Οι κυβερνήσεις πέφτουν, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ ποτέ!

Όταν μια κυβέρνηση απωλέσει την εμπιστοσύνη της Βουλής, με την παραδοχή πρότασης δυσπιστίας ή με αποχώρηση από το κυβερνών κόμμα βουλευτών, τότε με την έκφραση που καθιερώθηκε, η κυβέρνηση “πέφτει”. Γεννιέται όμως το ερώτημα, αν ισχύει και για τους συνδικαλιστές ή για τα σωματεία του Αστικού Κώδικα (ΑΚ) η αρχή της δεδηλωμένης και σε κάθε περίπτωση πότε και πως πέφτουν οι ηγεσίες τους;

Το πόρισμα της Αρχής για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος για τη επιλήψιμη διαχείριση κονδυλίων από κατά βάση εθνικούς, αλλά και κοινοτικούς πόρους, από το ινστιτούτο κατάρτισης της ΓΣΕΕ, με εμπλοκή του Προέδρου της, Γιάννη Παναγόπουλοοτ, που βρέθηκε με τεράστιο ποσό στον τραπεζικό του λογαριασμό, προκάλεσε άλλο ένα πολιτικό σκάνδαλο εξ αιτίας της  κομματικής ιδιότητας και στήριξης του Προέδρου της από το ΠΑΣΟΚ.

Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ διέγραψε τον Παναγόπουλο από το κόμμα και ζήτησε τη παραίτησή του από την προεδρία της ΓΣΕΕ, αλλά αυτός όχι μόνο αρνήθηκε να παραιτηθεί, αλλά απάντησε ότι το ΠΑΣΟΚ στην προτίμηση ψήφου, με βάση τις δημοσκοπήσεις, έχει μόνο 12%, ενώ αυτός έχει το 90% των συνδικαλιστών. Η άρνηση παραίτησης του Προέδρου της ΓΣΕΕ είχε ως αποτέλεσμα να επέλθει σύγκρουση στη συνδικαλιστική παράταξη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές για το ΕΚΑ Αθηνών και για την εκλογή συνέδρων για το προσεχές συνέδριο της ΓΣΕΕ και οι αντεγκλήσεις συνεχίζονται με ανοικτή επίθεση της ΠΑΣΚΕ κατά του ΠΑΣΟΚ.

Είναι γεγονός, ότι όλες οι παρατάξεις που υπάρχουν σε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις εργαζόμενων, αλλά και των δημοσίων υπαλλήλων, έχουν σαφή κομματικό προσανατολισμό και πολιτική στήριξη από τα κοινοβουλευτικά πολιτικά κόμματα, όπως διαφαίνεται από τις εσωτερικές εκλογικές διαδικασίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων, που αποτελούν οιωνοί δημοσκοπήσεις της πολιτικής δύναμης των πολιτικών κομμάτων. Άλλωστε, πολλές φορές προβεβλημένα συνδικαλιστικά πρόσωπα συνεχίζουν πολιτική καριέρα σαν βουλευτές του κόμματος τους.

Η νομοθετική αντιμετώπιση των συνδικαλιστικών οργανώσεων

Ο ν.1264/1982, ως ισχύει, κατοχυρώνει τα συνδικαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων και ρυθμίζει την ίδρυση, οργάνωση, λειτουργία και δράση των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις διακρίνονται σε πρωτοβάθμιες, δευτεροβάθμιες, που είναι τα Εργατικά Κέντρα και τριτοβάθμιες, που είναι η ΓΣΕΕ. Επίσης υπάρχουν συνταγματικές διατάξεις περί συνδικαλιστικών οργανώσεων, όπως τα άρθρα 12,25 παρ.1,22 και 23 παρ.1 και 2 Σ.

Οι διοικήσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων καθορίζονται από το νόμο και εκλέγονται με σειρά διαδικασιών, που προβλέπει ο νόμος, που υπόκεινται σε δικαστικό έλεγχο. Η συνδικαλιστική δράση και οι συνδικαλιστές προστατεύονται βάση ειδικών διατάξεων του ν.1264/1982, χάνουν όμως την ιδιότητά τους σε ορισμένες περιπτώσεις, που προβλέπονται από το καταστατικό της συνδικαλιστικής οργάνωσης και με διαδικασία που προβλέπεται από το νόμο και το καταστατικό, πάντοτε όμως με εσωτερικές διαδικασίες.

Με το ν.  4619/2019 (νέος ΠΚ) καταργήθηκε η παρεπόμενη ποινή της στέρησης των πολιτικών δικαιωμάτων, που επιβάλλονταν σε αμετάκλητη καταδίκη σε ατιμωτικά αδικήματα. Επομένως, οποιαδήποτε καταδίκη συνδικαλιστικού στελέχους σε βαριά αδικήματα δεν επιφέρει την αυτοδίκαια απώλεια της συνδικαλιστικής ιδιότητας, αλλά πολλές φορές λόγω της δημόσιας κατακραυγής αναγκάζεται σε παραίτηση. Ωστόσο, συχνά οι παραιτηθέντες εξακολουθούν να διοικούν εκ των παρασκηνίων, γιατί η επόμενη διοίκηση είναι δικά τους παιδιά, που τους καλύπτουν.

Οι συνδικαλιστές δεν φοβούνται ούτε τη δικαιοσύνη, γιατί με τον τρέχοντα όμως ρυθμό απόδοσης της ποινικής δικαιοσύνης στη χώρα μας, από τη στιγμή που θα αποκαλυφθεί ένα οικονομικό σκάνδαλο μέχρι την αμετάκλητη ποινική καταδίκη του υπόλογου απαιτείται χρονικό διάστημα 15-20 ετών, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις, χάρη στην επιτυχή υπερασπιστική τακτική με τις διαρκείς αναβολές δικασίμου, επιτυγχάνεται η παραγραφή των αδικημάτων εν επιδικία.

Με την επίκληση όμως του τεκμηρίου αθωότητας, οι υπόλογοι ισόβιοι εργατοπατέρες παραμένουν στις θέσεις ηγεσίας όλων των βαθμίδων του εργατικού συνδικαλισμού, γιατί έχουν φροντίσει να στελεχώσουν τις κρίσιμες δομές του συστήματος με δικά τους παιδιά και ως εκ τούτου ανανεώνουν τη θητεία τους, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ανανέωση της ηγεσίας. Εξάλλου, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες με τη στήριξη του δικού τους εκλογικού σώματος δεν είναι δυνατόν να πέσουν από μέσα, ακόμα και με παρέμβαση του πολιτικού κόμματος, που τους καλύπτει, εκτός από τα στελέχη που προέρχονται από το ΚΚΕ. Έτσι όμως, οι συνδικαλιστικοί θεσμοί φθείρονται και στο τέλος δεν επιτελούν το έργο τους.