Εκδήλωση: ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ

ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: ΔΟΜΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ομιλητής: Γεώργιος Σκλαβούνος,
Οικονομολόγος, Κοινωνιολόγος, Ιστορικός, Ερευνητής
Θέμα: «Για μια παιδεία εξόδου από την ευρωπαϊκή
παρακμή»

Λίγα λόγια για το θέμα:ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ/
Σήμερα σε μια εποχή ,κατά την οποία, αντί διεθνούς εννόμου τάξεως ζούμε την κυνική και πλήρη απαξίωση των θεσμών και των κανόνων διεθνούς νομιμότητας, που καθιερώθηκαν μετα από δυο παγκόσμιους πολέμους… Σήμερα στην καρδιά ενός άγριου και α-νομικού ανταγωνισμού ισχύος, Σήμερα που οι ευρωπαϊκές αγορές έχουν χάσει την μάχη της ανταγωνιστικότητας απέναντι στην ανερχόμενη Ασία. Σήμερα που η «αγορά» αδυνατεί να συνεχίσει να εμφανίζεται ως νικηφόρα και κοσμοσωτήρια κοσμοθεωρία ..και ο προστατευτισμός επαν-εμφανίζεται καθοριστικός.

Σε μια περίοδο σταθερής συρρίκνωσης της ευρωπαϊκής ισχύος, περιθωριοποίησης της ΕΕ στην διεθνή σκηνή, η αναζήτηση των αιτίων αυτής της πορείας και η ανάγκη αναζήτησης εξόδου είναι επιτακτική. Η κρίση ευρωπαϊκής ταυτότητας εκφράζεται, προφανώς, και κρίση προοπτικής . Η ανυπαρξία ενδείξεων παρουσίας των αναγκαίων δυνάμεων για την υπέρβαση των ευρωπαϊκών αδυναμιών και την θεμελίωση προοπτικών μιας ευρωπαϊκής αναγεννητικής ανασυγκρότησης θέτει το θέμα της ευρωπαϊκής παιδείας με την βαθύτερη και πλατύτερη του έννοια ως θέμα ενότητας,ταυτότητας και προοπτικής.

