Οι Αφρικανοί μετανάστες στην Ελλάδα μιλάνε για τα προβλήματά τους

Το κάλεσμα ήταν με αφορμή την έκδοση του βιβλίου “Αφρική” του Γιούστας Πάλμερ (Eustace Palmer), που ήταν προϊόν ενδελεχούς έρευνας ετών που ωφελήθηκε από τη γνώση διακεκριμένων αφρικανιστών για να καλύψει τα κενά του δυτικού κόσμου γύρω από την Αφρικανική ήπειρο…

Την κουλτούρα, τον αφρικανικό τρόπο ζωής, την εσκεμμένη παραπληροφόρηση, τις εσφαλμένες αντιλήψεις που επικρατούν εστιάζοντας στα αρνητικά, πόλεμοι, πραξικοπήματα, θανάσιμες ασθένειες, πείνα λόγω ξηρασίας, εκλογική νοθεία, αγνοώντας την πρόοδο που συντελείται ιδίως για την θέση της γυναίκας, τα παραδείγματα επιτυχημένων επιχειρηματιών, την αύξηση της γεωργικής παραγωγής, τη δημοσιονομική διαχείριση, τα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα, τις εκδόσεις βιβλίων Αφρικανών συγγραφέων κλπ.

^{Η δημοσιογράφος Μελαχροινή Μαρτίδου με τον πρόεδρο του Παναφρικανικού Συνδεσμου Ελλάδος Σαμσιντίν Ιντρίσου}

Στην εκδήλωση που παρακολούθησαν Έλληνες και Αφρικανοί που ζουν χρόνια στην Ελλάδα αλλά και γενιές που γεννήθηκαν εδώ και μεγάλωσαν ο λόγος των ομιλητών άνοιξε πολλά παράθυρα για να ειπωθούν αλήθειες. Ν’ αποκαλυφθούν παράπονα και να στιγματιστεί η αβελτηρία της πολιτείας να δει τους ανθρώπους που ζουν κι εργάζονται εδώ για δεκαετίες όχι σαν “σκιές” παρανομίας, δίχως ταυτότητες, δίχως ασφάλιση, αλλά ως οντότητες που απέκτησαν με καθυστερήσεις κι εμπόδια ετών τα απαραίτητα έγγραφα νομιμοποίησης. Το πρόβλημα βέβαια υφίσταται…

Από την Αφρική στην Κυψέλη

Στο πάνελ με βασικό θέμα συζήτησης “η Αφροδιασπορά στην Ελλαδα” τοποθετήθηκαν η Λορέττα Μακόλεϊ ακτιβίστρια ιδρύτρια της Oργάνωσης Ενωμένων γυναικών Αφρικής με σημαντικό έργο, ο Σαμσιντίν Ιντρίσου ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του Παναφρικανικού Συνδέσμου Ελλάδος, ο 45χρονος Μιχάλης Αφολάνιο εκπροσωπώντας την δεύτερη γενιά μεταναστών απόφοιτος της σχολής Καλών Τεχνών ιδρυτής του πολιτιστικού κέντρου Αφροδιασπορικής τέχνης και πολιτισμού “Αnasa”, που τοποθετήθηκε σε άπταιστα ελληνικά κάνοντας μια αναδρομή στην ελληνική πραγματικότητα των Αφρικανών στην χώρα μας πριν αλλά και τώρα.

^{Το βιβλίο Αφρική του Εustace Palmer Αφρικανού καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Τζώρτζια των ΗΠΑ.}

Η γεωλόγος ακαδημαϊκός Ελένη Αθανασοπούλου, ιδρυτικό μέλος του συλλόγου θετών κι αναδόχων οικογενειών “Πελαργός” μετέφερε την προσωπική της εμπειρία με την υιοθεσία της κόρης της από την Αφρική λέγοντας ότι στην Αθήνα υπάρχουν πάνω από 100 πολυφυλετικές οικογένειες με παιδιά από την Αφρική κι αλλού, που φροντίζουν να ανταμώνουν και να συζητούν κοινά ενδιαφέροντα ενώ κατέθεσε τρία βιβλία με εξαιρετικές προσεγγίσεις που εξέδωσαν ως σύλλογος για να είναι προσβάσιμα στα μέλη της βιβλιοθήκης. Δεν έκρυψε ότι πέρα από την αγάπη και το βήμα να υιοθετήσει παιδί από την Αφρική η πραγματικότητα της οικογένειας του ταυτίζεται με την δουλεία, την αποικιοκρατία,τον ιμπεριαλισμό στοιχεία που αποτυπώνονται και στο βιβλίο χωρίς πάθος και υπερβολές.

