Πώς τα ελληνικά νησιά πιέζονται από το μεταναστευτικό και τον τουρισμό

Αν κρίνουμε από το γεγονός ότι χρειάστηκαν δύο χρόνια, από την έγκριση μέχρι την εφαρμογή του «Συμφώνου» για το μεταναστευτικό, έχει ήδη ξεπεραστεί από τη λαθραία πραγματικότητα. Σε πολλές χώρες δεν κατέστη ακόμη εσωτερικός νόμος. Μόνον 1 στους 5 λαθρομετανάστες επιστρέφει στην πατρίδα του από όσους απελαύνονται. Οι περισσότεροι αιτούντες άσυλο επικαλούνται διεθνή προστασία, ενώ ελάχιστοι τη δικαιούνται.

Οι «κόμβοι επιστροφής» δεν χρηματοδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ο μόνος που λειτουργεί, ο αλβανικός, επιδοτείται από την Ιταλία. Αναζητούνται χώρες που να δέχονται λαθρομετανάστες μακριά από τα σύνορα της Ευρώπης και η Ελβετία είναι η πρώτη χώρα που έθεσε ανώτατο όριο εισαγωγής οικονομικών μεταναστών επί εγχώριου πληθυσμού 10 εκατομμυρίων, σε δημοψήφισμα.

Τα λάθη της Ελλάδας στο μεταναστευτικό

Η ελληνική μεταναστευτική πολιτική είναι αξιοθρήνητη. Τις μεταναστευτικές ροές στον ποταμό Έβρο χρησιμοποίησε ως όπλο η Τουρκία το 2019. Ο «φράκτης» στον ποταμό δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη, επτά χρόνια αφού απέδειξε την αποτελεσματικότητά του. Τις τουρκικές «ροές» έχουν τώρα μερικώς υποκαταστήσει λεφούσια λαθρομεταναστών από την ανατολική Λιβύη του «στρατάρχη» Χαφτάρ, που έτσι απέκτησε ένα επιπλέον έσοδο από τα λύτρα αναχώρησης των λαθρεπιβατών, εκτός από τους υπεσχημένους πακτωλούς ευρωπαϊκών πόρων που διατίθενται για τις μετεγκαταστάσεις από την ΕΕ.

Το ζήτημα έχει πολιτικά περιπλακεί. Πολλοί ψαρεύουν στα θολά, ενώ ενός εστί χρεία: Η απαγόρευση της λαθρομετανάστευσης. Η παραβίαση των συνόρων μιας χώρας είναι αδίκημα, τιμωρούμενο με αυστηρές ποινές, και δεν δημιουργεί κανένα δικαίωμα παραμονής, προστασίας, απασχόλησης και επιχορήγησης, παρά μόνο για τα έξοδα απέλασης.

Το κεφάλαιο “τουρισμός”

Η παράτυπη εισροή ξένων δεν τελειώνει μόνο στη λαθρομετανάστευση. Υπάρχει και ο υπερτουρισμός που την προκαλεί. Με «βαπόρια, αεροπλάνα και διεθνή αεροδρόμια» (για να παραφράσουμε τον Διονύση Σαββόπουλο) κουβαλιούνται κυριολεκτικά εκατομμύρια επισκέπτες σε μικρές τοπικές κοινωνίες, που έχασαν κάθε άλλον πόρο διαβίωσης πλην του τριμήνου τουρισμού κατ’ έτος.

Τις προάλλες εμφανίστηκε στον μικρό λιμένα ιστορικής νήσου του Αιγαίου μέγα κρουαζιερόπλοιο που αποβίβασε 5.000 τουλάχιστον «τουρίστες», οι οποίοι επί ώρες συνωστίζονταν στα στενά «σοκάκια» της νησιωτικής μητρόπολης, που δεν υπερβαίνει τους 2.500 κατοίκους.

Τη «μεγάλη χαρά» των επήλυδων μαγαζατόρων διαδέχθηκε συντόμως η προμήθεια μίας φιάλης πόσιμου ύδατος από κάθε επισκέπτη, που άφησε ως επισκεπτήριο με την αναχώρησή του από το νησί, και ουδέν έτερον. Δεν είναι, συνεπώς, μόνο η λαθρομετανάστευση αλλά και η ανεξέλεγκτη επισκεψιμότητα των θαλάσσιων κρουαζιέρων, που παραβιάζει κάθε έννοια αναλογίας προς τη χωρητικότητα των νησιωτικών πόλεων, όπως της Σαντορίνης, της Μυκόνου και λιγότερο προβεβλημένων νησιωτικών προορισμών.

Είναι η απληστία του τουριστικού εισοδήματος, του οποίου η διαρροή στο εξωτερικό υπερβαίνει το 80%. «Κάθε 10 ευρώ που ξοδεύει ο επισκέπτης μόνο το 1,5 μένει στον τόπο» (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 11.6.26, άρθρο της καλής συναδέλφου κ. Τασούλας Επτακοίλης).

Τον Αννίβα μετά τη Ρώμη ακολούθησαν, ως γνωστόν, οι Γαλάτες που κατέστρεψαν τον Παρθενώνα με τη λαφυραγώγηση προ του λόρδου Έλγιν. Στη Βενετία ελήφθησαν προσφάτως μέτρα περιορισμού του υπερτουρισμού, που στη χώρα μας θεωρείται «βαριά βιομηχανία». Η ενόχληση των γηγενών δεν περιορίζεται στους Βενετσιάνους και τους Ελβετούς. Είναι και οι Αιγαιήτες.