Ο Μαρινάκης βάφτισε έμμεσα “Συριζαίο” τον πρώην πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο

Ο κ. Μαρινάκης αντί απάντησης στις τοποθετήσεις του κ. Παυλόπουλο, άρχισε να μιλάει για την περίοδο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα αφήνοντας υπονοούμενα ότι ο Πρόεδρος τότε δεν άσκησε αποτελεσματικά τον θεσμικό του ρόλο. «Ο κ. Παυλόπουλος ήταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε δύσκολα χρόνια για το κράτος Δικαίου, όταν στήθηκαν παραϋπουργεία Δικαιοσύνης και γίνονταν παρεμβάσεις, όταν στήνονταν φωτογραφικοί ποινικοί κώδικες και αποφυλακιζόταν ο ένας εγκληματίας μετά τον άλλον». Εν συνεχεία επικαλέσθηκε την έκθεση της Κομισιόν για το Κράτος Δικαίου, προκειμένου να υποστηρίξει ότι «η Ελλάδα έχει κάνει βήματα προόδου». Πρόσθεσε ότι οι τοποθετήσεις του κ. Παυλόπουλου «είναι υποκειμενικές απόψεις, αλλά εγώ είμαι εδώ για να παρουσιάζω την αντικειμενική πραγματικότητα».

Υπενθυμίζεται ότι ο Πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, στην παρέμβασή του κατά την παρουσίαση της μονογραφίας της Αικατερίνας Παπανικολάου, με τίτλο «Επικοινωνιακό απόρρητο και Εθνική Ασφάλεια», είχε, μεταξύ άλλων, σημειώσει ότι «το διαβόητο πλέον σκάνδαλο των υποκλοπών, χαίνουσα πληγή στην καρδιά του Κράτους Δικαίου, η οποία εκθέτει το κύρος της Χώρας και διεθνώς, οφείλεται στο ότι τα αρμόδια όργανα της Εκτελεστικής Εξουσίας, δυστυχώς με την ανοχή ορισμένων εκ των εχόντων την σχετική δικαιοδοσία οργάνων της Δικαστικής Εξουσίας, ερμήνευσαν και ερμηνεύουν τις διατάξεις του άρθρου 19 του Συντάγματος ως εάν το προστατευόμενο έννομο αγαθό σε αυτό το ρυθμιστικό πλαίσιο εντοπίζεται πρωτίστως στην Εθνική Ασφάλεια. Και όχι στην προστασία του δικαιώματος θωράκισης του απορρήτου των επικοινωνιών, όπου βεβαίως η ρήτρα της Εθνικής Ασφάλειας λειτουργεί, κατ’ αποτέλεσμα, αποκλειστικώς ως μέσο αποτροπής ενδεχόμενης καταχρηστικής, lato sensu, άσκησης του δικαιώματος τούτου».

Και είχε τονίσει ότι «φυσικά τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών -για να μην παρεξηγηθώ περισσότερο από τους «πρόθυμους» υποστηρικτές του ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν είναι δα ούτε πρωτόγνωρο ούτε a priori καταδικαστέο θεσμικώς- ας αναλογισθούμε ότι τέτοιας μορφής εκτροπές όχι μόνο ροκανίζουν βασανιστικά τα θεμέλια της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας. Αλλά και παραπέμπουν σε εποχές -ας μην βιαστούμε να τις χαρακτηρίσουμε άπαξ διά παντός παρωχημένες- και ανάλογες απρόσωπες τυραννικές εξουσίες που θυμίζουν Κάφκα, ιδίως στην «Δίκη» και στον «Πύργο», ή και την ταινία (2006) του Φλόριαν-Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ «Οι ζωές των άλλων», η πλοκή της οποίας ανατρέχει στο Ανατολικό Βερολίνο του 1984.»