Ο χώρος λιτός φιλοδοξεί όπως μου λένε, -και το καταφέρνει- να γίνει ένα κομμάτι της καθημερινότητας των Αφρικανών κι όχι μόνο βάζοντας το βιβλίο στην ζωή τους, συμμετέχοντας σε καλέσματα αλληλογνωριμίας, σε δράσεις και ανταμώματα που έχουν θετική απήχηση.

Ο συγγραφέας της έκδοσης, ο διακεκριμένος καθηγητής Γιούστας Πάλμερ συντονιστής αφρικανικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Τζώρτζια των ΗΠΑ, με διδακτορικό στην αγγλική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, με εμπειρία διδασκαλίας στο κολλέγιο Φούρα Μπέυ της Σιέρα Λεόνε, μόνιμος κάτοικος Αμερικής με αναγνωρισμένο συγγραφικό έργο σα να ήταν παρών.Το βιβλίο του έγινε ανάρπαστο, κυκλοφορεί στα ελληνικά σε μετάφραση του Νεκτάριου Καλαϊτζή από τις πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης/ο κοινός λόγος .
Πολλά τα σημεία που θα άξιζε να εστιάσει κάποιος.

^{Το πάνελ με τις πιο αντιπροσωπευτικές συμμετοχές αφρικανικών οργανώσεων στην Ελλάδα.}

Σπάζοντας τα αρνητικά στερεότυπα

Το ότι στη δυτική κοινή γνώμη, στην Ευρώπη και ιδίως την Αμερική, το αφήγημα που κυριαρχεί σχετικά με την Αφρική είναι μονοδιάστατο: πρόκειται για μια ήπειρο που αντιμετωπίζεται συλλήβδην ως συνώνυμο της ακραίας φτώχειας, της οικονομικής υστέρησης, της εστίας ασθενειών όπως το AIDS και ο Έμπολα, που απειλούν όλο τον πλανήτη, της πολιτικής βίας, των εμφυλιοπολεμικών συγκρούσεων.

Η «μαύρη» Αφρική είναι ο βολικός αντίποδας που επιβεβαιώνει, ως αντιδιαμετρικός πόλος, την ανωτερότητα και την αυταρέσκεια της Δύσης. Το αφήγημα αυτό, κατάλοιπο εν μέρει μιας αποικιοκρατικής αντίληψης, έχει ως βασικό του έρεισμα την άγνοια και την άκριτη αναπαραγωγή στερεοτύπων από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε παγκόσμιο επίπεδο” διαπιστώνει ο καθηγητής ενώ οι 653 σελίδες του βιβλίου, με ρεαλισμό, με πλούσια βιβλιογραφία αποτυπώνουν δίχως βερμπαλισμούς ή διάθεση ωραιοποίησης την περίπλοκη ιστορία της Αφρικής έως τον 21ο αιώνα.

Οι αναφορές των ομιλητών φώτισαν πολλές πλευρές για το πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από την κοινωνία, όχι με ρατσισμό και ξενοφοβία, με προγράμματα στις σχολικές μονάδες που θα ενισχύουν την διαφορετικότητα, την συνύπαρξη, που θα καταργούν την αόρατη μάτια, εφ όσον πλέον είναι μέσα στην κοινωνία οι Αφρικανοί ως εργαζόμενοι, με ευθύνη την φροντίδα ηλικιωμένων, με ουσιαστική συμβολή σε γεωργικές εκμεταλλεύσεις σε τεχνικά έργα, και σε μικρές επιχειρήσεις και σε άλλα πεδία δράσης.

