Ακρίβεια με υπογραφή Μητσοτάκη – Τα καρτέλ των σουπερμάρκετ πλουτίζουν

Εκεί, όπου η καθημερινότητα των πολιτών αποτυπώνεται χωρίς ωραιοποιήσεις, αποκαλύπτεται το πραγματικό κόστος της κυβερνητικής πολιτικής. Δηλαδή ακρίβεια χωρίς φρένο, εισοδήματα σε ασφυξία και κέρδη που συσσωρεύονται σε λίγους, στις πλάτες των πολλών.

Τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, ο τζίρος των σουπερμάρκετ ξεπερνά τα 16 δισ. ευρώ, όχι επειδή οι πολίτες καταναλώνουν περισσότερο, αλλά επειδή πληρώνουν ακριβότερα τα ίδια (ή και λιγότερα) προϊόντα. Το “καλάθι του νοικοκυριού” αδειάζει, την ώρα που οι ισολογισμοί των μεγάλων αλυσίδων φουσκώνουν. Αυτό δεν είναι οικονομική επιτυχία αλλά μία ξεκάθαρη αναδιανομή πλούτου από τα χαμηλά και μεσαία στρώματα προς τα πάνω, με κυβερνητική ανοχή. Ή και συνενοχή.

Η κυβέρνηση επιμένει να μιλά για “εισαγόμενη ακρίβεια”, προσπαθώντας να μεταθέσει τις ευθύνες σε εξωγενείς παράγοντες. Όμως το αφήγημα αυτό δεν αντέχει στην πραγματικότητα. Όταν οι ανατιμήσεις στα τρόφιμα επιμένουν, όταν βασικά αγαθά (όπως το κρέας, το γάλα και τα ζυμαρικά) φτάνουν σε επίπεδα απαγορευτικά, όταν οι αυξήσεις αγγίζουν ακόμη και το 40% σε ορισμένους κωδικούς, τότε δεν μιλάμε απλώς για διεθνείς πιέσεις αλλά για μια αγορά που λειτουργεί ανεξέλεγκτα, με ολιγοπωλιακές πρακτικές και με το κράτος σε ρόλο θεατή.

Οι κερδισμένοι και οι χαμένοι της ακρίβειας

Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο είναι ότι η αύξηση των τιμών δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη αύξηση του κόστους σε όλα τα στάδια της αλυσίδας. Αντίθετα, οι ανατιμήσεις μετακυλίονται σχεδόν αυτόματα στον καταναλωτή, χωρίς ουσιαστικούς ελέγχους, χωρίς πλαφόν, χωρίς σοβαρές κυρώσεις. Τα περιβόητα μέτρα εποπτείας αποδεικνύονται επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, την ώρα που τα καρτέλ των σουπερμάρκετ συνεχίζουν ανενόχλητα.

Ποια, λοιπόν, είναι η “επιτυχία” που επικαλείται η κυβέρνηση; Ότι αυξάνονται τα μακροοικονομικά μεγέθη, ενώ η κοινωνία φτωχοποιείται; Ότι οι επιχειρηματικοί όμιλοι θησαυρίζουν, ενώ οι πολίτες μετρούν τα κέρματα στο ταμείο; Μια οικονομία που στηρίζεται στη συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης δεν είναι υγιής. Είναι βαθιά άνιση και κοινωνικά άδικη.

Η ακρίβεια δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι πολιτικό αποτέλεσμα. Είναι το αποτέλεσμα μιας κυβέρνησης που αδυνατεί (ή δεν θέλει) να συγκρουστεί με ισχυρά συμφέροντα. Που προτιμά να προστατεύει την “αγορά” αντί τον πολίτη. Που αφήνει τα σουπερμάρκετ να λειτουργούν ως ανεξέλεγκτοι ρυθμιστές των τιμών, την ώρα που οι μισθοί παραμένουν στάσιμοι και οι συντάξεις καθηλωμένες.

Επομένως, το ερώτημα είναι απλό. Ποιος κερδίζει και ποιος πληρώνει; Σήμερα, κερδίζουν οι μεγάλες αλυσίδες και πληρώνουν οι πολίτες. Και αυτή η ανισορροπία φέρει ξεκάθαρα την υπογραφή της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Όσο η ακρίβεια βαφτίζεται “εισαγόμενη” και τα καρτέλ μένουν στο απυρόβλητο, το αφήγημα της επιτυχημένης οικονομίας καταρρέει.