Προτάσεις για την αναγέννηση της ελληνικής περιφέρειας

Για τους νέους ανθρώπους και τα νέα ζευγάρια αυτό το αρνητικό περιβάλλον στα αστικά κέντρα, δημιουργεί την τάση –έστω και αναγκαστικά – της αναζήτησης λύσεων προς την περιφέρεια της Χώρας. Τάση, που η κυβέρνηση δεν την έχει κοινωνικά  αποκωδικοποιήσει, δεν την έχει εξετάσει ουσιαστικά μετασχηματίζοντας την μέσω μιας ολοκληρωμένης πολιτικής αναγέννησης σε θετική προοπτική.

Θεωρώ ότι η στρατηγική που ανέπτυξα με πρακτικό και ρεαλιστικό τρόπο αντιμετωπίζει το κρίσιμο αυτό ζήτημα, υποστηρίζοντας συνδυαστικά την οικονομική-παραγωγική διάσταση & την διάσταση της μετακίνησης-εγκατάστασης. Η ανάδειξη και η κυριάρχηση αυτής της στρατηγικής θα μπορούσε να δημιουργήσει μια νέα εποχή στις υπό ερήμωση, μεθοριακές περιοχές.

Αν μάλιστα, εκτός από το αναφερόμενο Πρόγραμμα μετοίκησης-παραγωγής-εγκατάστασης που περιέγραψα, ταυτόχρονα και σε σύνδεση, προταθούν και προβληθούν Σχέδια αποδοτικών γεωργικών καλλιεργειών ή/και κτηνοτροφικών δραστηριοτήτων και συσχετιζόμενων με αυτά μεταποιητικών μονάδων για κάθε ιδιαίτερη τοπική/γεωγραφική ζώνη, τότε  έχουμε το νέο και αναγκαίο πλαίσιο θετικής αντιστροφής, ανόρθωσης, Αναγέννησης της φθίνουσα περιοχής.

Κρατική Υποστήριξη – Άλλες συνδρομές

Τα Σχέδια αυτά -πρωτογενούς & δευτερογενούς παραγωγής- σε τοπικές/γεωγραφικές ζώνες, αξιολογώντας και ορθολογικά αξιοποιώντας φυσικούς και τοπικούς πόρους (το έδαφος, το νερό, τα δάση, το κλίμα, καθώς και τεχνικές και νέες τεχνολογίες μεταποιήσεις), σταθμίζοντας αγορές και τάσεις (εθνικές, ευρωπαϊκές, διεθνείς) θα μπορούσε να προσφέρει το πλαίσιο κατευθύνσεων για την παραγωγική δραστηριοποίηση των νέων παραγωγών.

Τα στοιχεία αυτών των Σχεδίων θα είναι εξαιρετικά χρήσιμα στη σύνταξη των Επιχειρηματικών-Επενδυτικών Σχεδίων των νέων παραγωγών. Η Κεντρική Διοίκηση αξιοποιώντας τις πολυάριθμες επιστημονικές και ερευνητικές δυνατότητες που πράγματι έχει η Χώρα -σε Πανεπιστήμια και σχετικά Ιδρύματα- μπορεί και οφείλει να υποστηρίξει καθοριστικά για την εκπόνηση αυτών των Σχεδίων. Τα Σχέδια αυτά θα πρέπει να έχουν τον χαρακτήρα συγκεκριμένων -και όχι γενικόλογων- Κατευθύνσεων/Στόχων  για παραγωγή/εκμετάλλευση και θετικές αποδόσεις.

Στο βαθμό που το βαθύ αθηναϊκό κράτος δείξει τον “γνωστό, αντιπαραγωγικό εαυτό του” -και μάλλον αυτό είναι το πιθανότερο-, τότε ο  Δήμος και ή/και η Περιφέρεια οφείλουν να αναλάβουν την εκπόνηση αυτού του Σχεδίου Κατευθύνσεων, ως Οδηγό για τους νέους παραγωγούς που θα μετακινηθούν και θα δραστηριοποιηθούν στο Βόιο.

Περιοχές, σαν το Βόιο, υπάρχουν στην Ελλάδα, κι άλλες, και στις 12, πλην Αττικής, διοικητικές περιφέρειες και ιδιαίτερα σε ορεινές και ημιορεινές περιοχές, όπως επίσης και στην ΕΕ. Γι’ αυτό και έχουν αποφασισθεί σ΄ ευρωπαϊκό επίπεδο -όχι τα αναμενόμενα και αναγκαία- αλλά πάντως ορισμένα χρηματοδοτικά εργαλεία (π.χ., το Leader και άλλα). Ενώ η πίεση για διάθεση και μεταφορά εθνικών πόρων για τους στόχους που περιέγραψα και για τις περιοχές αυτές της φθίνουσας Ελλάδας πρέπει -και οφείλει – να είναι μεγάλη, σταθερή και συνεχής.

