Ο Τολστόι και ο κυρ Βασίλης των Τεμπών

Συνεχίζει ο Λέοντας Τολστόι: «Ήταν γιος ενός δημοσίου υπαλλήλου που έκανε στην Πετρούπολη σε διάφορα υπουργεία και υπηρεσίες την ίδια εκείνη καριέρα που ακολουθούν ορισμένοι λειτουργοί οι οποίοι, μολονότι σαφώς αποδεικνύεται ότι είναι ανίκανοι να επωμιστούν ουσιαστικές ευθύνες, εν τούτοις λόγω θέσεως, προτέρας υπηρεσίας και βαθμού είναι αδύνατο να απολυθούν με αποτέλεσμα να παίρνουν κάποια εικονικά πόστα και κάποιες καθόλου εικονικές χιλιάδες ρούβλια που φτάνουν από τις έξι μέχρι τις δέκα χιλιάδες, με τις οποίες ζουν μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.

»Τέτοιος ήταν ο δημόσιος υπάλληλος τρίτου βαθμού, άχρηστο μέλος διάφορων άχρηστων ιδρυμάτων Ιλιά Γιεφίμοβιτς Γκολοβίν. Απόκτησε τρεις γιούς, ο Ιβάν Ιλίτς ήταν ο δεύτερος. Ο μεγαλύτερος είχε την ίδια ακριβώς σταδιοδρομία με τον πατέρα του μόνο που βρέθηκε σε άλλο υπουργείο και ήδη πλησίαζε την υπηρεσιακή εκείνη ηλικία στην οποία επιτυγχάνεται η μισθολογική αδράνεια. Ο τρίτος γιος, ο Βασίλι, ήταν ένας ανεπρόκοπος. Αφού απέτυχε σε διάφορες θέσεις τώρα υπηρετούσε στους σιδηροδρόμους…».

Έτσι αρχίζει το δεύτερο κεφάλαιο της αξεπέραστης νουβέλας του Λέοντα Τολστόι “Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς”, (εκδόσεις Ροές, μετάφραση Σταυρούλα Αργυροπούλου). Το κείμενο, τόσο σαρκαστικό όσο και τραγικό, είναι εκπληκτικά επίκαιρο. Σαν να περιγράφει το ελληνικό δημόσιο και τους υπαλλήλους του σήμερα. Ενώ αυτός, ο τρίτος γιος του Ιλιά Γκολοβίν, ο ανεπρόκοπος Βασίλι του Τολστόι, πόσο μοιάζει εφιαλτικά με τον επίσης ασήμαντο, όσο και τρομακτικό, τον δικό μας κυρ Βασίλη, τον σταθμάρχη των Τεμπών…