^{Ο πρόεδρος του Παναφρικανικού Συνδέσμου Ελλάδας Σαμσιντίν Ιντρίσου μίλησε για τις δυσκολίες της πρώτης γενιάς μεταναστών.}

“Οι Έλληνες μας φοβούνται” ήταν μια διαπίστωση που οδήγησε στην προσπάθεια να καθιερωθεί η μέρα της Αφρικής και εκεί με την τέχνη, τη μουσική και το χορό να υπάρξει μια όμορφη προσέγγιση. Έτσι καθιερώθηκε η 25η Μαΐου ως “η μέρα της Αφρικής” που διανθίζεται με πολιτιστικές εκδηλώσεις, με συναυλίες και είναι μια αρχή που φέρνει τον κόσμο δίπλα μας, θα πει ο πρόεδρος Σιμσιντίμ Ιντρίσου πρόεδρος του Παναφρικανικού Συνδέσμου. Εκεί παρουσιάζονται πολιτιστικά δρώμενα από Νιγηρία, Αιθιοπία, Γκάνα, Ακτή Ελεφαντοστού κι άλλες χώρες ενώ πρόθεση είναι να συμμετάσχουν όσο το δυνατόν περισσότερες που ήδη έχουν παρουσία με μέλη τους στην Ελλάδα.

^{Μιχάλης Αφολαγιάν, ιδρυτής του κεντρου Αφροδιασπορικής τέχνης και πολιτισμού Anasa.}

Σύγχρονες, μικρές Οδύσσειες

Υπήρξαν πολλές επισημάνσεις τρωτών στην διαδικασία της επισημοποίησης, ενός παιδιού που γεννήθηκε στην Ελλάδα γιατί η καταγραφή του εξαρτιόταν από τη νομιμότητα του γονέα (!)… Εξαιρετική η βιωματική ομιλία του Μιχάλη Αφολαγιάν που ετοιμαζόταν για την Σχολή Καλών τεχνών, ασχολείτο με την χιπ χοπ, τη ραπ, το γκράφιτι και έτσι προσδιόριζε την ζωή του όταν ευρισκόμενος στην Σύρο ένα πρωϊνό συνελήφθη και κρατήθηκε για τρεις μέρες σ’ ένα κελί.

“Ήταν η δική μου Οδύσσεια που μου έδωσε το ερέθισμα να καταλάβω τι γίνεται. Ν’ αναζητήσω τι ισχύει με το νομικό καθεστώς ανθρώπων που γεννιούνται στη χώρα, κι άρχισα να συναντώ ανθρώπους να έρθω σε επαφή το 2000 με το φόρουμ μεταναστών, με το δίκτυο γυναικών μεταναστών και να ξεκινά η πρώτη ευκαιρία για διεκδίκηση, δηλαδή να βγει κάποιος με μια ντουντούκα να πει αυτό που τον πονούσε, αυτό που τον αφορούσε.

Εκεί συναντηθήκαμε κι άλλοι νέοι, που ζούσαμε ένα εφιάλτη, που δεν είχαμε χαρτιά, δεν είχαμε ιθαγένεια, δεν μπορούσαμε να πάμε σε μια δουλειά, ενώ εδώ γεννηθήκαμε, εδώ πήγαμε σχολείο, σπουδάσαμε, αλλά δεν μπορούσαμε να νοικιάσουμε ένα σπίτι…Λίγο αργότερα πήρα τη “λευκή κάρτα” ήταν η κάρτα αλλοδαπού που κρατούσε ένα χρόνο, τότε γεννήθηκαν νέα ερωτήματα που πυροδότησαν μια κοινωνία πολιτών να αυτοοργανωθεί…”.

^{Μεικτό το κοινό γέμισε την πολυγλωσσική βιβλιοθήκη στην Κυψέλη.}

Δεν έλειψαν οι αναφορές στις παθογένειες του συστήματος, σε κωλυσιεργία που παρατηρείται παράλληλα με ένα κόσμο που ήδη είναι στο δυναμικό της Ελλάδας πολυσύνθετος και με επίγνωση της παρουσίας του που πλέον διεκδικεί τον δικό του ιδιαίτερο ρόλο στον πολυπολικό κόσμο του σήμερα. Μια όμορφη βραδιά που έκλεισε με μουσική και πρωταγωνιστές τους νέους.