Σήμερα νικηφόρες αναδεικνύονται οι κοινωνίες της Ανατολικής Ασίας .Κοινωνίες που δεν στηρίχθηκαν μόνο σε τεχνοκρατικό σχεδιασμό. Η πολιτισμική τους μήτρα — ιδίως η κομφουκιανή παράδοση τους έδωσε νικηφόρα όπλα.
• Ιεραρχία με ευθύνη
• Σεβασμό στη μάθηση
• Ηθική της εργασίας και συνεργασίας
• Αποδοχή και υπεράσπιση του συλλογικού συμφέροντος στην κοινωνική και πολιτική ζωή, ως υπέρτερου χρέους.
• Κράτος ως θεσμικό εκφραστή εθνικής συνοχής, συνέχειας, εθνικής προόδου και αξιοπρέπειας.
Η Ιαπωνία ,η Κίνα, η Νότια Κορέα, ακόμη και η Σιγκαπούρη δεν λειτούργησαν ως «αγορές χωρίς έθνος», αλλά ως κράτη με πολιτισμική αυτοσυνείδηση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το μοντέλο τους είναι «μεταφέρσιμο» ή επιθυμητό….. σημαίνει ότι μπορεί να μας διδάξει…
Σε αυτήν την διεθνή πραγματικότητα η Ε.Ε. από το 2002 με τη κινείται ακόμα στον αστερισμό της παγκοσμιοποιητικής εκπαίδευσης./Global education .
Στην “Γραμμή” Μάαστριχτ (2002) -> Δουβλίνο (2022) -> με Προοπτική για το 2050
• 2002 (Μάαστριχτ): Υιοθετείται η Ευρωπαϊκή Διακήρυξη για την Παγκόσμια Εκπαίδευση. Θέτει τις βάσεις για το πώς και τι οι Ευρωπαίοι μαθητές θα μάθουν για τον κόσμο.
• 2022 (Δουβλίνο): Πραγματοποιήθηκε η “Ευρωπαϊκή Σύνοδος Κορυφής για την Παγκόσμια Εκπαίδευση 2050”. Εκεί υιοθετήθηκε η ομόνυμη Διακήρυξη (του Δουβλίνου) η οποία αποτελεί την επικαιροποίηση του Μάαστριχτ.
• 2050: Είναι ο επίσημος χρονικός ορίζοντας της νέας στρατηγικής. Στόχος είναι έως το 2050 η Παγκόσμια Εκπαίδευση να μην είναι απλώς ένα “πρόσθετο” μάθημα, αλλά ο πυρήνας κάθε εκπαιδευτικού συστήματος στην Ευρώπη.
• Επισημαίνω ότι αυτή η στρατηγική αποδέχεται πλήρως υπερασπίζεται και προωθεί την woke agenda .
• Παρά την τεκμηριωμένη σχεδόν καθολική αντίδραση τη διανόησης για τα αρνητικά αποτελέσματα και τους κινδύνους αυτού του εγχειρήματος, σε επίπεδο κοινωνικό, κοινονικο- ψυχολογικό, πολιτισμικό, πολιτικό….(αντι πολιτών του κόσμου δημιουργεί ανθρώπους που δεν ανήκουν πουθενά, «ούτε στον κόσμο ούτε στον τόπο» ….. χωρίς πολιτισμική ταυτότητα χωρίς εσωτερική συνοχή, με εσωτερικό κενό, σε αναζήτηση κάλυψης του κενού και έλλειψης νοήματος, στην χρήση και την κατάχρηση ναρκωτικών ,στροφή σε επιθετικό εθνικισμό. ( βιβλιογραφία στην διάθεση σας .).
• Σε αυτό το κλίμα τίθενται αμείλικτα ερωτήματα./
• Τι παιδεία χρειάζεται η Ευρώπη και η Ελλάδα; Παιδεία προσαρμογής και δεξιοτήτων; Η παιδεία ικανοτήτων ; ριζικά αναγεννητική, καθολικής ανάτασης και δημιουργικής ανατροπής; Παιδεία απασχολήσιμων καταναλωτών ; η παιδεία ανιδιοτελούς αφοσίωσης στο κοινό καλό; Παιδεία στην υπηρεσία της κοινωνικότητας και της δημιουργικότητας της ανθρώπινης φύσης, παιδεία αισιοδοξίας αυτοπεποίθησης και πίστης στις δυνατότητες του πολίτη για αποφασιστική και αποτελεσματική συμμέτοχη στα κοινά, ή «α-πολιτικη» και «α-ήθικη» κατάρτιση; Παιδεία ηθικής ακεραιότητας, δίκαιης δύναμης ενάρετης τόλμης ….η προσαρμογής στην κατεστημένη ιεράρχηση αξιών και αναγκών του κυρίαρχου αντικοινωνικού ατομικισμού;
• Από ποιες πηγές θα αντλήσουμε παιδαγωγικά πρότυπα και στόχους;
• Ποιοι θα την σχεδιάσουν; ποιοι θα την υπηρετήσουν ;
• Μπορεί ένα κράτος παραδομένο στις αγορές να σχεδιάσει και να υλοποιήσει μια κοινωνικά, πολιτισμικά αναγεννητική παιδεία;;;
• Όπως θα δούμε υπάρχει μια πλούσια παιδαγωγική παρακαταθήκη και στην Ευρώπη και την Ελλάδα που μπορεί να προσφέρει οδούς διεξόδου……

Τι μπορεί και τι οφείλει να κάνει η κοινωνία των πολιτών μέχρις ότου, πολιτεία και εκπαιδευτική πολιτική, απεξαρτηθούν από τον έλεγχο των αγορών;