ΟΠΕΚΕΠΕ: Κατατέθηκε η πρόταση ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς για Προανακριτική

Η πρόταση των δύο κομμάτων σχετίζεται με τη διερεύνηση των δύο πρώην επικεφαλής του ΥΠΑΑΤ για το αδίκημα της ηθικής αυτουργίας σε απιστία κατ’ εξακολούθηση (Άρθρα 26 παρ. 1 εδ α, 27, 98 και 390 ΠΚ σε συνδυασμό με άρθρα 21 παρ. 2, 24 παρ. 4, και 26 παρ. 1 και 3 του Ν. 4689/2020), καθώς και για οποιοδήποτε άλλο έγκλημα προκύψει, κατά την διενεργηθησόμενη Προκαταρκτική Εξέταση.

Όπως επισημαίνεται στην πρόταση από ενδελεχή μελέτη της δικογραφίας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, είναι ξεκάθαρα ότι αυτή αποτυπώνει ένα εκτεταμένο και επαναλαμβανόμενο πλέγμα παρεμβάσεων στη λειτουργία του ΟΠΕΚΕΠΕ και στη διαχείριση των ευρωπαϊκών αγροτικών ενισχύσεων. Τα στοιχεία που περιλαμβάνονται δεν παραπέμπουν σε μεμονωμένες διοικητικές αστοχίες, αλλά σε μια πρακτική με συστηματικά χαρακτηριστικά και σαφή πολιτική διάσταση.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, καταγράφονται παρεμβάσεις για την έγκριση αιτήσεων χωρίς τις νόμιμες προϋποθέσεις, για την αποτροπή ή καθυστέρηση ελέγχων, για την αλλοίωση στοιχείων και για την αποφυγή επιστροφής αχρεωστήτως καταβληθέντων ενισχύσεων. Παράλληλα, αναδεικνύονται επικοινωνίες και ενέργειες που υποδηλώνουν άσκηση πολιτικής επιρροής προς όφελος συγκεκριμένων αιτούντων, γεγονός που εντείνει τα ερωτήματα για τη λειτουργία του Οργανισμού και τον βαθμό ανεξαρτησίας του .

Η αιτιώδης συνάφεια που προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας είναι κρίσιμη: παρεμβάσεις σε ελεγκτικούς και διοικητικούς μηχανισμούς φέρονται να συνδέονται με συγκεκριμένα αποτελέσματα, όπως η ευνοϊκή μεταχείριση αιτήσεων, η αποφυγή κυρώσεων και η καταβολή ενισχύσεων υπό αμφισβητούμενες προϋποθέσεις, γεγονός που ενδέχεται να συνεπάγεται ζημία για τα οικονομικά συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο πλαίσιο αυτό, το πολιτικό σκεπτικό της πρότασης ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και Νέας Αριστεράς υπογραμμίζει ότι η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν μπορεί να αποδοθεί σε γενικές και αόριστες «διαχρονικές παθογένειες» του κράτους. Αντιθέτως, τα στοιχεία της δικογραφίας αναδεικνύουν συγκεκριμένες πρακτικές, σε συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίες συνδέονται με πρόσωπα, παρεμβάσεις και διοικητικές αποφάσεις.

Η επίκληση διαχρονικών ευθυνών δεν μπορεί να λειτουργεί ως μηχανισμός συμψηφισμού ή αποφυγής λογοδοσίας. Αντίθετα, η επαναληπτικότητα και η ένταση των καταγεγραμμένων παρεμβάσεων συγκροτούν ενδείξεις μιας λειτουργίας που υπερβαίνει το επίπεδο της απλής κακοδιοίκησης και παραπέμπει σε συστηματική αξιοποίηση διοικητικών μηχανισμών για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων.

Για τον λόγο αυτό, η κοινή πρωτοβουλία των δύο Κοινοβουλευτικών Ομάδων αναδεικνύει την ανάγκη πλήρους κοινοβουλευτικής διερεύνησης, με σαφή στόχο την αποσαφήνιση των πραγματικών περιστατικών, την ανάδειξη των ευθυνών και τη διασφάλιση ότι ζητήματα που αφορούν τη διαχείριση ευρωπαϊκών πόρων και τη λειτουργία των θεσμών αντιμετωπίζονται με όρους διαφάνειας και λογοδοσίας.