Η στρατηγική  που παρουσιάσθηκε, υπογραμμίζω και πάλι, πρέπει να έχει την σταθερή, κεντρική κυβερνητική/κρατική υποστήριξη, με τη διάθεση πόρων, εκτάσεων γης, εγκαταλειμμένων κτιρίων, υγειονομικής και εκπαιδευτικής κάλυψης, ηλεκτρολογικών και ψηφιακών δικτύων, προτεινόμενων σχεδίων ρεαλιστικών κατευθύνσεων παραγωγής & μεταποίησης. Πολύ σημαντικό, καθοριστικό στοιχείο κυβερνητικής στήριξης είναι το ειδικό φορολογικό καθεστώς μειωμένης φορολογίας που πρέπει να συνοδεύει και να υποβοηθά  την όλη προσπάθεια.

Η Εκκλησία

Σε όλη τούτη την μεγάλη αναγεννητική προσπάθεια η Εκκλησία πρέπει να προσκληθεί να συνδράμει -και οφείλει από τη θέση και την αποστολή της να συνδράμει. Και να συνδράμει καθοριστικά, αποφασιστικά. Με παραχωρήσεις γης και εκμεταλλεύσιμων εκτάσεων, με μεταβιβάσεις ακινήτων και εν αργία χώρων, τόπων και κτιρίων ιδρυμάτων της.

Οι σημαντικές υλικές-περιουσιακές  της δυνατότητες και ο πνευματικός της ρόλος θα προσθέσει εξαιρετική δυναμική και θα δημιουργήσει νέα ενθαρρυντικά, ρεαλιστικά δεδομένα επιτυχίας. Οι μορφές παραχωρήσεων/μεταβιβάσεων μπορούν με δημιουργικό και θετικό πνεύμα με τον τοπικό Δήμο να βρεθούν, να διαμορφωθούν και να λειτουργήσουν, πάντα με σταθερό τον προσανατολισμό και τους στόχους της όλης ανορθωτικής προσπάθειας όπως έχει περιγράφει.

Το μεταναστευτικό

Μου δίνεται η ευκαιρία να αναφέρω και τούτο: ότι ένα τέτοιο Πρόγραμμα, μπορεί να θέσει σε νέα προοδευτική βάση και την εθνική -μορφωτική -αξιακή και κοινωνική και παραγωγική ενσωμάτωση και των μεταναστών που υπάρχουν στη χώρα ή/και  εκείνων που θα υπάρξουν. Με την μετακίνηση και παραγωγική τους ένταξη -μετά από την απαραίτητη μορφωτική διαδικασία και εκπαίδευση- στις νέες μονάδες παραγωγής στα αναζωογονημένα κέντρα, στις κωμοπόλεις και τα χωριά. Των μεταναστών, που η ενσωμάτωσή τους στον ελληνικό εθνικό αξιακό κορμό  μπορεί -οφείλεται και πρέπει- να προχωρήσει με επιμονή, ανοιχτό πνεύμα και πειθαρχημένο πρόγραμμα.

Ενώ η παράλληλη  εργασιακή τους ένταξη μπορεί να αποφέρει πολλαπλά θετικά αποτελέσματα για τις τοπικές παραγωγές και την τοπική οικονομία, όπως και συνολικότερα για την εθνική οικονομία. Εργασιακή ένταξη, που ουσιαστικά ζητείται με την διατύπωση σε πρώτη γραμμή του αιτήματος για “εργατικά χέρια” ή για “χέρια ορισμένων δεξιοτήτων που γρήγορα μπορούν να αποκτηθούν”. Με εθνικό ρεαλισμό και αξιακή προσήλωση και με πίστη και οργάνωση σε αναπτυξιακούς στόχους, έξω από τα γκέτο ανομίας της Αττικής και της Θεσσαλονίκης και τις κοστοβόρες κλειστές δομές της απομόνωσης και της απόγνωσης, μπορεί να υπάρξει μια πρόσθετη σημαντική εξέλιξη και υποστήριξη και των υπό αναγέννηση περιοχών και παραγωγικών τομέων, και μια θετική προοδευτική πολιτική στο μεταναστευτικό.

Οι σημαντικοί τομείς της Φύσης, της Ιστορίας και του Πολιτισμού

Θεωρώ ότι τα ζητήματα Πολιτιστικής, Ιστορικής, Αρχαιολογικής και Αρχιτεκτονικής φύσεως είναι σε αρκετές περιπτώσεις από τα πιο συζητημένα. Σε κάθε περίπτωση εκείνο που απαιτείται είναι η επιτάχυνση εφαρμογής & υλοποίησης σχετικών πολιτικών. Δεν θα ήθελα να επαναλάβω στόχους και προτάσεις που έχουν κατατεθεί και με βρίσκουν σύμφωνο. Ενώ, και, στα θέματα οικοτουρισμού, εναλλακτικών μορφών τουρισμού, οικολογικών ή/και ιστορικών διαδρομών και θετικών δράσεων περιβάλλοντος υπάρχει -και οφείλουμε συνεχώς να επεκτείνουμε- μια ευρύτατη σύγκλιση και συμφωνία δράσεων.

