης.

Ο πόλεμος ξέσπασε γιατί ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών δεν τιμώρησε πειθαρχικά το μέλος του Ζ.Κ. για το βαρύτατο πειθαρχικό παράπτωμα, να ζητήσει από την Αστυνομία τηλεφωνικά από τα έδρανα των δικηγόρων κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Ποινικού Εφετείου Λαμίας, να προβεί στη σύλληψη ολόκληρης της σύνθεσης του δικαστηρίου και του εισαγγελέα της έδρας.

Για την πράξη εκείνη, η τότε πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Χλάπα ζήτησε από τον τότε πρόεδρο του ΔΣΑ την άσκηση πειθαρχικής δίωξης κατά της Ζ.Κ., που απάντησε ότι για την άσκηση της απαιτείται η κοινοποίηση  σε αυτόν των σχετικών πρακτικών του δικαστηρίου, τα οποία όμως μπορούσε να τα αναζητήσει οίκοθεν. Έκτοτε ίσως και λόγω του απορρήτου της πειθαρχικής διαδικασίας δεν υπάρχει καμιά ανακοίνωση ούτε καν διαρροή αν ασκήθηκε κατά της Ζ.Κ. πειθαρχική δίωξη και αν ναι, σε ποιο στάδιο βρίσκεται, όπως δεν υπάρχει πληροφορία για τυχόν πειθαρχικές ευθύνες δικαστών.

Εξ αιτίας της σιωπής αυτής δίνεται η εντύπωση, ότι ο ΔΣΑ καλύπτει το μέλος του και έτσι δίνει το δικαίωμα στην ΕΝΔΕ να παραπονιέται δίκαια, ότι οι δικαστές δεν προστατεύονται από τα θεσμικά όργανα για  τις εναντίον τους επιθέσεις των δικηγόρων κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους.

Συνεπώς η άσκηση και η  τάχιστη περαίωση της πειθαρχικής διαδικασίας κατά της δικηγόρου Ζ.Κ. αποτελεί το κυριότερο κομβικό σημείο για την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ ΔΣΑ και ΕΝΔΕ και τη λήξη του μεταξύ τους ακήρυκτου πολέμου, που συνεχίζεται με διάφορες φάσεις και προκαλεί μεγάλη φθορά στο κύρος και επίδραση στη λειτουργία της δικαιοσύνης.

ΔΣΑ και ΔΣΘ στα… όπλα

Δεν γνωρίζω την επόμενη κίνηση των εμπολέμων μερών, αλλά ο πόλεμος εξελίσσεται πλέον  σε επίπεδο γοήτρου και όχι στην επίλυση των κομβικών σημείων, που τους χωρίζουν, τα οποία πρέπει να λύνονται έμπρακτα  και όχι μόνο με συνέδρια. Εξάλλου υπάρχει αντιπαράθεση μεταξύ δικηγόρων και δικαστών και σε άλλα δικαστήρια της χώρας, όπως πρόσφατα στα δικαστήρια της Σπάρτης, Καλαμάτας και Γυθείου.

Εκεί οι δικηγόροι απαίτησαν με την αποχή από τα καθήκοντα τους και πέτυχαν με προσωρινή αναστολή του μέτρου να εισέρχονται στο δικαστήριο με ηλεκτρονικό έλεγχο, ενώ στη Θεσσαλονίκη με απόφαση του ΔΣΘ οι δικηγόροι απέχουν από τις δίκες στις οποίες προεδρεύει συγκεκριμένος πρωτοδίκης. Ο λόγος είναι ότι ο πρωτοδίκης δεν κράτησε την εκδίκαση υπόθεσης για να διευκολύνει δικηγόρο, που δίκαζε σε διπλανή αίθουσα.

Η λειτουργία των δικηγορικών συλλογών και των πειθαρχικών συμβουλίων τους εποπτεύεται από τον υπουργό Δικαιοσύνης, που όπως φαίνεται ούτε έχει ζητήσει από τον ΔΣΑ την άσκηση και την τάχιστη περαίωση της πειθαρχικής διαδικασίας κατά της Ζ.Κ., που θα συμβάλει στη λήξη του προαναφερόμενου πολέμου και στη διαφύλαξη του κύρους της δικαιοσύνης. Ούτε προσέφυγε στο ΣτΕ, για να ακυρώσει σωρεία αποφάσεων διαφόρων δικηγορικών συλλόγων.

Οι αποφάσεις αυτές κηρύσσουν αποχή των δικηγόρων από τα δικαστήρια για μη νόμιμη αιτία και μη νόμιμα αιτήματα με αποτέλεσμα να  επιφέρουν μέγιστη ταλαιπωρία στους διαδίκους και μάρτυρες και καθυστερούν την απονομή της δικαιοσύνης. Έτσι όμως με την ανοχή του υπουργού Δικαιοσύνης και των αρμοδιοτήτων που τους παρέχει, οδηγούμεθα αργά αλλά σταθερά σε “κράτος δικηγόρων” και μάλλον αποφύγαμε το “κράτος δικαστών”, ενώ θα έπρεπε με προσπάθεια και συναίνεση όλων να επικρατήσει  η κατά τον Αριστοτέλη μεσότητα.

Ας θυμηθούμε τον Δάντη!

Φοβάμαι, ότι όσο συνεχίζεται ο αδελφοκτόνος πόλεμος και οι δικαστές νοιώθουν ότι απειλείται η λειτουργική τους ανεξαρτησία και ότι είναι απροστάτευτοι από τις εναντίον τους επιθέσεις (των δικηγόρων) θα συσπειρώνονται γύρω από την συνδικαλιστική τους ηγεσία με αντίκτυπο στην ομαλή λειτουργία της δικαιοσύνης. 

Για τους δικηγόρους και δικαστές από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα έχει αναπτυχθεί μια τεράστια λογοτεχνία από την οποία, για τη διάσωση της λογοτεχνικής μνήμης, σταχυολογώ δύο χαρακτηριστικές αναφορές από κείμενα των κορυφαίων λογοτεχνών, του Δάντη και του Σαίξπηρ: Στη Θεία Κωμωδία του Δάντη οι ψυχές των επίορκων (διεφθαρμένων) δικαστών και πολιτικών βασανίζονται στον όγδοο κύκλο της Κόλασης.

Ο Δάντης τους κατατάσσει στους barrattieri (δωροδοκούμενους αξιωματούχους/ καταχραστές) κατηγορία στην οποία ανήκουν οι δικαστές και οι πολιτικοί, που χρηματίζονται για να βγάζουν αποφάσεις ή για να πουλούν δημόσια αξιώματα. Ο Σαίξπηρ στο θεατρικό έργο Ερρίκος 6ος μέρος 2ο πράξη 4η σκηνή 2η βάζει τον Ντικ τον χασάπη να λέει: «Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε, είναι να σκοτώσουμε όλους τους δικηγόρους» (The first thing we do, let’s kill all the lawyers). Και  στα δύο κείμενα έχουν αναφερθεί λογοτέχνες, συγγραφείς και πολιτικοί και έχουν δοθεί διάφορες ερμηνείες, που μπορούν εύκολα να αναζητηθούν.