Σημειώνω ότι σε ορισμένες περιοχές δημιουργήθηκαν και λειτουργούν ως πρότυπα χρήσιμες και αποδοτικές -με ιεραρχημένους στόχους και με πλήθος συνεργιών- επιτυχημένες επενδυτικές πρωτοβουλίες, -επιχειρηματικές μονάδες, που επιβεβαιώνουν τις υφιστάμενες σχετικές δυνατότητες σε όλες τις υπό ερήμωση, φθίνουσες περιοχές της Πατρίδας! Εκείνο που, νομίζω ότι απαιτείται στον τομέα αυτόν, του οικοτουρισμού είναι περισσότερο ένα περισσότερο εστιασμένο, σφιχτό πλαίσιο εφαρμοσμένων προτεραιοτήτων για επιτάχυνση  θετικών αποτελεσμάτων.

Η Αναγέννηση -μέσα από μια τέτοια στρατηγική -είναι εφικτή

Οι νέοι, ιδιαίτερα οι νέοι των αστικών κέντρων, προ πάντων των μεγάλων αστικών κέντρων, μπορούν να έχουν ένα πραγματιστικό, ελκυστικό μήνυμα ελπίδας και ρεαλιστικής προοπτικής. Μια Πρόταση με εγγυήσεις και κίνητρα, μια Λύση. Σε μια εποχή, που μπορείς να εργάζεσαι, να λειτουργείς και να επικοινωνείς από  πολύ μακριά, και τούτο ψηφιακά θα έχει -πρέπει να έχει- εξασφαλιστεί,  με τα πλεονεκτήματα του μοναδικού, φυσικού περιβάλλοντος, με αξιόπιστες υποδομές και δίκτυα συγκοινωνίας, μια τέτοια Πρόταση, ένα τέτοιο Πρόγραμμα μπορεί πράγματι να αποτελέσει διέξοδο και απόφαση Ζωής.

Η θετική εξέλιξη αυτού του Προγράμματος -ο καθένας το αντιλαμβάνεται- θα  έχει τεράστια Εθνική και Περιφερειακή σημασία, Ζωτική αξία για το Δημογραφικό, για τις Περιφέρειες , για την  Πατρίδα και την Κοινωνία της.

Η εγγύηση της ενεργού κοινωνίας

Με αυτό το περιεχόμενο κι αυτό τον τρόπο εννοώ την δεύτερη, όπως εισαγωγικά ανέφερα,  αντίληψη, τη στρατηγική της Αναγέννησης. Αυτή η αντίληψη δεν βρίσκεται σε  ανταγωνιστικότητα, σε αντιδιαστολή με άλλες δράσεις και  επιλογές που στηρίζουν τον Τόπο, του τόπους των υπό ερήμωση περιοχών. Το αντίθετο, τις υπερβαίνει διαλεκτικά. Δηλαδή, τις ενσωματώνει, ως τρέχουσες πλευρές, και κατ΄ αυτόν τον τρόπο τις θεωρεί χρήσιμες αλλά ταυτόχρονα -κι αυτό είναι το σημαντικότερο- αποτελεί μια άλλη οπτική, ένα άλλο συνολικό πλαίσιο. Κινείται σ΄ ένα  άλλο   ευρύτερο έδαφος, θέτει διαφορετικά τις προτεραιότητες, προσλαμβάνει  περιεχόμενο που απαντά ουσιαστικά και  στοχευμένα στις ανάγκες, διαρθρώνεται σε μια στρατηγική Αναγέννησης.

Για τις “καλές πρακτικές” στην ΕΕ, θα ήθελα να σημειώσω -και κατά κάποιο τρόπο να συμβουλεύσω- ότι όταν αναζητούμε “καλές πρακτικές” για πόλεις και χωριά σε ερήμωση, αναζητήστε τες στον Νότο, δηλαδή στην Ιταλία με αρκετά καλά παραδείγματα, στην Ισπανία και την Πορτογαλία.

Για “καλές πρακτικές” στα ψηφιακά δίκτυα και την  δικτύωση γενικότερα στην Κεντρική Ευρώπη. Για τις συμμετοχικές, κοινωνικές, αλληλέγγυες πρακτικές στη Βόρεια Ευρώπη (Σουηδία, Φινλανδία, Δανία, Σκωτία). Και για τους “ψηφιακούς νομάδες” στα Γιάννενα, η πρωτοβουλία C. Ioannina έχει πραγματικό ενδιαφέρον.

Κλείνοντας, σημειώνω ότι από όλα μεγαλύτερη σημασία, τελικά, έχει η πρόοδος στην Πράξη. Τα αποτελέσματα είναι που μετράνε! Όμως για να υπάρξει πρόοδος στην Πράξη, ιδιαίτερα από το σημείο που βρισκόμαστε σήμερα, ο δρόμος -και δεν το λέω αβασάνιστα, αντιθέτως, το εννοώ απολύτως- είναι ένας: του οργανωμένου, ενωτικού, στοχευμένου, διαρκούς αγώνα!